III SA/Gl 990/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi "A" s.c. w G. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia umowy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy 1) uchyla zaskarżony akt , 2) zasądza od Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym aktem z [...]r. nr [...] Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy rozpoznając wniosek strony – K. i E. B. s.c. o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku strony o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z 1 lipca 2021r. o odmowie podpisania ze skarżącymi umowy o ww. świadczenie. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 13 maja 2021r. skarżący wystąpili do Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na podstawie § 1a rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 371, z późn. zm.; dalej jako rozporządzenie). Pismem z 1 lipca 2021r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. odmówił podpisania umowy w tym zakresie. Wyjaśniając swoje stanowisko podniósł, że stosownie do treści § 1a rozporządzenia, przyznaje się świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, jeżeli na dzień 31 marca 2021 r. przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami enumeratywnie wymienionymi w tym przepisie, pod warunkiem, iż przychód z tej działalności, w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego. Kod PKD wskazany we wniosku złożonym przez stronę jest niezgodny z kodem przeważającej działalności gospodarczej zawartym w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Wnioskodawca we wniosku powołał się na kod PKD 55.10.Z, który nie obowiązywał na dzień 31 marca 2021 r. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy, zawartym w piśmie z 15 czerwca 2021 r., zmiana kodu w rejestrze REGON nastąpiła dopiero 16 kwietnia 2021 r. Pismem z 5 lipca 2021r. skarżący zwrócili się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnieśli, że z pisma organu wynika, że poddał analizie jedynie rejestr REGON pomijając CEIDG, natomiast z zaświadczenia o wpisie do tego ostatniego rejestru z 14 stycznia 2010r. hotele i podobne obiekty zakwalifikowane są na pierwszym miejscu przy określeniu przedmiotu działalności gospodarczej. Zadeklarowali, że w razie potrzeby przedłożą wydruki z kas fiskalnych lub zaświadczenie od księgowej potwierdzające ten fakt. Z dołączonego do pisma zaświadczenia o wpisie do Ewidencji Działalności Gospodarczej z 14 stycznia 2010r. wynika, że skarżący prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Przedmiot jej działalności ujawniony w Ewidencji obejmuje 12 pozycji, przy czym pierwszą z nich jest 55.10.Z- hotele i podobne obiekty zakwaterowania a drugą – 56.10.A restauracje i inne stałe placówki gastronomiczne. Zaskarżonym pismem z 20 lipca 2021r. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy podtrzymał stanowisko wyrażone w piśmie z 1 lipca 2021r. Stwierdził, że dla przyznania pomocy jedynym miarodajnym dowodem dla określenia rodzaju działalności prowadzonej jako przeważająca jest kod PKD ujawniony w REGON wg stanu na 31 marca 2021r. i nie jest możliwe prowadzenie przez Dyrektora postępowania dowodowego w celu ustalenia faktycznego przedmiotu działalności, w tym uwzględnienie w jego toku wyjaśnień wnioskodawcy. Na ten akt oraz akt go poprzedzający z 1 lipca 2021r. skarżący wywiedli skargę do sądu administracyjnego. Zaskarżonym aktom administracyjnym zarzucili: - naruszenie art. 15 gg ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w związku z § 1a rozporządzenia Rady Ministrów z 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 371 z późniejszymi zmianami) na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji błędną odmowę zawarcia umowy o wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, - naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie, co doprowadziło do odmowy zawarcia umowy z naruszeniem podstawowej zasady konstytucyjnej i w konsekwencji stanowi dopuszczenie się dyskryminacji przedsiębiorcy z uwagi na jego wpis w rejestrze REGON, który stoi w sprzeczności z danymi znajdującymi się w CEIDG oraz dokumentami finansowymi spółki; dla strony niezrozumiałym jest dlaczego tylko rejestr REGON ma być podstawą weryfikacji przeważającej działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na ich niezastosowaniu i ustaleniu stanu faktycznego sprawy w oparciu o niepełny i