III SA/Gl 907/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 26 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dnia [...] pełnomocnik skarżącego M. S. wniósł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej skargą decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: [...] w kwocie [...], [...] w kwocie [...], [...] w kwocie [...], [...] w kwocie [...], [...] w kwocie [...], [...] w kwocie [...], [...] w kwocie [...] i [...] w kwocie [...]. W jego motywach wskazał, iż jest drobnym przedsiębiorcą prowadzącym od [...] działalność gospodarczą w obszarze prac remontowych mieszkań i budynków mieszkalnych, wskazał ponadto, że nigdy nie miał personelu biurowego, większość robót remontowych wykonywał osobiście korzystając z pomocy synów i żony, a wyjątkowo i na krótko zatrudniał pracowników na umowę o pracę. Dalej podał, że ma żonę, córkę i trzech synów, przy czym córka i jeden z synów są [...], drugi syn jest uczniem szkoły [...], a trzeci syn uczniem [...]. Żona jest zatrudniona jako [...]. Skarżący zajmuje wraz z rodziną mieszkanie [...], jego średni dochód wynosi brutto [...], żony [...], a syna [...] zł. Skarżący spłaca kredyt na zakup [...]. Ponadto skarżący podał, że wykonanie decyzji pozbawiłoby jego rodzinę środków do życia i zmusiło do likwidacji firmy. Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując się na art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ) wskazał na brak przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji, a w szczególności wskazał na brak należytego uzasadnienia wniosku oraz dokumentów pozwalających wykazać, że wykonanie decyzji miałoby spowodować trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (vide: postanowienie NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OZ 576/08, Lex 493724). W ocenie tut. Sądu ta przesłanka nie została przez pełnomocnika strony wykazana. Należy bowiem zauważyć, iż sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty egzekwowanego w drodze egzekucji świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku dłużnika są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonego postanowienia nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Należy bowiem zauważyć, że egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Stąd powołane przez pełnomocnika ogólne argumenty dotyczące znacznego obciążenia finansowego, które godzi w dalsze funkcjonowanie rodziny skarżącego i jego firmy jako podmiotu gospodarczego, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Do takich okoliczności nie można również zaliczać subiektywnego przeświadczenia wnioskodawcy o braku winy i ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji. Ta bowiem będzie badana przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na nią na etapie postępowania wpadkowego, poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Z akt sprawy nie wynika, aby działalność firmy prowadzonej przez skarżącego była zagrożona. Skarżący świadczy usługi, które cieszą się dużym popytem co w ocenie Sądu pozwala na kontynuowanie prowadzenia działalności. Skarżący nie pozostaje bez środków do życia, a fakt spłacania kredytu świadczy, że posiada zdolność kredytową. Tym samym brak było podstaw do zastosowania wyjątkowego rozwiązania jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji postanowienia.