III SA/Gl 996/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. (J.) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii przyznania wynagrodzenia radcy prawnemu z urzędu tytułem nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać radcy prawnemu J. G. wynagrodzenie w kwocie [...] zł ([...] złotych i [...] groszy, w tym podatek VAT w kwocie [...] zł), płatne z budżetu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach). Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 18 sierpnia 2010 r. ustanowiono dla skarżącej radcę prawnego z urzędu. Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych pełnomocnik w osobie J. G. zgłosił swój udział w sprawie (vide: pismo z dnia [...] r.). Po zapoznaniu się z aktami sprawy przez aplikanta radcowskiego P. R. do tut. Sądu wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżącej z dnia [...] r. Natomiast w dniu 19 stycznia 2011 r. na rozprawie pełnomocnik złożył wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zawierający oświadczenie, o którym mowa w § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te zawarte zostały w powołanym wyżej rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., zwanego dalej rozporządzeniem, które w § 2 ust. 1 i 2 przewiduje, iż opłaty stanowiące podstawę zasądzenia przez sądy kosztów zastępstwa prawnego nie mogą być wyższe niż stawki minimalne, o których mowa w rozdziałach 3-4. Sąd może przyznać opłatę wyższą jedynie wtedy, gdy przemawia za tym nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy oraz jego wkład w przyczynienie się do jej wyjaśnienia. Opłata ta nie może być jednak wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Dodatkowo § 2 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ stawki wymienione w rozdziale 4 przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji przewidują stawkę minimalną w innych sprawach, których przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna - ta znalazła w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Wynosi ona według § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia 240,00 zł. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego wyżej rozporządzenia, przyznano pełnomocnikowi J. G. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – kwotę [...] zł ([...] złotych i [...] groszy) uwzględniającą również 23% stawkę podatku VAT.