III SA/Gl 982/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 6 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji . W dniu [...] r. (data widniejąca na prezentacje) W. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W skardze tej strona zawarła wniosek (pkt [...]) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Natomiast w części zwanej "uzasadnieniem" strona powołała jedynie argumenty przemawiające za zasadnością podniesionych zarzutów merytorycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określenie okoliczności faktyczne, ewentualnie uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Przytoczenie jedynie informacji o zakupie [...] od zadłużonej [...] w drodze sprzedaży egzekucyjnej oraz że nabyty przez skarżącego [...] pozwolił mu na rozwój swojej firmy i zwiększenie zatrudnienia, a także informacja o uiszczaniu przez skarżącego zobowiązań publicznoprawnych i rozwoju jego przedsiębiorstwa uniemożliwia merytoryczną ocenę w ramach zasady skargowości. Dalej zauważyć należy, iż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzje pierwszoinstancyjne z dnia [...] r. o numerach [...] od [...] do [...], w których to Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej W. W. jako nabywcy części przedsiębiorstwa, tj. "A" w likwidacji z siedzibą w C. - z tytułu podatku od towarów i usług za m-ce [...] r. oraz od [...] do [...] r. w łącznej należności głównej [...] zł oraz za należne odsetki za zwłokę oraz koszty egzekucyjne. Kwota ta choć znaczna, tylko z tego powodu nie może być uznana za zagrażającą bytowi skarżącego, czy też prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. To zaś prowadzi do wniosku, że brak jest przesłanek do przyjęcia, iż w związku z zapłatą ww. kwoty zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Trzeba przy tym pamiętać, że wykonanie decyzji dotyczących świadczeń pieniężnych, że swej istoty nie ma charakteru odwracalnego skutku, bowiem w przypadku uchylenia decyzji uiszczone kwoty podlegają zwrotowi. Na koniec dodać należy, że formułując wniosek o wstrzymanie wykonania nie przybliżono nawet sytuacji finansowej skarżącego przez wskazanie np. majątku ruchomego, posiadanych nieruchomości, oszczędności i ewentualnych zobowiązań. Wreszcie należy zważyć, iż to na stronie skarżącej ciążył obowiązek wykazania faktów z których chciał wywieść skutek prawnych w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A z tego obowiązku strona się nie wywiązała. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.