III SA/Gl 984/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 września 2024 r., nr BP.501.2293.2023.2410.KA12.613814 w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 sierpnia 2023 r. nr [...], 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwotę 207 zł (dwieście siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 10 września 2024r. nr BP.51.2293.2023.2410.KA12. 613814 Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 sierpnia 2023 r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą B.M. kary pieniężnej w wysokości 500 zł za naruszenie określone w lp. 1.12 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegające na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym - za każdy dokument. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania. Stwierdził, że 6 maja 2023 r. został zatrzymany do kontroli pojazd ciężarowy marki MAN o numerze rejestracyjnym [...]. Kierowca wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu i na rzecz skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Z w S. B.M., J. Przejazd odbywał się z ładunkiem piskląt jednodniowych z J. do W. W protokole stwierdzono, że wykonującym przewóz drogowy był Z w S. U. i J.M. W załączniku nr 2 do protokołu kontroli kontrolujący stwierdzili, że kierowca podczas kontroli nie okazał licencji dla kierowców i osób obsługujących zgodnej z art. 17 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005. Do prowadzenia pojazdu lub obsługi pojazdu transportującego gatunki m.in. domowych nieparzystokopytnych i drobiu uprawnione są jedynie osoby posiadające licencję zgodnie z art. 17 ust. 2 ww. rozporządzenia. Kierowca oświadczył, że nigdy takiej licencji nie posiadał. W aktach sprawy znajduje się też kopia dokumentu dostawy piskląt nr [...] (karta 5 akt administracyjnych), z której wynika, że zakładem wylęgu drobiu był Z w S. U. i J.M., a transport był wykonywany pojazdem o nr. Identyfikacji weterynaryjnej PL [...]. Zezwolenie o tym numerze udzielone zostało przewoźnikowi Z w S. U. i J.M. i zostało przypisane do pojazdu Renault Premium [...], [...] (karta 6). Było to zezwolenie typu 1, uprawniające do transportu trwającego nie dłużej niż 8 godzin. Pismem z 2 czerwca 2023r. J.M. poinformował organ, że nie łączy go z kierowcą żaden stosunek prawny, nie wykonywał on także żadnej usługi na rzecz J.M. Oświadczył też, że kontrolowany pojazd stanowi jego własność lecz został on użyczony jego dzieciom, w tym skarżącej do 18 maja 2030r., na potwierdzenie czego przedłożył umowę użyczenia z 19 maja 2020r. Stwierdził także, że kontrolowany kierowca jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę u skarżącej, zatem transport wykonywany 6 maja 2023r. był wykonywany na jej rzecz (karta 13). Oświadczenie podobnej treści złożyła także U.M. (karta 17). Organ uzyskał także wyjaśnienie od Powiatowego Lekarza Weterynarii, że środek transportu, którym wykonywany był przewóz posiada zezwolenie na transport piskląt jednodniowych wydane dla przewoźnika Z w S. U. i J.M.. Działalność skarżącej prowadzona jest w tym samym zakładzie, ale jako przewoźnik posiada ona zezwolenie typu II na inny środek transportu. Na podstawie wyników kontroli 15 lipca 2023r. organ wszczął postępowanie wobec skarżącej w zakresie naruszeń opisanych w lp.1.12 załącznika do ustawy transporcie drogowym, tj. niewyposażenie kierowcy w dokumenty , o których mowa w art. 87 ustawy o transporcie drogowym. W toku postępowania złożyła pismo z 17 lipca 2023r., w którym zwróciła uwagę, że ani w treści protokołu, ani załącznika do niego kontrolujący nie zarzucali nieokazania dokumentów, o którym mowa w piśmie organu, lecz jedynie naruszenie art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, a przecież kontrolujący powinien wskazać w protokole wszystkie naruszenia, jako że protokół kontroli jest dokumentem urzędowym i stanowi dowód dokonanych w nim ustaleń. Decyzją z 