III SA/Gl 966/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 maja 2026 r. sprawy ze skargi T Sp. z o.o. w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 stycznia 2024 r. nr SKO.FD/41.4/143/2023/20783 w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta J. dnia 28 sierpnia 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4823 zł (słownie: cztery tysiące osiemset dwadzieścia trzy) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 20 lutego 2024r. T sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Spółka) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO) z 19 stycznia 2024r., znak: SKO.FD/41.4/143/2023/20783 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. (dalej: Prezydent) z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr [...], [...] określającą wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem za rok 2022 . Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Spółce w 2022r. przekazana został dotacja oświatowa na podstawie ustawy z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1400; dalej: u.f.z.o.) na prowadzenie Technikum T w J. w wysokości 1 794 726,64 zł. Następnie dotacja w wysokości 55 765,79 zł jako pobrana w nadmiernej wysokości została zwrócona na konto organu dotującego w dniu 27 stycznia 2023 r. Z kolei decyzją z dnia 28 sierpnia 2023 r., nr [...], [...] Prezydent określił wobec Spółki wysokość dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w wysokości 40.392,60 zł za rok 2022 i określił termin naliczania odsetek od dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem począwszy od dnia 17 maja 2022 r. dla kwoty 226,60 zł i od 12 grudnia 2022 r. dla kwoty 40.166,00 zł. W ocenie Prezydenta nieuprawnione było wydatkowanie z dotacji na 2022r. kwoty 40.166 zł na rzecz Centrum R sp. z o.o. na poczet szkoleń i webinarów, które miały odbyć się w 2023r. oraz na poczet wyjazdu pod nazwą [...], który również miał mieć miejsce w 2023r. z tego powodu, że z dotacji mogą być finansowane wydatki poniesione w roku budżetowym, niezależnie którego roku dotyczą te zadania, jednakże mają to być zadania zrealizowane. Skoro zatem zdarzenia mają odbyć się w 2023r., to powinny być wydatkowane w 2023r. i rozliczone z dotacji oświatowej na 2023r. Zakwestionowane zostało przez Prezydenta także rozliczenie z dotacji ekwiwalentu za urlop 226,60 zł. Wobec tego, że jest to świadczenie stanowiące rekompensatę za niewykorzystany urlop, a nie za wykonywaną pracę i nie ma ono związku z konkretnym, świadczonym w ramach stosunku pracy zatrudnieniem nie może zostać rozliczone z dotacji oświatowej na 2022r. Na tę decyzję Spółka wniosła odwołanie. SKO po ponownej analizie zebranego w sprawie materiału dowodowego decyzją z dnia 19 stycznia 2024 r. nr SKO.FD/41.4/143/2023/20783 utrzymało w mocy decyzję określającą wysokość kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem w łącznej kwocie 40 392,60 zł oraz zobowiązującą do jej zwrotu. W jej uzasadnieniu SKO wskazało, że nie ma oparcia w obowiązujących przepisach prawa twierdzenie, iż możliwe jest rozliczenie z dotacji zadań, które dopiero miały być zrealizowane w roku następującym po roku, w którym udzielono dotację. Takich wydatków nie da się pogodzić z zasadą roczności budżetu, a także z zasadą, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania. SKO uznało za wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem także kwotę dotacji (226,60 zł) rozliczoną jako ekwiwalent za urlop. Od tej decyzji Spółka wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 23 października 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 264/24, skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2025 r., sygn.. akt I GSK 341/25 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach (pkt. 1 sentencji wyroku) oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że rozpoznając przedmiotową skargę związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 sierpnia 2025 r., sygn. akt I GSK 341/25. Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego pierwszej instancji wykładnią prawa dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie nawet wówczas, gdy nie podziela wyrażonych w tym wyroku ocen (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2022r., sygn. akt I FSK 1346/22). Pojęcie "wykładni prawa", użyte w art. 190 p.p.s.a., należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" obejmuje interpretację przepisów materialnych i procesowych oraz ocenę zasadności ich zastosowania jako podstawy wydania decyzji administracyjnej. Przez ocenę prawną rozumie się natomiast wykładnię istotnych treści przepisów oraz sposób ich stosowania w konkretnej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią konsekwencję tej oceny i określają sposób działania organów w toku ponownego rozpoznania sprawy, ukierunkowany na uniknięcie wcześniejszych uchybień (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 598/17). Przy ponownym rozP. sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny, "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a., podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji sąd administracyjny pierwszej instancji nie może stosować art. 134 § 1 p.p.s.a. bez uwzględnienia konsekwencji wynikających z unormowań zawartych w art. 183 § 1 oraz w art. 190 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 2867/15). Przystępując do kontroli zaskarżonej decyzji wskazać należy na przyczyny uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Spółki, wniesionej od wyroku WSA w Gliwicach z 23 października 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 264/24. Uzasadniając swoje stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny uznał za trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Za usprawiedliwiony Sąd uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Dotyczy to sytuacji, gdy w uzasadnieniu brakuje którejkolwiek z wymaganych prawem części, a również wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu. Tymczasem WSA jednoznacznie wskazał w zaskarżonym wyroku, że istota sporu pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy do wydatków bieżących w rozumieniu ustawy o finansowaniu zadań oświatowych, które mogły zostać pokryte przez stronę z dotacji za 2022 r. należy również kwota 40 166 zł na rzecz Centrum R sp. z o.o. na poczet szkoleń i webinarów, które miały odbyć się w 2023 r. oraz na poczet wyjazdu pod nazwą [...], który również miał mieć miejsce w 2023 roku., a dalej czy tego typu wydatki można również pogodzić z zasadą roczności budżetu, a także z zasadą, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane (już) zadania. I tylko w tym zakresie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji. NSA podkreślił, że gdy decyzja organu odwoławczego zakwestionowała także możliwość sfinansowania z dotacji wydatku na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a Spółka mimo nie podniesienia w skardze zarzutu obejmującego ten wydatek zaskarżyła decyzję SKO w całości, to sąd administracyjny I instancji – nie będąc związany zarzutami skargi – powinien był rozważyć także prawidłowość rozstrzygnięcia organu odwoławczego, co do tego rodzaju wydatku, gdyż mieściło się to w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a). W związku z powyższym naruszeniem, jako przedwczesne Naczelny Sąd Administracyjny uznał odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy wskazać należy, że materialnoprawne jej podstawy zawarte zostały w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1483 z późn. zm.; dalej: u.f.p.) oraz w ustawie z dnia 27 października 2017 r. o finansowaniu zadań oświatowych (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 650, z późn. zm.; dalej: u.f.z.o.). Zgodnie z art. 252 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2. Znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nie budził żadnych wątpliwości. Organy obu instancji zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W zaskarżonej decyzji zarówno SKO, jak i Prezydent w sposób precyzyjny wyjaśnili wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. W analizowanej sprawie spór sprowadza się w istocie do kwestii poprawności zastosowania przez orzekające w sprawie organy art. 35 ust. 3 u.f.z.o. oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit a u.f.z.o. W ocenie Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 35 ust. 3 u.f.z.o. przez wykluczenie rozliczenia wydatków z dotacji oświatowej za 2022r. kwoty 40.166 zł na rzecz Centrum R sp. z o.o. na poczet szkoleń i webinarów, które miały odbyć się w 2023 r. oraz na poczet wyjazdu pod nazwą [...], który również miał mieć miejsce w 2023 roku. W tym zakresie Sąd przyjął pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z 11 grudnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 1063/20, zaakceptowany następnie przez NSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2021 r., sygn. akt I GSK 448/21. Zgodnie z tym poglądem w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z art. 35 ust. 3 u.f.z.o. wynika, że