wybiórczy materiał dowodowy, pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w tym złożonych dokumentów, a w konsekwencji dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, konsekwencją czego jest całkowita sprzeczność ustaleń organu z treścią z zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. b) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz całkowitą sprzeczność ustaleń organu z jego treścią w sytuacji, gdy wynika z niego, że na dzień 31 marca 2021 r. przeważającą działalnością gospodarczą spółki była działalność uzasadniająca przyznanie świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, c) naruszenie przepisu postępowania, a to art. 8 k.p.a. mającego istotny wpływ na treść zaskarżanej decyzji a polegający na wzbudzeniu wątpliwości i podważeniu zaufania do organów prowadzących niniejsze postępowanie poprzez pominięcie przez organ prowadzący istotnych okoliczności w sprawie, - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na całkowicie dowolnym przyjęciu, że brak jest podstaw do przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w sytuacji, gdy na dzień 31 marca 2021 r. przeważającą działalnością gospodarczą spółki była działalność uzasadniająca przyznanie świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W związku z powyższym wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych aktów oraz zwrot kosztów postępowania. Do skargi załączyli zestawienia przychodów za lata 2018-2020 z różnego rodzaju działalności oraz raporty z kasy fiskalnej w obiekcie w Z., w którym prowadzą działalność celem wykazania, że najwyższy procent przychodów osiągają z działalności o kodzie 55.10 czyli hotelarskiej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 1 p.p.s.a., ewentualnie jej oddalenie. Uzasadniając swój wniosek organ podniósł, że informacja o odmowie zawarcia umowy nie stanowi aktu ani czynności z zakresu administracji publicznej, zatem nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Natomiast jeśli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, to na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu. Świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy przyznawane są bowiem w drodze umowy. Tam, gdzie rozstrzygnięcie organu ma charakter administracyjny ustawodawca wskazał to wyraźnie nakazując podjęcie rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej. Natomiast w przedmiotowej sprawie zastrzeżenia takiego brak. Odnosząc się do skargi merytorycznie podniósł, że skarżący powołali w skardze błędną podstawę prawną swego wniosku. W pozostałym zakresie podtrzymał swoje stanowisko, że w świetle treści REGON wg stanu na 31 marca 2021r. przyznanie pomocy nie było możliwe, gdyż wnioskodawcy nie spełnili warunków określonych przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie Sąd poddał analizie najdalej idącą kwestię właściwości sądu administracyjnego do orzekania w sprawie. Gdyby bowiem stanowisko organu okazało się zasadne, skarga winna zostać odrzucona bez konieczności jej merytorycznego badania. Jednak oceniając tę kwestię, Sąd doszedł do przekonania, że sprawa mieści się w katalogu spraw przekazanych do rozpoznawania przez sądy administracyjne. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zatem właściwość sądu administracyjnego w przedmiotowej sprawie uzależniona jest od tego, czy zaskarżony akt odmowy zawarcia umowy o przyznanie wsparcia na rzecz ochrony miejsc pracy mieści się w grupie aktów, o których wyżej mowa. Za akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. uznaje się te, które: 1) w rozumieniu przepisów prawa materialnego i procesowego nie są decyzją lub postanowieniem; 2) mają charakter indywidualny, co wynika z określenia ich przedmiotu, a mianowicie uprawnień lub obowiązków, których dotyczą; 3) podejmowane są na podstawie przepisów prawa, które nie wymagają ich autorytatywnej konkretyzacji, a jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów powszechnie obowiązującego prawa, co oznacza również, że stanowią one przejaw wiedzy organu wykonującego administrację publiczną; 4) są podejmowane w zakresie administracji publicznej, charakteryzując się, między innymi, jednostronnością działania; 5) są podejmowane przez podmiot wykonujący administrację publiczną (zob. B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych, art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ZNSA 2006 nr 2, s. 