III SA/Gl 906/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Referent-stażysta Magdalena Janik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2023 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 6 października 2022 r. nr PSIII.8642.27.2022 w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnego świadczenia oddala skargę. Wojewoda Śląski – dalej organ odwoławczy, II instancji - decyzją z 6.10.2022r. nr PS.III.8642.27.2022 działając na podstawie art. art. 76 ust. 7, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – dalej ustawa- (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409, ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie umorzenia J. B. – dalej strona, skarżący- nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 10.140,70 zł. W decyzji pierwszoinstancyjnej Starosta [...] stwierdził, że wobec Strony nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 76 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2020 r. poz. 1409 ze zm.). Przed wydaniem decyzji organ ustalił sytuację dochodową Strony, uzyskał negatywną opinię Powiatowej Rady Rynku Pracy w zakresie złożonego wniosku oraz na podstawie art. 10 § 1 kpa umożliwił stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżący odwołał się od decyzji organu I instancji. Uznał decyzję organu I instancji za krzywdzącą z uwagi na nieuwzględnienie wniosku o umorzenie nienależnie pobranego świadczenia. Zarzucił organowi, iż orzekał w przedmiocie przedawnionego świadczenia . Wojewoda Śląski decyzją z 6.10.2022r., nie uwzględnił odwołania. Analizując akta rozpoznawanej sprawy ustalił , że: - decyzją Starosty [...] z dnia 27.07.2020 r., na podstawie art. 76 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zobowiązano J. B. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018 r. do 14.02.2019 r. w wysokości 10140,70 zł, decyzja ta została utrzymana w związku z wniesionym odwołaniem, decyzją Wojewody Śląskiego z dnia 14.09.2020 r. została utrzymana w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 27.07.2020 r., - pismem z 21.09.2020 r. skarżący złożył pismo, w którym zwrócił się o umorzenie kwoty 10140,70 zł w związku z tym, iż nie pobierał dwóch świadczeń jednocześnie, ponadto kwotę zasiłku przeznaczył na leczenie i bieżące wydatki, kwotę z renty przeznaczył natomiast na spłatę długów zaciągniętych w okresie, w którym nie miał środków do życia, - pismem z dnia 18.09.2020 r. PUP poinformował stronę o treści art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zobowiązał do przedłożenia, w terminie 14 dni, aktualnych dokumentów dot. sytuacji rodzinnej, majątkowej, finansowej - dokumentacji umożliwiającej ocenę zasadności udzielenia ulgi w postaci umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. W dniu 08.10.2020 r. skarżący złożył "Oświadczenie o posiadanym majątku tub źródłach dochodu", w którym wskazał posiadane nieruchomości: dom znajdujący się w M. przy ul. [...], pole orne - [...] m rzeczy ruchome: samochód [...] z [...] r. (uszkodzony), samochód [...] z [...] r. oraz środki pieniężne w wysokości 2000,00 zł, a także wskazał, iż jego źródłem dochodu jest renta (do grudnia 2020 r.) w kwocie 1325,51 zł, Postanowieniem Starosty [...] z dnia 09.10.2020 r. zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018 r. do 14.02.2019 r. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, gdyż 08.10.2020 r. skarżący wniósł skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14.09.2020 r. do WSA w Gliwicach który wyrokiem z dnia 17.02.2021 r. sygn. akt III SA/Gl 711/20 oddalił skargę na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14.09.2020 r. a wyrok jest prawomocny od dnia 23.03.2022 r. Postanowieniem Starosty [...] z dnia 13.06.2022 r. podjęto z urzędu zawieszone postępowanie. 20.06.2022 r. skarżący złożył "Oświadczenie o posiadanym majątku lub źródłach dochodu", w którym wskazał posiadane nieruchomości: dom znajdujący się w M. przy ul. [...]– [...] m² , powierzchnia działki [...]m ² oraz rzeczy ruchome: samochód [...] z [...] r., źródłem dochodu jest renta (do grudnia 2022 r.) w kwocie 1379,99 zł, jednocześnie wskazał następujące wydatki: OC i przegląd techniczny samochodu - 600 zł rocznie, podatek od domu - 1100 zł rocznie, prąd - 200 zł miesięcznie, woda, ścieki - 220 zł miesięcznie, opał - 760 zł miesięcznie, gaz - 100 zł miesięcznie, rehabilitacja - 250 zł miesięcznie; załączono także: 1) kopię dokumentu z ZUS O/R. będącego załącznikiem do decyzji z dnia 03.03.2020 r. dot. obliczenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru renty, 2) kopię pierwszej strony orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 29.11.2021 r. stwierdzającego częściową niezdolność do pracy do dnia 31.12.2022 r., 3) kopię decyzji ZUS z dnia 01.03.2021 r. o waloryzacji renty (od 01.03.2021 r. renta wynosi 1634,06 zł, do wypłaty 1379,99 zł miesięcznie), 4) kopię pisma ze Szpitala [...] sp. z o.o. z dnia 10.11.2015 r. (przewidywany termin zabiegu: 12.01.2016 r. 22.06.2022 r. Powiatowa Rada Rynku Pracy w M. negatywnie zaopiniowała sprawę umorzenia spłaty nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 10140,70 zł. Dalej organ podkreślił, że w postępowaniu w sprawie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia organ nie jest uprawniony do analizy argumentacji dotyczącej kwestii zasadności obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w określonej wysokości. Postępowanie w sprawie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018 r. do 14.02.2019 r. w wysokości 10140,70 zł zostało ostatecznie zakończone decyzją Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 14.09.2020 r. a WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 17.02.2021 r. sygn. akt SA/Gl 711/20 oddalił skargę J. B. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14.09.2020 r. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia organ wskazał na treść art. 76 ust. 3 ustawy zaznaczając, iż w ust. 5 tego przepisu wskazano, że w zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23.04.1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia. Wedle zaś art. 123 § 1 K.c. bieg przedawnienia przerywa się: 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Art. 124 K.c. stanowi ponadto, że po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo (§ 1). W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. Odpowiednio zatem stosując rozwiązania związane z przedawnieniem roszczeń zawarte w art. 123 § 1 K.c., za czynność bezpośrednio związaną z odzyskaniem przez powiatowy urząd pracy nienależnie pobranych świadczeń, organ uznał wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17.12.2020 r. sygn. akt I OSK 1329/20). Wznowienie postępowania umożliwia uchylenie ostatecznej decyzji przyznającej zasiłek, a w konsekwencji zobowiązanie do jego zwrotu. W niniejszej sprawie nastąpiło przerwanie biegu przedawnienia, gdyż postanowieniem z dnia 11.03.2020 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej m.in. decyzją z dnia 15.02.2018 r., którą uznano odwołującego za osobę bezrobotną z dniem 15.02.2018 r. i przyznano prawo do zasiłku od dnia 15.02.2018 r., a następnie decyzją z dnia 30.03.2020 r. uchylono powyższą decyzję. Pismem z dnia 13.07.2020 r. PUP zawiadomił odwołującego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018 r. do 14.02.2019 r. W konsekwencji organ II instancji za niezasadny uznał zarzut przedawnienia roszczenia PUP. Dalej organ II instancji przywołał treść art. 76 ust. 7 ustawy stwierdzając ich nie zaistnienie w badanej sprawie. Nawiązując do przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 1 i 4 ww. ustawy wskazał, iż z akt sprawy przekazanych przez organ I instancji wynika, że w rozpoznawanej sprawie nie wszczęto jeszcze postępowania egzekucyjnego nie można więc powołać się na ewentualne wnioski wynikające z tego postępowania. Skoro w sprawie nie zostało wszczęte postępowanie tym samym nie zostały jeszcze wyczerpane inne możliwości dochodzenia należności, które mogą okazać się skuteczne. Istnieje zatem realna szansa na odzyskanie kwot nienależnie pobranych świadczeń w drodze postępowania egzekucyjnego. Podkreślił organ II instancji, że w toku przeprowadzonego postępowania odwołujący złożył oświadczenie, w którym wskazał, iż posiada majątek w postaci nieruchomości - dom o powierzchni [...] m ², działkę o powierzchni [...] m ² oraz w postaci rzeczy ruchomych - samochód [...] z [...] r., a w Oświadczeniu o posiadanym majątku lub źródłach dochodu" odwołujący wskazał, że jego jedynym dochodem jest renta w wysokości 1379,99 zł (netto) gdzie skarżący nie ma na utrzymaniu innych osób. Organ przywołał także wskazane ponoszone wydatki przez odwołującego zaznaczając, że odwołujący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających powyższe wydatki, zatem brak jest realnej możliwości zweryfikowania ponoszonych przez odwołującego kosztów życia codziennego. Odwołujący nie przedstawił również jakichkolwiek dowodów potwierdzających zadłużenie oraz zobowiązania wobec Urzędu Miasta, na które powołuje się w treści odwołania. W konsekwencji, w ocenie Wojewody odwołujący nie wykazał w sposób niebudzący wątpliwości, że dochodzenie należności mógłby pozbawić go niezbędnych środków utrzymania. Podkreślił także organ II instancji, że decyzje wydawane na podstawie art. 76 ust. 7 ww. ustawy mają charakter decyzji uznaniowych co oznacza, że starosta może umorzyć nienależnie pobrane świadczenie, a nie - że jest to jego obowiązek. Podkreślił iż sytuacja odwołującego wskazuje, że jednorazowe uiszczenie należności może być niemożliwe do zrealizowania, ale nie można uznać, że organ I instancji nie uzyska w przyszłości swojej należności, stosując inną ulgę w jej spłacie. Odwołujący nie podjął próby spłaty zaległości choćby w ratach. Zwrócił uwagę, że zgodnie z pismem ZUS O/R. z dnia 06.03.2020 r., wyrokiem Sądu odwołującemu przyznano i wypłacono rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy za okres od 21.07.2017 r. do 30.06.2019 r., co wskazuje, że odwołujący posiadał wówczas środki pieniężne, które powinien