21 sierpnia 2023r. organ I instancji nałożył na skarżącą karę w kwocie 500 zł z powodu niewyposażenia kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ustawy, gdyż kierowca nie okazał wymaganej art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1 /2005 z 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 z 22 grudnia 2004r. (Dz. Urz. UE. L 2005 Nr 3, str. 1) kopii zezwolenia na transport zwierząt wydanego dla przewoźnika tj. skarżącej. Organ potwierdził, że w dniu kontroli skarżąca takie zezwolenie posiadała, ale nie przekazała go kierowcy. Organ oświadczył też, że "organ nie stwierdza, że kontrolowany przewóz był wykonywany pojazdem do tego nieprzystosowanym czy też wykonywany był przez przewoźnika, który nie posiada stosownych uprawnień. Kontrolowany pojazd był przystosowany do tego typu transportu, a w toku postępowania ustalono, że strona posiada stosowne szersze uprawnienia przewoźnika, pozwalające na wykonywanie transportu zwierząt powyżej 8 godzin. Zezwolenie typ II nie tylko pozwala na transport zwierząt powyżej 8 godzin, ale także pozwala na transport do 8 godzin, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Fakt, że kontrolowany pojazd nie widnieje na zezwoleniu typu II, które posiada strona nie oznacza zdaniem organu, że w tym konkretnym przypadku nie mógł być nim wykonywany. Dlatego obowiązkiem przewoźnika jest wyposażenie kierowcy w stosowne dokumenty, określające przewoźnika oraz dotyczące środka transportu, a nie posiłkowanie się dokumentami innego przewoźnika, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie." W związku z wniesionym przez skarżącą odwołaniem, zaskarżoną decyzją z 10 września 2024r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że w dniu kontroli, tj. 6 maja 2023 r. pojazd marki MAN o nr. rej. [...] nie posiadał zezwolenia do transportu zwierząt TYP II, albowiem tymi pojazdami nie jest wykonywany transport powyżej 8 godzin. Ww. pojazd posiadał zezwolenie na transport piskląt jednodniowych typ I. Z kolei zezwolenie TYP II nie tylko pozwala na transport zwierząt powyżej 8 godzin, ale także pozwala na transporty do 8 godzin, tak jak miało miejsce to w przedmiotowej sprawie. Fakt, że kontrolowany pojazd nie widnieje na zezwoleniu typ II, które posiada strona nie oznacza zdaniem organu, że w tym konkretnym przypadku nie mógł być nim wykonywany. Dlatego obowiązkiem przewoźnika jest wyposażenie kierowcy w stosowne dokumenty a nie posiłkowanie się dokumentami innego przewoźnika jak miało miejsce w przedmiotowej sprawie. W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 500 zł tytułem popełnienia naruszenia z Ip. 1.12 załącznika nr 3 do utd. W skardze na to rozstrzygnięcie, strona zarzuciła: - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1. naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, a w konsekwencji pominięcie zarzutów wskazanych w odwołaniu skarżącej w zakresie w jakim wskazywała ona, iż organ I instancji nie dochował wymagań ustawowych i dokonał dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędnie przyjął, że w trakcie kontroli w dniu 6 maja 2023 r. kierowca nie okazał wymaganej art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG I 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 z dnia 2004-12-22 (Dz. Urz. UE. L 2005 Nr 3, str. 1) kopii zezwolenia na transport zwierząt, podczas gdy w trakcie kontroli kierowca okazał zezwolenie dla przewoźnika zgodne z art. 10 ust. 1 dla pojazdu Renault Premium [...] [...], tj. zezwolenie przewoźnika nr PL [...], którym to pojazdem wykonywany był transport, a także pominięcie dowodu z korespondencji z Powiatowym Lekarzem Weterynarii dołączonej do odwołania skarżącej; 2. naruszenia art. 8 kpa i 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi brak jakiegokolwiek odniesienia się do twierdzeń skarżącej się, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego ani organ I, ani