III SA/Gl 907/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2009 r. przy udziale - sprawy ze skargi E.W. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłaceniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji U Z A S A D N I E N I E. Skargą z [...]r. E.W. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...]r. Nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia [...]r. W uzasadnieniu skargi wskazano, że decyzja z [...]r. wskazana w sentencji decyzji, jako wydana z naruszeniem prawa została uchylona prawomocnym wyrokiem tut. Sądu w dniu [...]r. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji z [...]r. Odnosząc się do meritum sprawy strona wskazała, że wbrew twierdzeniom organu spełnia dwie przesłanki uzasadniające umorzenie jej zaległych składek, gdyż jest osobą chorą przewlekle oraz ich spłata pozbawiłaby skarżącą oraz jej rodzinę możliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. W odpowiedzi na skargę z [...]r. pełnomocnik organu wskazał, że zaskarżoną decyzją z [...]r. utrzymano w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...]r. (nie z [...]r.). Decyzja tą odmówiono E.W. umorzenia należności z tytułu składek w części finansowanej przez płatnika na: - ubezpieczenie społeczne - za okres 06/01- 09/01, 05/02 - 12/02, 04/03 - 07/03 w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu: składek - [...] zł, odsetek - [...] zł, kosztów upomnienia- [...] zł, - ubezpieczenie zdrowotne - za okres 06/01-09/01, 05/02-12/02, 04/03-07/03, w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu składek -[...] zł, odsetek - [...] zł, kosztów upomnienia - [...] zł, - Fundusz Pracy/FGŚP - za okres 06/01-09/01, 11/01, 05/02 - 12/02, 04/03-07/03 w łącznej kwocie [...] zł, w tym z tytułu: składek - [...] zł, odsetek [...] zł . Jednocześnie Zakład pozostawił bez rozpoznania wniosek strony w kwestii umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek w części finansowanej przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek z uwagi na brak podstaw prawnych do ich umorzenia. Jako podstawę prawną wskazał art. 83 ust. 1 pkt. 3, art. 28 i art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm.). Z przedstawionych Sądowi akt sprawy wynika, że E. W. zaskarżyła decyzję z dnia [...]r. Nr [...] w brzmieniu w chwili jej wydania i doręczenia stronie [...]r., natomiast w odpowiedzi na skargę pełnomocnik odniósł się do brzmienia sentencji decyzji uwzględniającej postanowienie z dnia [...]r. o jej sprostowaniu. Z akt sprawy nie wynika, aby postanowienie to zostało stronie doręczone, a z zestawienia dat wynika, że gdyby nawet zostało doręczone to miało to miejsce dopiero na etapie sporządzania odpowiedzi na skargę. Decyzja z [...]r. Nr [...] została podpisana z upoważnienia Prezesa ZUS przez Dyrektora Oddziału ZUS w R. mgr G.S., natomiast decyzja z [...]r. została podpisana przez zastępcę Dyrektora Oddziału ZUS w R. G. S. Należy też wskazać, że zaskarżona decyzja została istotnie wydana po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 20 lutego 2009 r. sygn. akt III SA/GL 1424/08 decyzji ostatecznej wydanej w niniejszej sprawie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...]r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej wydaniem przez organ I instancji decyzji z [...]r. Nr [...] odmawiającej E. W. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w części finansowanej przez płatnika, a opisanej wyżej. Jak wynika z uzasadnienia powyższego wyroku "Zakład jakkolwiek wywiązał się z nałożonego obowiązku w zakresie ustalenia sytuacji materialno – finansowej skarżącej i jej możliwości płatniczych, jednakże nie dokonał oceny tych okoliczności pod kątem istnienia przesłanek sformułowanych przepisami rozporządzenia wykonawczego w aspekcie możliwości umorzenia należności z tytułu składek." Dalej podkreślił, że "uznaniowy charakter decyzji podejmowanych w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek oznacza, że organ orzekający może, ale nie musi umorzyć należności, to jednak decyzje wydane w tym trybie nie mogą być dowolne. Wymagają uzasadnienia odpowiadającego rygorom art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z roku 2000, Nr 98, poz. 1071 - dalej jako "k.p.a.")