był w określonym stopniu zabezpieczyć zapewniając sobie tym samym możliwość niezwłocznej spłaty zobowiązania względem PUP zwłaszcza iż był prawidłowo pouczony o obowiązujących regulacjach prawnych - art. 76 ust. 1 i 2 pkt 3 ww. ustawy. J. B. wniósł skargę do WSA w Gliwicach na decyzję Wojewody Śląskiego z 6.10.2022r. w której podniósł, iż zasiłek dla bezrobotnych został wypłacony zgodnie z obowiązującym prawem za okres 2018/2019 i dołączył PIT z tego okresu co do faktu, iż nie pobierał dwóch świadczeń jednocześnie. Wskazał, iż upominanie się o jego zwrot po 3 latach jest dowodem, że organy przyznające -PUP oraz ZUS nie wykonują starannie swoich obowiązków. Do dnia dzisiejszego PUP nie wystąpił do ZUSu o zwrot zaliczek, a domaga się zwrotu całej kwoty, której nie pobrał. Końcowo podniósł, iż od [...] r jest niezdolny do pracy w związku z wypadkiem w pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ), powoływanej dalej jako "p.p.s.a", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Śląskiego z 6.10.2022r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 3 września 2022 r. o odmowie umorzenia J. B. nienależnie pobranego świadczenia w postaci zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 10.140,70 zł. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, dalej zwana: "ustawą". Zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Skarżący w skardze podniósł, że jego sytuacja finansowa jest na tyle trudna z uwagi na niezdolność od pracy od [...] r. z powodu wypadku przy pracy, iż wnioskowana ulga winna mu być przyznana zwłaszcza, iż nie pobierał dwóch świadczeń jednocześnie. Sąd analizując treść art. 76 ust. 7 ustawy stwierdza, że z przyczyn oczywistych nie zachodzi w sprawie niniejszej przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 3. Nie ulega również wątpliwości, że w przypadku Skarżącego nie zachodzi przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 4. W stosunku do należności podlegającej zwrotowi nie zostało bowiem wszczęte postępowanie egzekucyjne. W przypadku pozostałych dwóch przesłanek zachodziła konieczność dokonania ustaleń co do sytuacji materialnej Skarżącego, co też organy uczyniły, dając wyraz temu w uzasadnieniu wydanych decyzji. W ocenie Sądu, w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, organy wykazały, że nie została spełniona przesłanka z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy, uzasadniająca odmowę umorzenia nienależnie pobranego świadczenia z tytułu zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 10140,70 zł. Odnosząc się do powyższej kwestii należy podkreślić, że zastosowanie którejkolwiek z przesłanek z art. 76 ust. 7 ustawy jest wyjątkiem od zasadny zwrotu nienależnie pobranych należności i jest stosowane w szczególnych sytuacjach, ocenianych przez pryzmat indywidualnej sytuacji wnioskodawcy, a decyzja podejmowana jest w granicach uznania administracyjnego. Zakres kontroli decyzji podejmowanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczony. Sąd bada jej zgodność z prawem, natomiast nie wnika w celowość podjętego rozstrzygnięcia. Kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa, dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz, czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak aby nie można mu było zarzucić dowolności. Zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy przede wszystkim od ustalenia, czy w świetle przepisów prawa materialnego stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony. Organ ma swobodę wyboru rozstrzygnięcia, jednak aby rozstrzygnięcie to nie miało charakteru decyzji arbitralnej, obowiązkiem organu jest pełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz właściwe ustalenie podstaw prawnych rozstrzygnięcia. Rozważania, które doprowadziły organ do wyboru takiego, a nie innego rozstrzygnięcia muszą znaleźć się w uzasadnieniu decyzji. Brak prawidłowego uzasadnienia decyzji uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Działając na podstawie uznania organ zobligowany jest przede wszystkim do zachowania wszystkich standardów proceduralnych, do podjęcia wszelkich kroków w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w zgodzie z rzeczywistym stanem rzeczy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto swobodę wyboru rozstrzygnięcia organu ogranicza wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada uwzględniania z urzędu interesu społecznego (publicznego) i słusznego interesu strony. Zasada ta obliguje organ do podjęcia decyzji w sprawie po dokładnym wyważeniu wchodzących w grę konkurujących ze sobą wartości ogólnospołecznych i indywidualnych. Ponadto, mając do wyboru różne możliwe sposoby rozstrzygnięcia sprawy, organ powinien wybrać rozwiązanie zgodne ze słusznym interesem strony, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes publiczny. W ocenie Sądu organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję, nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Z uzasadnienia rozstrzygnięcia wynika, że organ nie kierował się