III SAB/Gl 107/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Beata Machcińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2025 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w C. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 21 lutego 2025 r. A. G. (dalej również jako: "strona" lub "skarżący") za pośrednictwem platformy ePUAP zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w C. (dalej: organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) tj. uwierzytelnionego pisma przesłanego przez prok. S. K. do prok. J. J. w sprawie [...], a dotyczącego rozpoznania przez Sąd Rejonowy w B. zażalenia na czynności z dnia 10 lipca 2020 r. i postanowienie z 7 lipca 2020 r. Wniosek nie zawierał żadnego uzasadnienia. Pismem z dnia 6 marca 2025 roku, Prokurator Rejonowy S. K. w odpowiedzi na ww. wniosek poinformowała skarżącego, że rozpoznanie wniosku jest niemożliwe, albowiem postępowanie o sygn. akt [...] (Prokuratury Rejonowej w C.) zostało zakończone przed objęciem przezeń stanowiska Prokuratora Rejonowego w C. i w tej sprawie nie przekazywała żadnego pisma prokuratorowi J. J.. Pismem z dnia 9 marca 2025 r. skarżący, niezadowolony z udzielonej odpowiedzi wniósł skargę na bezczynność Prokuratora, która w jego ocenie miała charakter rażącego naruszenia prawa. Podkreślił, że zapytanie dotyczyło pełnionej funkcji Zastępcy Prokuratora Rejonowego w B.. Zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim przepis ten reguluje obowiązek pełnego i dokładnego udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni i wniósł o: 1.stwierdzenie bezczynności Organu, 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. przyznanie - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - od Organu na rzecz Skarżącego kwoty 38.077,00 zł (trzydzieści osiem ) tysięcy siedemdziesiąt siedem złotych), ze względu na zuchwałość i notoryczne łamanie prawa przez organ, który na podst. art. 2 Pr.Prok. ma stać na straży tego prawa, a na podst. art. 6 Pr.Prok. obiektywnie traktować wszystkich obywateli, 4 zobowiązanie Organu do załatwienia wniosku z dnia 1 grudnia 2024 r. w terminie 7 dni od dnia zawrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że z treści przedmiotowej skargi należy zakładać, że skarżący wnosił o udostępnienie informacji dotyczącej postępowania przygotowawczego [...], nadzorowanego w Prokuraturze Rejonowej w B.. Wniosek skierował jednak do Prokuratury Rejonowej w C.. Prokurator Rejonowy w C. nie ma możliwości udzielić ww. informacji z postępowania nadzorowanego w innej jednostce Prokuratury, nawet jeśli pełnił kiedyś w niej funkcję i nawet gdyby wnioskodawca sprecyzował, o którą sprawę dokładnie chodzi. Z powyższych względów wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również bezczynność organów i przewlekłe prowadzenie postępowania. W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). Ponadto sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 P.p.s.a.). Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W tym miejscu wskazać należy, że o ile do spraw związanych z bezczynnością w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., to zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności takiej skargi nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (ponaglenie), a skargę taką można wnieść w każdym czasie (art. 53 § 2b P.p.s.a.). W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p."), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jak wynika przy tym z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższych przepisów skarżący był podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. Z kolei, Prokurator Rejonowy jako organ władzy publicznej, był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ był zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia, czy organ dopuścił się bezczynności z udzieleniem odpowiedzi na wniosek z 21 lutego 2025 r. Jednocześnie, należy przy tym zauważyć, że skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 1 grudnia 2024 r. w terminie 7 dni od dnia zawrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, co zapewne dotyczy innej sprawy, bowiem Sądowi z urzędu wiadomo, że skarżący przejawia niespotykaną aktywność w domaganiu się od organów ścigania i sądów w trybie u.d.i.p. szeregu informacji dotyczących konkretnych osób i postępowań. Tylko w tym roku skarżący skierował do Wydz. III tut. Sądu ponad 100 skarg, w których zarzuca organom naruszenie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie Sądu, skarżący podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Prawo dostępu do informacji publicznej powinno służyć do zachowania jawności życia publicznego czy uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej liczby osób a nie zaspokajaniu osobistej ciekawości osoby wnoszącej o udostępnienie informacji publicznej lub też załatwieniu jej osobistych interesów (zob. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., I OSK 895/13). Sąd uznał, że skarżący nadużywa swojego prawa dostępu do informacji publicznej, zakłócając funkcjonowanie adresatów swoich wniosków oraz Sądu. Działania skarżącego oraz liczba i treść złożonych wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a także podobieństwo skarg, żądania zapłaty sum pieniężnych, nie świadczą o zamiarze uzyskania informacji publicznej w celu jej wykorzystania dla dobra wspólnego, lecz służą zgoła innym pobudkom. Takie postępowanie nie zasługuje na ochronę prawną ze strony Sądu ponieważ może uniemożliwiać lub znacząco utrudniać realizację podstawowych zadań oraz prowadzi do zagrożenia konstytucyjnego prawa dostępu do informacji tych osób, które składają wnioski niestanowiące nadużycia prawa. Odnosząc się do przedmiotowej sprawy, Sąd w składzie orzekającym, biorąc pod uwagę treść pytania z 21 lutego 2025 r. stwierdził, że adresat wniosku w terminie przewidzianym w ustawie udzielił skarżącemu odpowiedzi, natomiast samo niezadowolenie skarżącego z udzielonej odpowiedzi nie czyni skargi zasadną. W aktach sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę znajduje się Raport o sprawie [...] z dnia 25 lutego 2025 r., z którego nie wynika, aby po 26 marca 2020 r. były podejmowane dalsze czynności, których ujawnienia domagał się skarżący. Ponadto, jeżeli skarżący pytał o późniejsze czynności Prokuratora Rejonowego w B., to powinien z wnioskiem zwrócić się do Prokuratury w B., a nie do Prokuratury Rejonowej w C.. Należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana do prywatnych celów. Z żądania udostępnienia informacji publicznej powinien wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyrok NSA z 20 września 2018r. sygn. akt I OSK 1359/18). Za żądanie udostępnienia informacji publicznej na podstawie u.d.i.p. nie może zostać uznane żądanie realizacji określonych wniosków we własnych interesach. Przyjmuje się, że konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, nie są sprawami publicznymi, albowiem pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla ogółu, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 30 października 2012r. sygn. akt I OSK 1696/12 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 27 stycznia 2016r. sygn. akt IV SAB/Wr 318/15 dostępne na www.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie ten termin został zachowany. Organ nie posiadał żądanej informacji i w ustawowym terminie udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z 21 lutego 2025 r. Wobec powyższego, na podstawie art.151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.