18 - 19). W ocenie Sądu ratio legis poddania sądowej kontroli także aktów i czynności poza wskazanymi w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. decyzjami i postanowieniami, jest umożliwienie sądowej kontroli również innych niż decyzje albo postanowienia działań administracji publicznej, które jednak dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznej oraz skutkują potrzebą zapewnienia im gwarancji procesowych w ich relacjach z organami administracji publicznej oraz w zakresie zadań realizowanych przez te organy (T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska (red. T. Woś), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 5, Warszawa 2012, s. 69-70). W orzecznictwie sądów administracyjnych odnośnie charakteru przedmiotowego aktu i jego zaskarżalności do sądu administracyjnego początkowo prezentowane było stanowisko, że jest to czynność o charakterze cywilnoprawnym, która takiemu zaskarżeniu nie podlega. Tytułem przykładu można wskazać postanowienie V SA/WA 1549/20 czy postanowienie I SA/Łd 527/21. Jednak część Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelny Sąd Administracyjny odnośnie omawianej kwestii zajęło jednak odmienne stanowisko. Tu z kolei można przywołać wyrok I SA/Łd 658/21, postanowienie NSA o sygn. akt I GSK 1413/21, uchylające powołane postanowienie WSA w Łodzi o sygn. I SA/Łd 527/21 czy postanowienie NSA o sygn. akt I GSK 1654/21. W wyroku I GSK 474/21 NSA stanął na stanowisku, że w takiej sprawie nie mamy do czynienia z klasyczną umową cywilnoprawną. Otóż umowa będąca przedmiotem rozpoznania w powołanej sprawie została uregulowana (ma podstawę prawną) w art. 15 zzb ustawy o COVID, który to przepis znajduje się w obszarze prawa administracyjnego. "Reguluje bowiem stosunki pomiędzy państwem a jednostką. Nie sposób zatem nie dostrzec silnych powiązań tej umowy z prawem administracyjnym. Zawieranie tej umowy wiąże się z realizacją określonych zadań starosty jako organu administracyjnego. Wynika to wprost z treści art. 31q ust. 5 ustawy o COVID. Mowa tam jest bowiem o "finansowaniu zadań, o których mowa w art. 15zzb – 15zze". Dalej NSA stwierdził, że "W przepisie art. 15zzb ust. 1 ustawy użyto jednak zwrotu "starosta może przyznać". Oznacza to, że gdy organ ten zamierza "przyznać" świadczenie, musi zawrzeć umowę, ale najpierw musi podjąć rozstrzygnięcie, że to uczyni. Ustawodawca przemilczał, w jakiej formie ma nastąpić odmowa przyznania świadczenia. Zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, że nie jest to decyzja administracyjna. Z uwagi na to, że mamy tu do czynienia z dysponowaniem przez starostę środkami z funduszu pracy, nie mamy tu typowej relacji cywilnoprawnej, ale administracyjnoprawną konstrukcję związaną z podejmowaniem aktu w oparciu o ustawowe upoważnienie do dysponowania środkami funduszu. Dopiero w dalszej kolejności, jeżeli starosta dojdzie do wniosku (podejmie rozstrzygnięcie), że chce przekazać pewne środki beneficjentowi zawiera umowę. W tym działaniu (rozstrzygnięciu), poprzedzającym zawarcie umowy, należy również dopatrywać się władczości administracyjnoprawnej, a rozstrzyganie o tym, że dany podmiot nie spełnia przesłanek, aby zawrzeć z nim umowę, na podstawie której otrzyma wsparcie, należy uznać za akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Stwierdzenie przez starostę, że w konkretnym przypadku nie zawrze umowy na podstawie art. 15zzb ustawy stanowi - jak nie patrzeć - rozstrzygnięcie z zakresu administracji publicznej, które ponadto odnosi się do sytuacji prawnej podmiotu wnioskującego o zawarcie takiej umowy. W istocie rzeczy, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu, również w tej sprawie mamy do czynienia z dwuetapowością postępowania związanego z przyznaniem świadczenie. Pierwszy etap oparty jest o konstrukcje administracyjnoprawne, natomiast drugi etap to etap cywilnoprawny." Jakkolwiek wyrok ten literalnie odnosi się do umowy o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust.4 ustawy COVID, to jednak wyjaśnia charakter prawny rozstrzygnięcia organu w zakresie zamiaru zawarcia umowy, zatem znajduje zastosowanie w sprawie. Stanowisko to sąd orzekający w pełni podziela i przyjmuje za własne. Podzielając wyżej przedstawiony pogląd, Sąd orzekający uznał, że zachodzi konieczność zapewnienia skarżącym prawa do sądu i poddania jego kontroli czynności polegającej na ograniczeniu