III SA/Gl 999/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych – inne podatek obrotowy na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze skierowanej do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarżący M.G. domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z [...], którą to decyzją utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w K. z [...] wymierzającą skarżącemu należności celne w kwocie – po denominacji –[...]zł. oraz zobowiązanie podatkowe w podatku obrotowym w wysokości [...] zł. z uwagi na niezgłoszenie do odprawy celnej ostatecznej kawy przekazanej do Oddziału Celnego w G. w dniu [...]. za karnetem TIR nr [...]. Swoje żądanie uzasadnił faktem bezpodstawnego obciążenia go skutkami działań osób trzecich, które nie przedstawiły towaru do odprawy. Nadto przez [...] lat postępowanie celne było zawieszone, wobec czego skarżący sądził, iż decyzja organu I instancji zostanie uchylona, a postępowanie umorzone. Nie oczekiwał innego rozwiązania. Nagłe podjęcie postępowania, a następnie decyzja organu odwoławczego zaskoczyły go. W tej sytuacji wykonanie decyzji narazi go na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołał się przy tym na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 3 sierpnia 2006 sygn. akt IISA/Bk 351/06, w którym wyrażono pogląd, konkretyzacja pojęć zawartych w art. 61 § 3 cytowanej ustawy musi nastąpić w konkretnej sprawie z odniesieniem się do interesu nie tylko strony, ale i innych uczestników postępowania oraz uwzględniać wszystkie okoliczności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] nie odniósł się do zawartego w niej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesieni skargi nie wstrzymuje wykonani zaskarżonego aktu. Jednakże po wniesieniu skargi i po przekazaniu akt sądowi może on, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że na etapie wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania aktu obowiązuje zasada skargowości. Świadczy o tym pierwsze zdanie zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a. rozpoczynające się od uzależnienia podjęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności od złożenia wniosku przez skarżącego. Z obowiązku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności nie można jednak wyprowadzać tezy o pełnym obowiązywaniu zasady skargowości w postępowaniu o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Prawidłowość takiej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. potwierdzają pozostałe człony tego artykułu. Warto zwrócić uwagę na art. 61 § 4 p.p.s.a., który pozwala zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności. Wniosek, jaki płynie z tego przepisu, jest taki, że Sąd ma obowiązek uwzględniać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności zaskarżonych do Sądu. Skoro w toku postępowania Sąd ma z urzędu brać pod uwagę te okoliczności, to ten sam obowiązek ciąży każdorazowo przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania. Zgodzić się należy ze stwierdzeniem, iż przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Sąd, rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego aktu, winien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (vide: orzeczenie NSA w sprawie sygn. akt II OZ 750/05, niepubl.). Przy czym nie będą to ze swej istoty okoliczności dotyczące legalności samej zaskarżonej decyzji czy postępownai poprzedzającego wydanie decyzji. Bowiem te podlegają ocenie sądu w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Odnosząc te rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić przyjdzie, iż skarżący nie wskazał, na czym ma polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Czas trwania postępowania był raczej okolicznością sprzyjającą stworzeniu sobie ewentualnej rezerwy finansowej na wypadek niekorzystnego dla skarżącego wyniku postępowania. Postanowienie o podjęciu postępowania wydano na [...] miesięcy przed wydaniem kończącej go decyzji. Zatem skarżący wiedział, iż kwestia spornego cła i podatku była otwarta. Jego subiektywne przekonanie, że postępowanie zostanie umorzone niczego nie zmieniało. Wreszcie ewentualna zapłata cła i podatku nie jest trudnym do odwrócenia skutkiem. Powoduje odwracalny uszczerbek w majątku skarżącego. Innego skarżący nie wskazał. Nie wynika on także z akt sprawy. Dlatego orzeczono jak na wstępie. .