III SA/Gl 960/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 lipca 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 1431/21 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. Wyrokiem z 14 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 1431/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. K. (dalej jako: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 24 sierpnia 2021 nr SKO.K/41.3/545/2021/10552/EŚ r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wyrok stał się prawomocny z dniem 7 marca 2024 r. Pismem nadanym 1 października 2025 r. skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1431/21. Zarządzeniem z 14 października 2025 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: (1) jednoznaczne wskazanie ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, (2) wskazanie okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, (3) określenie żądania w zakresie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia - w terminie siedmiu dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Został także wezwany do uiszczenia wpisu od skargi o wznowienie. W odpowiedzi na powyżej opisane wezwania skarżący zwrócił się o udzielenie prawa pomocy. Jego wniosek został zarejestrowany pod sygn. III SPP/Gl 349/25. Skarżący został wezwany do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF). Ponieważ na wezwanie nie udzielono odpowiedzi, zarządzeniem z 20 stycznia 2026 r. referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu, gdyż skarżący, pomimo prawidłowego wezwania Sądu, nie usunął jej braków formalnych. Skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego, zgodnie z art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: p.p.s.a.), powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na mocy art. 276 zd. 1 p.p.s.a. do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej. Sąd może wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 279 p.p.s.a. pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postępowania. Skarżący, w piśmie z 17 listopada 2025 r. określonym jako pismo dotyczące usunięcia braków formalnych, nie udzielił odpowiedzi na żaden z elementów skierowanego do niego wezwania, nie usunął zatem żadnego z braków skargi o wznowienie postępowania. Zawarł w nim wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należy zwrócić uwagę, że sąd nadał bieg zawartemu w skardze o wznowienie wnioskowi o przyznanie prawa pomocy, jednak skarżący nie podjął współpracy z sądem w tym zakresie – nie nadesłał wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, pomimo wezwania sądu (co skutkowało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania). To zatem na skutek zaniechania skarżącego nie było możliwości ewentualnego przyznania mu prawa pomocy. Skarżący miał zatem szanse uzyskać pomoc prawną w postaci profesjonalnego pełnomocnika, jednak z tej szansy nie skorzystał, choć w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia braków formalnych skierował wniosek o przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wykonał wezwania referendarza, nie sprecyzował takze na czym polega kwalifikowana wadliwość postanowienia kończącego postępowanie w sprawie II SA/Gl 1431/21. Należy w tym miejscu wskazać, ze nie wymaga wiedzy prawniczej wskazanie, kiedy skarżący dowiedział się o powoływanej przez siebie przesłance – od tego zależy bieg terminu do złożenia skargi o wznowienie postępowania, ani wskazanie, czego skarżący żąda. Nie bez znaczenia jest też okoliczność, że skarżący składa do sądu liczne pisma procesowe zawierające jego ogólne stanowisko w sprawie, jednak żadne z nich nie precyzuje wezwania sądu. Działania skarżącego (kolejne pisma skarżącego bez odpowiedzi na wezwania sądu) uniemożliwiają wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie skargi o wznowienia postępowania – pomimo podejmowanej ze skarżącym korespondencji sąd nie jest w stanie uzyskać informacji umożliwiających nadanie biegu skardze o wznowienie postępowania. W świetle art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z mocy odesłania zawartego w art. 276 zd. 1 p.p.s.a. przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania. W tym stanie rzeczy, na podstawie przytoczonych przepisów, orzeczono jak w sentencji.