III SA/Gl 937/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie koncesje i zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...] 2. stwierdza, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia z [...] r. nr [...], którą organ I instancji odmówił wydania Spółce z o.o. "A" zezwolenia na działanie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w B. przy ul. [...] nr [...]. Decyzja organu odwoławczego wydana została na podstawie m.in. art. 17 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1-5, art. 4 pkt 7 lit. a i b oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 880). Przedstawiając stan faktyczny oraz argumentację prawną organ odwoławczy podał, że wnioski o wydanie zezwolenia na działanie obiektu handlowego w B. przy ul. [...] nr [...] zostały złożone równocześnie przez firmę "A" Sp. z o.o. oraz przez właściciela nieruchomości tj. przedsiębiorcę "B" Spółka z o.o.. W tym stanie rzeczy organ I instancji odmówił wydania Spółce z o.o. "A" zezwolenia na działanie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w B. przy ul. [...] nr [...], wskazując, iż zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych z wnioskiem o wydanie stosownego zezwolenia winien wystąpić w pierwszej kolejności właściciel tego obiektu, a "A" jest jedynie użytkownikiem. W odwołaniu Spółka nie kwestionowała ustaleń faktycznych, jednak podniosła, iż jest właścicielem przedsiębiorstwa prowadzonego w obiekcie przy ul. [...] i wyraziła pogląd, że stosowne zezwolenie winien posiadać zarówno właściciel, jak i najemca nieruchomości, a inna interpretacja powodowałaby niezgodność stanu faktycznego i nowego stanu prawnego, co z kolei grozi odpowiedzialnością karną (art. 10 ust. 1 w związku z art. 8 ustawy o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych). Wskazała też, iż nie jest możliwe zastosowanie art. 3 ust. 5 tej ustawy, a procedura przeniesienia zezwolenia z art. 8 ust. 3 jest niewystarczająca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie uznało zasadności argumentów odwołania i zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało na niewłaściwe regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, prowadzące do swoistego paradoksu "równoczesnej" własności przez właściciela obiektu i najemcy tego samego obiektu oraz braku sprecyzowania czy o stosowne zezwolenie ma się ubiegać kilku przedsiębiorców posiadających równocześnie różnego rodzaju tytuły prawne, czy też wystarczające jest uzyskanie zezwolenia przez jednego z nich. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż o wydanie zezwolenia na obiekt przy ul. [...] wystąpił zarówno "B", jak i "A", zezwolenie uzyskał "B" jako właściciel obiektu, bezprzedmiotowe jest wydawanie drugiego zezwolenia na ten sam obiekt, "A" winna być traktowana jako administrator i zarządca tego obiektu, a wydanie po raz drugi zezwolenia na ten sam obiekt jest niedopuszczalne. W skardze z dnia [...]r. "A" zarzuciła naruszenie: - art. 17 ustawy o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, poprzez odmowę wydania zezwolenia, mimo stwierdzenia, że "A" wypełnia dyspozycję tego przepisu, - art. 7, art. 11, art. 77 ust. 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne, a także przyjęcie, iż wydanie drugiego zezwolenia na ten sam obiekt jest bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu wskazała nadto na niezgodność przepisów ustawy o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych z Konstytucją RP. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie bądź alternatywnie o umorzenie postępowania w sprawie, ponieważ po wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. K 46/07 orzekającym o niezgodności z Konstytucją RP ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych postępowanie w sprawie wydania zezwolenia toczyć już by się nie mogło. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji, stwierdzić trzeba, iż zarówno decyzja organu I instancji, jak i Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych (Dz. U. Nr 127, poz. 880). Natomiast Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt K 46/07 orzekł o niezgodności ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych z art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc orzeczenie o niezgodności z Konstytucją RP wszystkich przepisów wyżej wymienionej ustawy z dnia 11 maja 2007 r. oznacza utratę mocy obowiązującej tego aktu prawnego. Należy przy tym zaznaczyć, iż Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku z dnia 8 lipca 2008 r. sygn. akt K 46/07 nie zawarł żadnych wytycznych co do terminu utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 2007 r. o tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych, a skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd, iż orzeczenie o niezgodności aktu prawnego z przepisami Konstytucji RP oznacza, że akt ten był niezgodny z Konstytucją RP od momentu wejścia w życie. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zarówno decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia z [...] r. nr [...], jak i zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję powyższą Prezydenta Miasta B., orzekającą o odmowie wydania Spółce z o.o. "A" zezwolenia na działanie wielkopowierzchniowego obiektu handlowego w B. przy ul. [...] nr [...], zostały wydane na podstawie aktu prawnego, który utracił moc obowiązującą z dniem wejścia w życie. Dodać też trzeba, iż nieprawidłowość zapisów tej ustawy została dostrzeżona przez organ odwoławczy, który dał temu wyraz zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i w odpowiedzi na skargę. Odnosząc się do wniosku organu odwoławczego o umorzenie postępowania, Sąd stwierdza, iż argument, że postępowanie w sprawie wydania zezwolenia toczyć już by się nie mogło, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.). Okolicznością umożliwiającą umorzenie postępowania z tej podstawy prawnej jest nieistnienie przedmiotu zaskarżenia przed wydaniem wyroku. Natomiast w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy nie skorzystał z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 i nie uchylił zaskarżonej decyzji, a zatem skoro przedmiot zaskarżenia istniał, to wniosek Samorządowego Kolegium Odwoławczego był nieuzasadniony. W tym stanie rzeczy oraz uwzględniając całokształt okoliczności sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia z [...] r. nr [...].