prawa strony do otrzymania wsparcia. Gdyby bowiem zająć stanowisko przeciwne, czynność taka, jako niemająca charakteru cywilnoprawnego (bo taki charakter ma dopiero zawarta w drugim etapie umowa) a jednocześnie nie podlegająca właściwości sądu administracyjnego pozostawałaby poza jakąkolwiek kontrolą sądową i to pomimo tego, że bezpośrednio wpływa na prawo podmiotów uprawnionych do otrzymania wsparcia. Z uwagi na wyżej przytoczone okoliczności Sąd przyjął, że zaskarżony akt zawarty w piśmie z 20 lipca 2021r. niebędący decyzją ani postanowieniem, mający charakter indywidualny, bo zawiadamiające konkretny podmiot (skarżących) o odmowie zawarcia umowy warunkującej otrzymanie wsparcia, jakiego ten właśnie podmiot może się domagać od organu na chronę miejsc pracy, sporządzone na podstawie powołanych w dalszej części uzasadnienia ustawy o COVID i rozporządzenia, w ramach jednostronnego działania organu wykonującego działania z zakresu administracji publicznej. Stanowi zatem czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc podlega kognicji sądów administracyjnych, co wskazuje, że skarga jest dopuszczalna. Przechodząc do jej merytorycznego rozpoznania, przypomnieć należy, że stosownie do art. 15 ggb ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 2095) – dalej powoływana jako ustawa COVID, Rada Ministrów może, w celu przeciwdziałania COVID-19, w drodze rozporządzenia, przyznać ponowną wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy, o których mowa w art. 15gga ust. 1 albo art. 15gga1 ust. 1, dla wszystkich albo niektórych przedsiębiorców, którzy otrzymali to świadczenie na podstawie art. 15gga ust. 1 albo art. 15gga1 ust. 1, lub przyznać to świadczenie innym przedsiębiorcom, mając na względzie okres obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, skutki nimi wywołane, ograniczenia w prowadzeniu działalności wynikające z tych stanów oraz obszary życia gospodarczego i społecznego w szczególny sposób dotknięte konsekwencjami COVID-19. Na podstawie tej delegacji ustawowej wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z 26 lutego 2021r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz.U. z 2021r., poz. 371) – dalej powoływane jako rozporządzenie. W myśl § 1a rozporządzenia: Ust. 1. Przyznaje się świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, który na dzień 31 marca 2021 r. prowadził działalność gospodarczą, oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami m.in.: (...) oraz 55.10.Z i 56.10.A. (...) którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z trzech miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy w następstwie wystąpienia COVID-19 co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. Przepis art. 15gga ustawy o COVID-19 stosuje się, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału. Ust. 2. Oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r. Literalnie więc istotnie przepis rozporządzenia odsyła do treści rejestru REGON dla ustalenia działalności, jaką prowadzi wnioskodawca, przy czym dla przyznania pomocy istotna jest działalność przeważająca. Tym niemniej W ocenie Sądu sformułowanie "oznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej według Polskiej Klasyfikacji Działalności jako rodzaj przeważającej działalności" należy odnosić do działalności rzeczywistej, faktycznie prowadzonej, a nie deklarowanej. Rejestr podmiotów REGON prowadzony jest dla potrzeb statystyki publicznej, której celem jest zapewnienie rzetelnego, obiektywnego i systematycznego informowania społeczeństwa, organów państwa i administracji publicznej oraz podmiotów gospodarki narodowej o sytuacji ekonomicznej, demograficznej, społecznej oraz środowiska naturalnego (art. 3 ustawy z 29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej – t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 443). Rejestr ten ma charakter formalny i opiera się na oświadczeniach podmiotów zobowiązanych do przekazywania danych, które nie podlegają merytorycznej weryfikacji. Nie tworzy on stanu prawnego, także w obszarze działalności gospodarczej. Wpis do rejestru należy traktować raczej w kategoriach domniemania prawnego, które ma na celu uproszczenie postępowania o udzielenie ulgi, ale o charakterze wzruszalnym, zatem takiego, które może być obalone dowodami przeciwnymi. Rodzaj deklarowanej działalności jest także oświadczeniem wiedzy i ma charakter