III SA/Gl 965/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, po rozpoznaniu w dniu 10 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Ka 404/03 zakończonej prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Katowicach z dnia 2 czerwca 2003 r. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania; 2. zwrócić skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie [...] zł ([...] złotych). Wyrokiem z 2 czerwca 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 404/03 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w Ośrodku Zamiejscowym w Katowicach stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w O. z [...] r. nr [...] w przedmiocie powołania skarbnika miasta i gminy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zagadnienie kwalifikacji, jakimi winien się legitymować skarbnik gminy uregulowano w dwóch ustawach, a mianowicie w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 21, poz. 124 ze zm.) oraz w ustawie z dnia 26 listopada 1998 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., Nr 15, poz. 148 ze zm.). Kwalifikacje, jakimi winien był się wykazać skarbnik gminy określono w wydanym na podstawie art. 20 ust. 2 tej pierwszej ustawy rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2000 r. w sprawie zasad wynagradzania i wymagań kwalifikacyjnych pracowników samorządowych zatrudnionych w urzędach gmin, starostwach powiatowych i urzędach marszałkowskich (Dz. U. Nr 61, poz. 707 ze zm.). Według § 3 pkt 3 i poz. 7 załącznika nr 3 – tabeli stanowisk, zaszeregowań i wymagań kwalifikacyjnych pracowników urzędów gmin i miast (miast na prawach powiatu) tegoż rozporządzenia, skarbnik gminy powinien legitymować się 6-letnim stażem pracy oraz wyższym wykształceniem. Natomiast ustawa o finansach publicznych w art. 35 ust. 2 określa kwalifikacje, jakie powinna posiadać osoba, która ma być głównym księgowym jednostki sektora finansów publicznych. W szczególności, taka osoba powinna mieć ukończone ekonomiczne studia magisterskie, ekonomiczne wyższe studia zawodowe, uzupełniające ekonomiczne studia magisterskie lub ekonomiczne studia podyplomowe i posiadać co najmniej 3 letnią praktykę w księgowości, lub średnią, policealną lub pomaturalną szkołę zawodową o kierunku rachunkowość i posiadać co najmniej 6-letnią praktykę w księgowości – art. 35 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Zgodnie z art. 35 ust. 7 ustawy, przepisy dotyczące głównego księgowego stosuje się odpowiednio do głównego księgowego części budżetowej oraz skarbnika (głównego księgowego jednostki samorządu terytorialnego). W tym brzmieniu art. 35 ustawy o finansach publicznych został wprowadzony art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych, ustawy o organizacji i trybie pracy Rady Ministrów oraz o zakresie działania ministrów, ustawy od działach administracji rządowej oraz ustawy o służbie cywilnej (Dz. U. Nr 102, poz. 1116). Ta ustawa weszła w życie 1 stycznia 2002 r., jednak na podstawie jej art. 5 ust. 1 w okresie 3 lat od dnia jej wejścia w życie, do głównego księgowego jednostki sektora finansów publicznych nie stosuje się przepisu art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy o finansach publicznych w brzmieniu nadanym ustawą. NSA zwrócił uwagę na to, że ustawa o pracownikach samorządowych określa ich status prawny oraz kwalifikacje, jakimi winni się legitymować. Z kolei ustawa o finansach publicznych dotycząca gospodarowania środkami publicznymi skierowana jest do szerszego kręgu adresatów. Na końcu, Sąd stwierdził, że jeśli ustawa o pracownikach samorządowych i wydane na podstawie zawartego w niej upoważnienia rozporządzenie regulowały kwalifikacje skarbnika gminy i to odmiennie od regulacji zawartej w art. 35 ust. 2 ustawy o finansach publicznych, to należało ją, jako przepis szczególny zastosować w rozpoznawanej sprawie. Skargą z [...] 2005 r., nadaną przesyłką poleconą [...] 2005 r. A. K. wniosła o wznowienie postępowania i uchylenie wskazanego wyroku powołując się na art. 272 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 stycznia 2005 r. w sprawie o sygn, akt K 25/04, opublikowanym w Dzienniku Ustaw nr 23, poz. 192 z 9 lutego 2005 r. W uzasadnieniu wyjaśniono, że z dniem 31 lipca 2005 r. tracą moc przepisy wskazane w pkt I wyroku TK na podstawie, których NSA wydał swoje orzeczenie. Na końcu, zaakcentowano, iż niezgodność z Konstytucją art. 20 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych dotyczy wydanych na tej podstawie rozporządzeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 272 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w tym wypadku w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Natomiast według art. 276 tej ustawy, do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej (...). Zgodnie zaś z art. 32 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie jest przedmiotem skargi. Natomiast według art. 33 § 1, osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego (art. 33 § 2). Należy przypomnieć, że nadzór nad działalnością gminną został uregulowany w Rozdziale 10 ustawy o samorządzie gminnym. Jednym z organów nadzoru jest wojewoda, który, może wkraczać w działalność gminną w przypadkach określonych ustawami. W art. 93 ust. 1 tej ustawy ustawodawca wyposażył wojewodę w możliwość zaskarżenia uchwały organu gminy sprzecznej z prawem do sądu administracyjnego, bez ograniczenia terminem. Ten przepis nawiązuje wprost do art. 91 ust. 1 i ma zastosowanie wówczas, kiedy upłynął określony tam termin do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Ustawodawca wskazał zatem, kto jest stronami tego postępowania: gmina, której organ podjął uchwałę sprzeczną z prawem oraz wojewoda. Skoro żaden inny podmiot nie jest stroną postępowania nadzorczego, tym samym postępowanie to nie dotyczy interesu prawnego innego podmiotu (art. 28 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego). To zaś oznacza, że A. K. nie jest osobą, o jakiej mowa w art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazany przepis gwarantuje bowiem udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym tylko tym osobom, których interesu prawnego dotyczył wynik postępowania administracyjnego, i w którym to postępowaniu z różnych względów nie brały udziału, chociaż mogły. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzuca skargę postanowieniem również na posiedzeniu niejawnym, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z kolei, według art. 280 § 1 tej ustawy, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Oceniając rozstrzygany tu wniosek pod tym kątem Sąd uznał, że z mocy wskazanego już art. 276 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w niniejszym postępowaniu ma zastosowanie art. 58 § 1 pkt 6, ponieważ wniesienie skargi jest niedopuszczalne z tego powodu, iż A. K. nie była stroną postępowania nadzorczego, przez co nie mogła być również stroną postępowania sądowoadministracyjnego o sygn. akt II SA/Ka 404/03 zakończonego wyrokiem z 2 czerwca 2003 r. To zaś oznacza, że według art. 280 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, ponieważ nie pochodzi od strony postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Według art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono. Mając na uwadze powyższe, orzeczono o odrzuceniu wniosku oraz o zwrocie uiszczonego wpisu.