dowolnością i wyjaśnił zasady podejmowania orzeczeń charakterze uznania administracyjnego. Organ zgromadził kompletny materiał dowodowy, który dał pogląd co do sytuacji materialnej Skarżącego. Zawarty w aktach sprawy materiał dowodowy w tym oświadczenie o posiadanym majątku źródłach dochodu potwierdzają, że skarżący na dzień wydania zaskarżonej decyzji dysponował dochodem w wysokości 1379,99 zł z tytułu renty. Jakkolwiek wskazywał na okoliczność ponoszenia wydatków miesięcznie w łącznej wysokości ok. 1500 zł z tytułu opłat za energię, wodę, ścieki, opał, rehabilitację jednak w sytuacji, gdy nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających powyższe wydatki brak jest rzeczywistej możliwości zweryfikowania podnoszonych przez odwołującego twierdzeń w tym zakresie. To oznacza, iż skarżący nie wykazał po myśli art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy w sposób niebudzący wątpliwości, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić go niezbędnych środków utrzymania. To zaś na stronie ciąży obowiązek wykazania okoliczności faktycznych z których istnienia wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Umorzenie nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 76 ustawy musi dotyczyć sytuacji szczególnych. Oceniając dowody zgromadzone w sprawie Sąd podziela stanowisko organu, że sytuacja materialna skarżącego nie daje podstaw do twierdzenia, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić go niezbędnych środków utrzymania (art. 76 ust. 7 pkt 2). Nie można też stwierdzić, że Skarżący nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności (art. 76 ust. 7 pkt 1). Poza tym ustawodawca ciężar umorzenia ww. należności wzmocnił stanowiskiem powiatowej rady rynku pracy, która ma obowiązek wyrazić opinię. W niniejszej sprawie Powiatowa Rada Rynku Pracy w M. wydała negatywną opinię. W konsekwencji powyższego w ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę materialnoprawną wydanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów kwestionujących obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia to stwierdzić trzeba, iż pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jako dotyczącej kwestii umorzenia nienależnie pobranego świadczenia z tytułu zasiłku dla bezrobotnych. Nadto obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia był przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego decyzja ostateczną Wojewody Śląskiego nr [...] z dnia 14.09.2020 r., która to była przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem z dnia 17.02.2021 r. sygn. akt SA/Gl 711/20 WSA w Gliwicach oddalił skargę na tę decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 14.09.2020 r. i wyrokiem tym w sprawie zarówno organy jak i Sąd jest związany po myśli art. 170 p.p.s.a. , który stanowi, iż orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Za niezasadny należy uznać zarzut przedawnienia nienależnie pobranego świadczenia z tytułu zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018r do 14.02.2019r. Jak stanowi art. 76 ust. 3 ustawy roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia. (ust. 5). W myśl art. 123 § 1 K.c. bieg przedawnienia przerywa się 1) przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, 2) przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje. Jak zaś stanowi art. 124 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny ( Dz. U. Z 2022 poz.1360 t.j.) - dalej K.c. po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo (§ 1). W razie przerwania przedawnienia przez czynność w postępowaniu przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym przedawnienie nie biegnie na nowo, dopóki postępowanie to nie zostanie zakończone. Przenosząc powyższą regulację na stan faktyczny sprawy stwierdzić należy, iż za czynność przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia nienależnie pobranych świadczeń z tytułu zasiłku dla bezrobotnych za w/w okres należy uznać , wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku co nastąpiło postanowieniem z dnia 11.03.2020r. Starosty [...] nr [...], które zakończone zostało decyzją z dnia 30.03.2020r tegoż organu o uchyleniu; decyzji z dnia 05.2018r nr [...], decyzji z dnia 20.02.2019r nr [...], decyzji z dnia 15.05.2019r nr [...]. W konsekwencji zaś w/w decyzji wydano w dniu 27.07.2020r decyzję o nr [...] którą orzeczono wobec strony o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018r. do 14.02.2019r. Niewątpliwie zatem skoro organy podjęły w 2020r. czynności skutkujące przerwaniem biegu przedawnienia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 15.02.2018r. do 14.02.2019r. gdzie po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo tym samym uprawnionym było merytoryczne orzekanie przez organ II w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia w dniu 6.10.2022r. Roszczenie o zwrot nienależnie pobranego świadczenia nie wygasło wskutek przedawnienia . Mając na uwadze przedstawione motywy wyroku, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.