organ II instancji nie odniósł się do zarzutów skarżącej, w zakresie w jakim wskazywała, że ani w protokole kontroli drogowej nr [...] ani w Załączniku nr 2 do protokołu kontroli nie wskazano na uchybienie w postaci naruszenia z Ip. 1.12. zał. III do ustawy o transporcie drogowym, tj. i niewyposażenie kierowcy w dokumenty, o których mowa w art. 87 ww. ustawy; 3. art. 9 kpa i art. 11 kpa poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji o nałożeniu na skarżącą kary administracyjnej w wysokości 500 złotych za naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym; 4. naruszenia art. 138 § 1 kpa przez utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy, podczas gdy należało decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji wobec wydania jej z naruszeniem powołanych wyżej przepisów postępowania, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. - a także naruszenie prawa materialnego, a to art. 87 ust. 1 pkt. 3 ustawy o transporcie drogowym Ip. 1.12. zał. III do ustawy o transporcie drogowym poprzez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem nieprawidłowego przyjęcia, że ww. przepis może być zastosowany wobec skarżącej, której pracownik posiadał w kontrolowanym pojeździe i okazał kontrolującym zezwolenie na transport piskląt jednodniowych typu I dla pojazdu, (tj. zezwolenie przewoźnika nr PL [...]), którym wykonywany był transport, tj, dla pojazdu Renault Premium [...][...], w sytuacji, gdy jednoznaczna treść tego przepisu nakazuje przyjąć, że kara administracyjna należy się w przypadku nieokazania uprawnionemu organowi kontroli dokumentu właściwego dla przewozu zwierząt. Mając na uwadze powyższe wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 10 września 2024 r., znak sprawy: BP.501.2293.2023.2410.KA12. 613814, utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 sierpnia 2023 r. nr [...] oraz przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania; 2. zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że zarzut postawiony w protokole kontroli jest zupełnie inny niż ten, za który wymierzono jej karę pieniężną; nie ma w nim żadnych uwag odnośnie zezwoleń na transport typ I lub II. Skoro protokół kontroli odzwierciedlał stan rzeczy istniejący w chwili jej dokonywania, tj. posiadanie przez kierowcę ważnych i odpowiednich dokumentów, to ani skarżąca ani jej pracownik nie mieli podstaw do wnoszenia co d niego jakichkolwiek zastrzeżeń. Przypomniała, że pojazd, którym wykonywany był transport posiadał zezwolenie dla przewoźnika zgodnie z art. 10 ust. 1, który został wydany dla ww. pojazdu, (zezwolenie przewoźnika nr PL [...]), a którego odpis został okazany kontrolującemu. Podniosła, iż korzystanie z transportu podmiotu trzeciego do przewozu drobiu jest prawnie dopuszczalne. Zgodnie bowiem z § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 26 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia działalności w zakresie zarobkowego przewozu zwierząt lub przewozu zwierząt wykonywanego w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej "Podmiot zajmujący się zarobkowym przewozem zwierząt lub przewozem zwierząt wykonywanym w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej, zwany dalej "przewoźnikiem", używa do przewozu zwierząt środków transportu dopuszczonych decyzją powiatowego lekarza weterynarii na podstawie przepisów o ochronie zwierząt." Również Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. w korespondencji mailowej ze skarżącą stwierdził, że "Nie ma obowiązku prawnego przewozu zwierząt w ramach własnej działalności, własnym środkiem transportu." W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi. Oświadczył, że obowiązkiem przewoźnika jest wyposażenie kierowcy w dokumenty określające przewoźnika i środka transportu, a nie posiłkowanie się dokumentami innego przewoźnika, jak to jest w przedmiotowej sprawie. Okazane w trakcie