dotacja może być wykorzystana wyłącznie na pokrycie bieżących wydatków związanych z realizacją określonych zadań, poniesionych w roku budżetowym, na który dotacja została udzielona. Ustawodawca jasno powiązał finansowanie wydatku bieżącego z dotacji z rokiem budżetowym, na który to wsparcie finansowe zostaje przekazane. Zatem otrzymana dotacja dotycząca 2022 r. mogła być wydatkowana wyłącznie na pokrycie wydatków związanych z realizacją zadań określonych w ust. 1, poniesionych w tym samym roku. Artykuł 35 ust. 3 u.f.z.o. ma zastosowanie w przypadku, gdy w roku następnym po roku budżetowym nastąpiło wyrównanie dotacji za rok poprzedni. Dzięki tej regulacji wyrównanie dotacji dokonane w roku następnym po roku budżetowym, którego ta dotacja dotyczy powinno być traktowane tak jak dotacja rozliczana w ramach roku, w którym została faktycznie wypłacona, chociaż dotyczyła zadań roku poprzedniego. W tej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Przedstawione stanowisko prezentował tutejszy Sąd także w wyrokach z 22 października 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 263/24; z 20 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 566/25; z 18 marca 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 468/25. Stanowisko w nim zawarte Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za swoje. Z kolei zagadnienie możliwości dokonywania wydatków na ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy z dotacji oświatowej był przedmiotem badania orzecznictwa sądowo administracyjnego. NSA w wyroku 8 stycznia 2026 r., sygn. akt I GSK 357/23 wskazał, że w świetle art. 161 Kodeksu Pracy pracodawca jest obowiązany udzielić pracownikowi urlopu w tym roku kalendarzowym, w którym pracownik uzyskał do niego prawo. Zgodnie z art. 171 § 1 Kodeksu Pracy w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Prawo pracownika do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany w całości lub części urlop wypoczynkowy powstaje więc w dniu rozwiązania umowy o pracę - zdarzenia uniemożliwiającego realizację prawa do urlopu wypoczynkowego w naturze. Prawo do ekwiwalentu jest więc prawem pochodnym od prawa do urlopu. W sytuacji, gdy ze względu na ustanie stosunku pracy nie jest możliwe wykorzystanie przez pracownika prawa do urlopu, pracodawca jest zobowiązany do wypłaty ekwiwalentu. Obowiązek ten wynika ze stosunku pracy i jest ściśle związany z wykonywaniem przez pracownika pracy w czasie, w którym stosunek pracy istniał. Prawo do płatnego urlopu stanowi należność (wynagrodzenie) za świadczoną poprzednio pracę, gdy się weźmie pod uwagę, że na podstawie art. 172 K.p. za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Dotyczy to również ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, wypłacanego po ustaniu zatrudnienia. Oznacza to, że ekwiwalent wypłacony pracownikowi z tytułu należnego i niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, stanowi przychód podlegający obowiązkowi składkowemu, tj. podlega składce na ubezpieczenie społeczne, a więc wpływa na przychód pracownika. Uprawnione jest zatem stwierdzenie, że ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop ma charakter wynagrodzenia za pracę (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2024 r., sygn. akt I GSK 1849/22). Sąd w składzie orzekającym w sprawie przytoczone stanowisko podziela. Oznacza to tym samym, że niezasadnie SKO odmówiło rozliczenia z dotacji ekwiwalentu za urlop 226,60 zł z tego powodu, że nie ma ono związku z konkretnym, świadczonym w ramach stosunku pracy zatrudnieniem. Tym samym zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 35 ust. 1 pkt. 1 lit. a u.f.z.o. Nie jest natomiast zasadny na tym etapie postępowania wniosek o umorzenie postępowania administracyjnego. Postępowanie powinno zostać jeszcze raz przeprowadzone z uwzględnieniem stanowiska odnoście oceny wydatku ekwiwalentu za urlop. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta, o czym orzekł - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). w pkt. 1 sentencji wyroku. Zawarte w pkt. 2 sentencji wyroku orzeczenie w przedmiocie kosztów sądowych oparte zostało na przepisie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radcy prawnego (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Koszty te wynoszą 587zł i składają się na nie wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie dla pełnomocnika Spółki w wysokości (480 zł) oraz opłata skarbowa za złożone pełnomocnictwo w wysokości 17 zł. ----------------------- #/47 I.