faktów. Może być kwestionowany, ponieważ stan stwierdzony takim oświadczeniem jako fakt podlega ocenie w kategoriach prawdy albo fałszu. (Tak Sąd Najwyższy w wyrokach z 7 stycznia 2013r., sygn. akt II UK 142/12 i z 23 listopada 2016r., sygn. akt II UK 402/15, publ. https://legalis.pl). Zdaniem Sądu, z powyższego wynika, że sama treść wpisu w rejestrze REGON w zakresie kodów PKD nie może świadczyć o przeważającej działalności podmiotu. Należy także wziąć pod uwagę cel ustawy, który wynika wprost z jej tytułu, a jakim jest przeciwdziałanie sytuacjom kryzysowym spowodowanym pandemią COVID, a więc m. in. łagodzenie skutków społeczno – gospodarczych poprzez udzielanie przedsiębiorcom wsparcia materialnego, mającego na celu zapobieżenie upadłości lub likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Uwzględniając powyższe uregulowania prawne i cel ustawy, Sąd stanął na stanowisku, że pomoc przewidziana w § 1a rozporządzenia winna trafić do podmiotów, które faktycznie prowadziły 31 marca 2021r. działalność gospodarczą oznaczoną kodem uprawniającym do zwolnienia, zaś przychód z tej działalności był niższy co najmniej o 40 % w stosunku do przychodu z miesięcy wskazanych w rozporządzeniu. Należy bowiem wziąć pod uwagę, że z treści § 1a rozporządzenia wynika, że ulga przysługuje przedsiębiorcom faktycznie prowadzącym daną działalność. Stanowi on bowiem o "przedsiębiorcy prowadzącym działalność". Nie jest zatem decydująca sama treść wpisu do właściwego rejestru. Wobec powyższego, jeżeli dowody wskazują, że przeważający rodzaj działalności mieści się w katalogu objętym zwolnieniem, to brak jest podstaw do odmowy zawarcia umowy tylko z tego tytułu. Prowadzi to do wniosku, że organ naruszył art.1a rozporządzenia przez jego błędną wykładnię. Formalistyczne podejście i ograniczenie pomocy tylko do tych podmiotów, które działalność opisaną kodami objętymi uprawnieniem do wsparcia ujawniły we właściwym rejestrze niezależnie od faktycznie wykonywanej działalności naruszałoby zasadę proporcjonalności i równości wobec prawa w odniesieniu do tych przedsiębiorców, którzy prowadząc taką samą działalność uprawniającą do uzyskania dofinasowania na utrzymanie miejsc pracy otrzymali wsparcie. Skutkiem tego mogłoby być naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji stanowiącego, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Mogłoby też prowadzić do nadużyć, gdyby pomoc trafiała do podmiotów, które faktycznie prowadzą działalność innego rodzaju, niż deklarowana w rejestrze, a uprawniająca do zwolnienia. Nadto zauważyć przyjdzie, że we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i skardze strona konsekwentnie podnosiła, że prowadzi działalność hotelarską jako przeważającą wskazując na zapis w CEIDG istniejący od 2010r., jak i oferując inne dowody w postaci raportów z kasy fiskalnej czy zestawienie przychodów z różnych rodzajów działalności za lata 2018-2020. Do twierdzeń tych i wnioskowanych dowodów organ w żaden sposób się nie odniósł, przez co dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 § 1 Kpa. Końcowo wskazać należy, że zgodnie z § 9 ust. 2 pkt 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 listopada 2015 r. w sprawie sposobu i metodologii prowadzenia i aktualizacji krajowego rejestru urzędowego podmiotów gospodarki narodowej, wzorów wniosków, ankiet i zaświadczeń (Dz. U. z 2015r., poz. 2009), rodzaj przeważającej działalności ustala się odpowiednio, w przypadku: 3) osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą odrębnie dla: a) działalności wpisanej do CEIDG, b) działalności rolniczej, c) pozostałej działalności, niewymienionej w lit. a i b, prowadzonej na własny rachunek w celu osiągnięcia zysku, - na podstawie procentowego udziału poszczególnych rodzajów działalności w ogólnej wartości przychodów ze sprzedaży lub, jeżeli nie jest możliwe zastosowanie tego miernika, na podstawie udziału pracujących, wykonujących poszczególne rodzaje działalności, w ogólnej liczbie pracujących. Z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 Kpa, obligującego organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i art. 77 § 1 Kpa, nakazującego organowi administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz prawa materialnego, a to § 1a ust. 1 rozporządzenia w zakresie wykładni pojęcia przeważającej działalności, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt.