III SAB/Gl 1/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Ł. w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości ( bezczynności organu) postanawia: odrzucić skargę. K. N. w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (pismo adresowane jest do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z siedzibą w Gliwicach) skargę na bezczynność Starostwa Powiatowego w Z., [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. i Burmistrza Miasta i Gminy Ł., które to organy nie wydały do daty wniesienia skargi żadnej decyzji w sprawie wniosku o ustalenie, wznowienie i przywrócenie powierzchni odziedziczonej przez nią działki gruntowej, położonej w C. gm. Ł., która w rzeczywistości jest o 70 m mniejsza niż wynika to z zapisu w księdze wieczystej Kw [...] i rejestrze gruntów dla działki nr [...] o pow. [...] m. sprawa została wpisana pod sygn. akt III SO/Gl 196/04. Pismem z [...] r. skarżąca sprecyzowała przedmiot skargi zarzucając bezczynność wymienionych wyżej organów w sprawie rozgraniczenia mającego na celu ustalenie przebiegu granic posiadanej przez nią działki zgodnie z mapami geodezyjnymi i postanowieniem sądu. Ze względu na wielość zaskarżonych organów sprawy zostały zarejestrowane w repertorium tut. Sądu pod sygn. akt III SAB/Gl 1/05, III SA/Gl 2/05 i III SAB/Gl 1/06. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skarga na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 stycznia 2005 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i 6 w związku z art. 52 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.). Postanowienie to nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się 11 kwietnia 2005 r. Postanowieniem z 31 stycznia 2005 r. tut. Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę K. N. na bezczynność Starostwa Powiatowego w Z.. Również to postanowienie nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się 11 kwietnia 2005 r. Wracając do meritum należy podkreślić, że w odpowiedzi na skargę nadesłana do Sądu w dniu [...] r. przez Burmistrza Miasta i Gminy Ł. wniesiono o oddalenie skargi, gdyż postępowanie scaleniowe lub wymienne gruntów przeprowadza starosta. Dalej wyjaśniono, że postanowieniem z [...] r. Starosta Z. wszczął z urzędu postępowanie scaleniowe w miejscowości C. – gmina Ł., którym objęto działkę nr [...]. W postępowaniu tym, Komisja uznała za właściwe pozostawić granice nieruchomości o nr [...] w stanie faktycznego użytkowania na gruncie. Granice te zostały zatwierdzone decyzją Starosty z [...] r., która stała się ostateczna [...] r. K. N. nie wniosła od tej decyzji odwołania. Tym samym granice nieruchomości skarżącej nr ewidencyjny [...], po scaleniu nr [...] zostały uregulowane powyższą decyzją. Na koniec organ wyjaśnił, że tożsama w treści skarga K. N. została rozpatrzona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sygn. akt III SAB/Gl 2/05 z 31 stycznia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej p.p.s.a.) normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej. Kontrolą objęto decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (...) oraz postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1 – 4 akty czy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień bądź obowiązków wynikających z przepisów prawa. Punkt 5 do 7 odnoszą się do kontroli działalności jednostek samorządu terytorialnego i przewidują orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego inne niż prawa miejscowego oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, a pkt 8 do orzekania w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Jak wynika z treści skargi dotyczy ona bezczynności organu w sprawie przywrócenia powierzchni działki gruntowej według dokumentów posiadanych przez skarżącą. Skargę do sądu administracyjnego, stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Warunkiem niezbędnym do nadana skardze dalszego biegu jest ustalenie, że jest to skarga i że została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawiera wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 p.p.s.a.). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie art. 57 § 1 - § 4). Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca występowała w przedmiotowej sprawie do Gminy, Starosty i Wojewody. W skardze jednak nie określiła kiedy i czy żądała podjęcia określonej decyzji lub czy taka została podjęta. Art. 58 § 1 pkt 1 – 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak m.in. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że przy uwzględnieniu zapisu art. 98 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) skarga wniesiona bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy p.p.s.a., została wniesiona skutecznie. Tym samym należy rozważyć czy została wniesiona w terminie i jest dopuszczalna oraz bezczynności jakiego organu dotyczy. W aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia stronie skarżącej odpowiedzi na wezwanie do wydania decyzji lub usunięcia naruszenia prawa. Tym samym przedmiotem rozważań Sądu stała się, w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesionej skargi. Skarga na bezczynność organów podlega kontroli sądowej tylko w przypadku bezczynności organu w wydaniu decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na milczenie władzy jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zobacz wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., SA/WR 6/83, GP 1983, nr 24). Nie można zatem mówić o bezczynności organu w przypadku braku obowiązku działania i możliwości dochodzenia przez stronę skarżącą swoich praw w innym trybie. K. N. nie wezwała zaskarżonego organu do załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, ani też nie wniosła zażalenia na niedotrzymanie terminu do organu nadrzędnego stosownie do zapisu art. 37 § 1 kpa, którym jest samorządowe kolegium odwoławcze (art. 21 § 1 pkt 1 kpa), nie wyczerpała tym samym trybu zaskarżenia i uchybiła obowiązkowi wynikającemu z art. 52 § 1 i § 4 p.p.s.a. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał że skarga jest niedopuszczalna i na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.