III SA/Gl 923/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 6 września 2024 r. nr SKO.IV/424/695/2024 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z 6 września 2024r., nr SKO.IV/424/695/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej (dalej: Kolegium, SKO), w związku z odwołaniem E. O. będącej opiekunem prawnym syna A. O. (dalej: Strona, Skarżąca) od pisma z 17 lipca 2024r., nr [...] Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w B. (dalej: PCPR) w przedmiocie odmowy dofinansowania ze środków PFRON w 2024r. - stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W podstawie prawnej powołało m.in. art. 134 w związku z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej k.p.a.). W uzasadnieniu SKO wskazało, że sprawa dotyczy wniosku o dofinansowanie ze środków PFRON do sprzętu rehabilitacyjnego dla osób niepełnosprawnych, a zgodnie z obowiązującą linią orzeczniczą negatywne rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o dofinansowanie turnusu rehabilitacyjnego ma charakter decyzji administracyjnej o charakterze uznaniowym. Natomiast pismem z 1 lipca 2024 r. nr [...] – po rozpoznaniu wniosku Strony o uzyskanie tego dofinansowania - PCPR negatywnie rozpatrzyło ten wniosek. Następnie organ podtrzymał pisemnie swoje stanowisko 17 lipca 2024 r., stanowiącym odpowiedź na pismo Strony z 8 lipca 2024r. Od obu ww. pism Strona wniosła odwołania. Co do pierwszego pisma Kolegium stwierdziło uchybienie terminu. Natomiast odnośnie drugiego stwierdzono, że nie jest ono aktem administracyjnym tylko pismem informującym i podtrzymującym pierwotne stanowisko organu z 1 lipca 2024 r. Tym samym zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Kwestionując powyższe postanowienie ostateczne Strona wniosła skargę żądając jego uchylenia w całości i zwrot kosztów. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego, w sytuacji gdy pismo z 8 lipca 2024 r. (doręczone 10 lipca 2024 r.) już winno być potraktowane jako odwołanie od decyzji PCPR z 1 lipca 2024 r.; art. 112 k.p.a. poprzez działanie organu na szkodę skarżącego mimo braku zawarcia pouczenia o prawie do odwołania w decyzji PCPR z 1 lipca 2024 r.; art. 134 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji opiekun prawny skarżącego wniosła o przeprowadzenie dowodu z wymienionych w skardze pism na okoliczność złożenia odwołania w dniu 8 lipca 2024 r. na decyzję z dnia 1 lipca 2024 r. i nieuchybienia terminu oraz podjęcia dalszej korespondencji z PCPR. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy dopuszczalności złożenia przez Stronę odwołania od pisma PCPR z 17 lipca 2024 r. Strona twierdzi, że wniosła już odwołanie od pierwszego pisma z 1 lipca 2024 r. pismem z 8 lipca 2024 r., a mimo to SKO stwierdziło uchybienie terminu. Podkreśliła wprowadzanie w błąd obywatela, co skutkuje ponownym odwołaniem. Natomiast SKO wskazuje na pierwszoinstancyjną decyzję, która została doręczona 5 lipca 2024 r. i odwołanie Strony do PCPR, które wpłynęło 8 sierpnia 2024r. Uznało, że skoro nadane było na placówce pocztowej 6 sierpnia 2024r., a zatem po upływie 14-dniowego terminu. Natomiast zaskarżone pismo z 17 lipca 2024r. nie jest aktem administracyjnym tylko pismem informującym i podtrzymującym pierwotne stanowisko organu z 1 lipca 2024r. Analizując więc powyższe uregulowania prawne z zaistniałym w tej sprawie stanem faktycznym Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie SKO jest prawidłowe. Skoro bowiem pismo PCPR z 1 lipca 2024r. zawierało przymiot decyzji administracyjnej i pomimo braku pouczenia zostało zakwestionowane przez Stronę już pismem z 8 lipca 2024r., to SKO powinno było zakwalifikować je jako środek zaskarżenia. Tym samym postanowienie SKO z 6 września 2024., stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji, zostało uchylone przez tut. Sąd w wyroku z 26 sierpnia 2025r., o sygn. akt III SA/Gl 924/24. W konsekwencji tego pierwotne rozstrzygnięcie PCPR z 1 lipca 2024r., w kwestii wnioskowanego przez Skarżącą dofinansowania, będzie podlegać rozpatrzeniu przez SKO w trybie odwoławczym. Natomiast brak jest w procedurze administracyjnej możliwości polemizowania z organem orzekającym i kwestionowania wydanego rozstrzygnięcia w innym trybie niż odwoławczy. Tym samym pismo PCPR z 17 lipca 2024r., mające wyłącznie charakter informacyjny jako odpowiedź na pismo Skarżącej z 8 lipca 2024r. (które SKO powinno było zakwalifikować jako odwołanie od decyzji z 1 lipca 2024r.) nie stanowi ponownej decyzji administracyjnej w sprawie wnioskowanego dofinansowania, ani innego aktu administracyjnego, od którego dopuszczalne było wnoszenie środka zaskarżenia. Oceniając tak przedstawiony stan faktyczny zauważyć należy, że z mocy art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, jeżeli na dany akt lub czynność organu środek zaskarżenia nie przysługuje. Tym samym za prawidłowe należało uznać zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie SKO. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.