." W konkluzji swoich wywodów Sąd stwierdził, że "organy orzekające dopuściły się zarówno naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy jak i prawa materialnego - art. 28 1, 2 i 3a i 3b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jak i § 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne poprzez wykroczenie poza ramy przyznanego uznania administracyjnego. Analizując istnienie w sprawie "ważnego interesu osoby zobowiązanej" organ orzekający nie rozważał tego w aspekcie materialnoprawnych przesłanek warunkujących umorzenie należności z tytułu składek jasno sformułowanych w przepisie § 3 rozporządzenia. W decyzji zarówno wydanej z wniosku o umorzenie jak i z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odniesiono się do tego czy w sprawie mają miejsce okoliczności, ściśle wymienione w tym przepisie, co do których obowiązek ich wykazania ciążył na wnioskodawcy." Jeżeli chodzi o naruszenie prawa procesowego, to w szczególności Sąd wskazał na art. 107 § 3, art. 11 oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W uzasadnieni zaskarżonej przez E. W. decyzji z [...]r. wynika, że jest ona właśnie decyzją wydaną w konsekwencji powyższego wyroku i po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją z [...]r., błędnie wskazanej w sentencji decyzji, przed wydaniem z urzędu postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej, za jaką uznano błędne określenie daty decyzji utrzymanej w mocy. Wskazano datę [...]r. czyli datę decyzji uchylonej wyrokiem wskazanym wyżej i wyeliminowanej z obrotu prawnego, zamiast decyzji z [...]r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracyjny opisał dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, które zostało zainicjowane [...] r. W tym dniu E.W. wniosła o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. Jako uzasadnienie wniosku podniosła trudną sytuację materialną i zdrowotną, w jakiej się znajduje a która uniemożliwia jej zapłatę zaległych należności. Jej stan zdrowia nie pozwala na podjęcie pracy zarobkowej i ubiega się o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Mąż przebywa na urlopie wychowawczym i sprawuje opiekę nad dzieckiem w wieku [...] miesięcy oraz dwójką starszych dzieci w wieku [...] i [...] lat. Podkreśliła również, że nie posiada żadnych dóbr materialnych. Dalej opisano ustalenia organu wyjaśniając, że zadłużenie figurujące na kontach obejmuje składki w części finansowanej przez ubezpieczonych, zaś zgodnie z art. 30 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych do składek finansowanych przez ubezpieczonych nie będących płatnikami składek nie stosuje się art. 28 i 29 tej ustawy. Regulacja ta spowodowała, że umorzono postępowanie w tej części, a dalszym tokiem postępowania objęto tylko należności z tytułu nieopłaconych składek w części finansowanej przez płatnika składek w kwotach przypadających na dzień złożenia wniosku. Podkreślono, że w swojej decyzji Zakład powołał się na definicję całkowitej nieściągalności składek, która została zawarta w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zgodnie z jej treścią należność może być uznana za całkowicie nieściągalną, gdy - w szczególności - nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych lub możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie albo gdy brak majątku z którego można prowadzić egzekucję, stwierdził naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy, albo gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. Przypomniano o wydaniu decyzji Nr [...] z [...] r. i przyczynach uchylenia przez sąd administracyjny decyzji z [...]r. Zakład stwierdził też, iż w chwili ponownego rozpatrywania wniosku nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, a po przeprowadzeniu analizy sytuacji finansowo - majątkowej wnioskodawczyni uznał, iż brak jest podstaw do zakwalifikowania należności jako całkowicie nieściągalnej. Wnioskodawczyni pobiera rentę, mąż przebywa na urlopie wychowawczym i pobiera zasiłek rodzinny wraz z dodatkiem. Nadto E.W. nie wykazała zaistnienia nieprzewidzianych nadzwyczajnych okoliczności, które pozbawiłyby ją możliwości regulowania zadłużenia. Dalej organ przedstawił ustalenia własne poczynione po uzupełnieniu materiału dowodowego oraz dokonaną ich ocenę prawną, która legła u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Analiza zebranego materiału dowodowego prowadziła do przyjęcia stanowiska, iż wnioskodawczyni nie spełnia kryteriów całkowitej nieściągalności określonych w art. 28 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych dających organowi umorzenia przedmiotowych należności, co powoduje, że nie mają zastosowania przepisy wykonawcze do ustawy, w szczególności § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), które mają zastosowanie w przypadku stwierdzenia całkowitej nieściągalności składek