kontroli zezwolenia zostało wydane dla innego podmiotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy). Na wstępie zauważyć przyjdzie, że w odniesieniu do spornej kontroli organ był bardzo niekonsekwentny. Początkowo postępowanie dotyczyło bowiem zarówno innego podmiotu, jak i innego naruszenia. Zatem trudno wywodzić wnioski z faktu, że kierowca podpisał protokół kontroli bez zastrzeżeń, skoro po okazaniu przez niego zezwolenia na transport typ I kwestia zezwolenia nie była w protokole w ogóle podniesiona, miał więc pełne prawo uznać to zagadnienie za niekwestionowane przez kontrolujących. Jakkolwiek organ ma prawo zmienić kwalifikację naruszenia, jeśli uzasadniają to poczynione ustalenia, to jednak takie postępowanie nie świadczy o profesjonalnym podejściu ani prowadzeniu postępowania w sposób budujący zaufanie do władzy publicznej, o czym stanowi art. 8 § 1 Kpa. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że ma świadomość, że w dniu kontroli postępowanie administracyjne jeszcze się nie toczyło, tym niemniej nie można przyjąć, że w takim przypadku na organie nie ciążą żadne obowiązki, wynikające z zasad ogólnych Kpa. Przyjęcie założenia przeciwnego oznaczałoby, że organ administracji publicznej działając poza formalnie wszczętym postępowaniem administracyjnym nie ma obowiązku informować stron o ich sytuacji prawnej albo pogłębiać swym działaniem zaufania do organów. Byłoby to założenie oczywiście niemożliwe do akceptacji w demokratycznym państwie prawa i przy uwzględnieniu służebnej roli organów administracji w stosunku do obywateli. Przechodząc na grunt badanej sprawy przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję nakładającą na skarżącą karę z tytułu naruszenie opisanego w lp. 1.12. załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U z 2024r., poz. 728) – dalej powoływana jako utd. Naruszenie to polega na niewyposażeniu kierowcy w dokumenty , o których mowa w art. 87 utd – za każdy dokument. Art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. e utd stanowi zaś, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto: wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie zwierząt. W sprawie nie jest sporne, że wykonywany wówczas przewóz wymagał jedynie zezwolenia typu I, gdyż był wykonywany na trasie z Janowic do Wodzisławia (ok. 150 km) ani to, że skarżąca posiadała zezwolenie typu II, a więc pozwalające na transport długotrwały (powyżej 8 godzin). Zatem wnioskując a maiori ad minus, skoro posiadała zezwolenie na transport długotrwały, to tym bardziej mogła z niego korzystać przy przejazdach na trasach, na których przejazd trwa do 8 godzin. Nie jest również sporne, że podczas kontroli kierowca okazał zezwolenie typ I, wydane na ten właśnie pojazd, którym przewóz był wykonywany i dla przewoźnika Z S., U. i J. M. Okoliczność tę organ przyznał stwierdzając, że "obowiązkiem przewoźnika jest wyposażenie kierowcy w stosowne dokumenty, a nie posiłkowanie się dokumentami innego przewoźnika, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie". Na wstępie Sąd zauważa, że treść uzasadnienia jest niejasna, co czyni uzasadnionym zarzut naruszenia art. 107 § 3 Kpa, określający konieczne elementy uzasadnienia decyzji. Nie wynika bowiem z niego jednoznacznie, czy organ kwestionuje to, że w czasie kontroli kierowca okazał zezwolenie, w którym ujęty był pojazd, ale jako przewoźnik nie figurowała w nim skarżąca, lecz inny podmiot (co w każdym przypadku wykluczałoby dokonywanie przewozu środkiem transportu niebędącym własnością przewoźnika), czy też to, że taka sytuacja jest co do zasady możliwa, ale skarżąca winna była oprócz zezwolenia dla właściciela pojazdu okazać także własne zezwolenie, czego nie uczyniła, mimo, że je posiadała. Innymi słowy, czy zastrzeżenia organu wynikają z tego, że choć skarżącej stosownego zezwolenia typu II udzielono, to nie okazała go w trakcie kontroli wraz z zezwoleniem obejmującym kontrolowany pojazd, aby przewóz był realizowany w oparciu zarówno o zezwolenie dla przewoźnika (skarżącej), jak i na dany środek transportu (stanowiący własność J.M., z użyczony stronie), czy też o to, że z zasady wykluczone jest używanie przez przewoźnika pojazdów, na które zezwolenie na transport udzielone zostało innemu przewoźnikowi. Natomiast organ nie wyjaśnił dlaczego uważa, że skarżąca winna wyposażyć swego pracownika w dokumenty "własne", skoro przewóz wykonywany był pojazdem "cudzym", bo będącym przedmiotem użyczenia. Żaden przepis prawa nie zabrania transportu własnych towarów cudzym środkiem transportu: użyczonym czy wynajętym. Przypomnieć bowiem należy, że – jak wynika z umowy użyczenia złożonej do akt postepowania przez stronę – pięć osób fizycznych zobowiązało się w niej do użyczania sobie nawzajem sześciu należących do nich pojazdów. Zatem przewozów tym pojazdem dokonywało kilka różnych podmiotów. Idąc tokiem rozumowania organu oznaczałoby to, że każda z tych osób powinna uzyskać zezwolenie na transport na każdy pojazd na własne nazwisko, czyli powinno ich być trzy albo cztery. Organ nie dokonał natomiast żadnej analizy charakteru zezwolenia na przewóz zwierząt – czy uzyskanie wielu takich zezwoleń na ten sam środek transportu jest możliwe, czy zezwolenie ma charakter podmiotowy (tylko dla wymienionego w nim przewoźnika) czy przedmiotowy (na wymieniony w nim środek transportu) i czy w ogóle możliwe jest wydanie zezwolenia na dany pojazd na więcej niż jeden podmiot, choć w świetle prawa krajowego prawnie dopuszczalne jest faktyczne dysponowanie tym samym pojazdem przez kilka osób na podstawie umowy, jak w przedmiotowej sprawie. A przecież stosownie do art. 11 Kpa organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Organ w dokonanej przez siebie wykładni nie uwzględnił też wykładni celowościowej tj. celu wprowadzenia obowiązku posiadania właściwego zezwolenia, którego rodzaj zależy od czasu przejazdu, a którym wydaje się być dobrostan przewożonych zwierząt, który – w przypadku, gdy pojazd spełnia określone wymagania, tak jak w przedmiotowej sprawie - jest zachowany niezależnie od tego, czy zezwolenie wydane jest na użyczającego, czy na biorącego w użyczenie. Fakt, że dobrostan przewożonych zwierząt jest istotny dla prawodawcy unijnego wynika np. z pkt. 5, 14, 16, 18 i art. 1 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1/2005 z 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz. U. UE. L. 2005.3.1), gdyż każdy z powołanych punktów dotyczy właśnie konieczności zapewnienia tego dobrostanu i środków służących jego zwiększeniu. Z uwagi na powyższe, Sąd stanął na stanowisku, że organ dopuścił się w toku postępowania naruszenia ww. przepisów Kpa. Natomiast ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to wcyt. art. 87 ust. 1 pkt 3 utd jest na tym etapie sprawy przedwczesna. Wiąże on bowiem konieczność nałożenia kary z nieokazaniem uprawnionemu organowi kontroli dokumentu właściwego dla przewozu zwierząt. Zatem dla jego zastosowania konieczne jest ustalenie, co – w dość szczególnym stanie faktycznym przedmiotowej sprawy – jest tym dokumentem. Czy w ogóle prawnie możliwe jest wydanie zezwolenie dla kilku przewoźników na ten sam pojazd, a jeśli nie, to czy możliwe jest posłużenie się zezwoleniem "przypisanym" do środka transportu stanowiącego własność osoby trzeciej, o ile przewoźnik sam posiada i okaże do kontroli także własne zezwolenie na transport. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do wskazań Sądu, w tym sformułuje uzasadnienie decyzji w sposób jednoznaczny. Z uwagi na naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa. Na zasądzone koszty składa się 100 zł wpisu od skargi, 90 zł kosztów zastępstwa procesowego adwokata obliczonych od wartości przedmiotu sporu wynoszącej 500 zł oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.