ubezpieczonych i płatników jednocześnie. Aktualnie strona otrzymuje rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości [...] zł, natomiast małżonek pracuje jako piekarz i zarabia [...] zł brutto oraz pobiera zasiłek rodzinny w kwocie [...] zł. Wnioskodawczyni wychowuje trójkę dzieci, wraz z mężem nie posiada żadnego majątku, ani też zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek. Działalność gospodarcza jest nadal zawieszona a niezdolność do pracy jest tymczasowa, gdyż została orzeczona do [...]r. Nadto wnioskodawczyni nie przedstawiła żadnych rachunków potwierdzających ponoszone koszty leczenia. Posiadanie zaś renty powoduje, że dłużnik może w drodze egzekucji dochodzić swoich należności. Podkreślono również, że wnioskodawczyni wraz z mężem i dziećmi zamieszkuje u rodziców męża i nie ponosi z tego tytułu żadnych kosztów, również pracodawcą męża jest jego ojciec. Decyzja z [...]r. w brzmieniu przed jej sprostowaniem, i takim uzasadnieniem została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, co wspomniano wyżej. W skardze E. W. podkreśliła również, że jej wniosek nie dotyczy składek pracowniczych, które będzie – przy możliwości rozłożenia na raty spłacać. Jeżeli zaś chodzi o brak udokumentowania kosztów leczenia to wskazała, że koszty leczenia jej choroby, jako przewlekłej są w całości refundowane przez państwo. Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innej przyczyny niż została w niej wskazana. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Natomiast art. 135 tej ustawy stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Według art. 145 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei, art. 156 stanowi, że organ administracyjny stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i ustalając materialny stan prawny, na gruncie którego sprawa będzie oceniana, czyli stan obowiązujący w czerwcu 2009 r., bezspornym jest, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a następnie art. 28 ust. 2 3a i 3b ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 11, poz. 74 ze zm., u.s.u.s) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, przepisy wykonawcze). Sporną sprawą pozostaje treść rozstrzygnięcia wydanego zaskarżoną decyzją. Czy utrzymuje ona w mocy decyzję z [...]r., jak chce organ, czy też z [...]r., jak wpisano w oryginale sentencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w sprawie zwrócił uwagę na to, że zarówno decyzję z dnia [...]r., jak i zaskarżoną do Sądu decyzję z [...]r. wydał (podpisał) ten sam pracownik organu (G. S.), co stanowi naruszenie prawa dające podstawę wznowienia postępowania administracyjnego wymienioną w art. 145 § 1 K.p.a., który stanowi w pkt 3, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27. Natomiast zgodnie z zapisem art. 24 § 1 Kpa "pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie: 1) w której jest stroną albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, 2) swego małżonka oraz krewnych i powinowatych do drugiego stopnia, 3) osoby związanej z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, 4) w której był świadkiem lub biegłym albo był lub jest przedstawicielem jednej ze stron, albo w której przedstawicielem strony jest jedna z osób wymienionych w pkt 2 i 3, 5) w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, 6) z powodu której wszczęto przeciw niemu dochodzenie służbowe, postępowanie dyscyplinarne lub karne, 7) w której jedną ze stron jest osoba pozostająca wobec niego w stosunku nadrzędności służbowej. W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa ZUS o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. W związku z tym, że wynikająca z art. 24 k.p.a. reguła nakazująca wyłączenie pracownika od udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do sytuacji, w której pracownik organu administracji publicznej brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji, następnie zaskarżonej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Sądu, powyższe uchybienie skutkuje koniecznością uchylenia decyzji z przyczyn proceduralnych. Niezależnie od powyższego w przedmiotowej sprawie postanowieniem z [...]r., wydanym z urzędu na podstawie art. 113, art. 123 § 1 i art. 124 Kpa sprostowano w decyzji z [...]r. błąd pisarski zawarty w sentencji decyzji poprzez zastąpienie słów: (...) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. (...) słowami (...) utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...]r. (...). Jednocześnie stronę pouczono o niezaskarżalności tego postanowienia, na mocy art. 83b pkt 2 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Sąd przypomina, że zgodnie z art. 113 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego, a błąd pisarski - widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylną pisownię albo widocznie niezamierzone opuszczenie wyrazu lub wyrazów, przy czym nie miało to wpływu na merytoryczną treść decyzji. Jeżeli w przepisie tym dopuszczono prostowanie także oczywistych omyłek, to dotyczy to wyłącznie omyłek, co do istoty stojących na równi z błędami pisarskimi lub rachunkowymi, a więc takich, które nie mają wpływu na treść wydanej decyzji. W trybie art. 113 § 1 K.p.a. nie podlegają sprostowaniu błędy i omyłki istotne, a więc co do ustalenie prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej. Nadto na postanowienie to przysługuje zażalenie. W aktach sprawy przedstawionych Sądowi orzekającemu brak dowodu doręczenia postanowienia o sprostowaniu, a tym samym wywołania przez niego skutków prawnych. Nadto jak wynika z zestawienia dat: wydania tego postanowienie ([...]r.), doręczenie stronie decyzji z [...]r. (brak danych i dowodu doręczenia) i wniesienia skargi ([...]r.), treść postanowienia nie była stronie znana w dacie wniesienia skargi. Sąd przyjął, zatem do rozpatrzenia skargę na decyzję z [...]r. w brzmieniu przed sprostowaniem, a ta w sentencji odnosi się do decyzji z [...]r. poddanej już ocenie sądu administracyjnego i wyeliminowanej z obrotu prawnego. Tym samym, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ administracyjny rozpoznając wniosek E.W. z [...]r. o ponowne rozpoznanie sprawy zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną "z dnia [...]r." , podczas gdy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy dotyczył decyzji z dnia " [...]r." Obie decyzje zostały wydane w tej samej sprawie z tym, że decyzja z [...] r., wydana w trybie odwoławczym i ostateczna została prawomocnie usunięta z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2009 r., sygn. akt III SA/GL 1424/08 i nie mogła być utrzymana w mocy. Była decyzją wydaną w trybie art. 84 u.s.u.s., który stanowi, że "od decyzji przyznającej świadczenie w drodze wyjątku oraz od decyzji odmawiającej przyznania takiego świadczenia, a także od decyzji w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie, o którym mowa w ust. 2, nie przysługuje. Stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego." Decyzja Nr [...] z [...] r. została wydana po rozpatrzeniu wniosku z [...]r. i to właśnie ona była decyzją organu I instancji w rozumieniu art. 84 u.s.u.s. Tylko ona istniała w obrocie prawnym w spornej sprawie i jej dotyczył wniosek skarżącej z [...]r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt II OSK 1923/07, zgodnie z którym rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Osnowa decyzji jest jednym z najistotniejszych elementów decyzji administracyjnej. Osnowa decyzji jest bowiem jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego wypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem zawsze charakter rozstrzygnięcia, przesądzającego o istocie sprawy, o udzielonym stronie uprawnieniu względnie nałożeniu obowiązku. Zgodnie z zapisem art. 107 § 1 Kpa decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja w stosunku, do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi. Rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie była ta część sentencji, którą organ utrzymywał w mocy zaskarżoną decyzję z [...]r. Sąd orzekający uznał zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Była niewykonalna w dniu jej wydania i jej wykonalność ma charakter trwały. Jako wtórne Sąd uznał naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na zapis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, w skrócie p.p.s.a.), tzn. gdy postanowienie o sprostowanie zostało skarżącej skutecznie doręczone. Postanowienie to, co wskazano wyżej zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie badając sprawy merytorycznie stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 5 Kpa co oznacza, że wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy nie został rozpatrzony czyli uznany za zasadny, bądź niezasadny. Kwestia ta winna stać się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny w dalszym postępowaniu zgodnie ze wskazaniami, co do dalszego postępowania zawartymi w powołanym wyżej wyroku z 20 lutego 2009 r., które są wiążące i w przypadku kontroli merytorycznej zaskarżonej decyzji będą przedmiotem oceny sądowej, stosownie do zapisu art. 153 p.p.s.a.