III SAB/Gl 117/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Asesor Adam Pawlyta (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. S. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 5 marca 2025 r. P. S. (dalej: skarżąca; strona; wnioskodawczyni) wniosła skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (dalej: organ; PPIS) w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 21 stycznia 2025 r. (doręczonym organowi 27 stycznia 2025 r.) skarżąca wystąpiła do PPIS o udzielenie – na podstawie art. 2 w zw. z art. 15 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) - informacji publicznej - kierując 13 pytań. Organ pismem z 29 stycznia 2025 r. znak: [...] (nadanym 30 stycznia 2025 r.) udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na wszystkie zadane pytania w następujący sposób: 1. Pytanie 1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu? Odpowiedź: okres utrzymywania się odporności jest cechą indywidualną i uwarunkowaną wieloma czynnikami. W Charakterystykach Produktów Leczniczych znajdują się informacje o właściwościach farmakologicznych, w tym oceny immunogenności i skuteczności klinicznej. Ponadto informuję. że aktualne i naukowo udokumentowane informacje o szczepieniach w Polsce są dostępne na stronie internetowej Szczepienia.info Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH - Państwowy Instytut Badawczy. 2. Pytanie 2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostanie 5 lat? Jeżeli nie, to dlaczego? Odpowiedź: nie jest sporządzana lista osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych. Zgodnie z art. 17 ust. 9b ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U, z 2024 poz. 924 z późn, zm.) lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną nad osobą małoletnią przekazuje państwowemu powiatowemu inspektorowi sanitarnemu, właściwemu dla miejsca udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, imienny wykaz: osób małoletnich objętych obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi, które nie były poddane lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu albo u których nie zostało przeprowadzone obowiązkowe szczepienia ochronne, mimo niestwierdzenia u nich przeciwwskazań do szczepienia, osób sprawujących prawną pieczę nad osobą małoletnią, o której mowa w pkt 1, zwany "raportem o przypadkach niewykonania obowiązkowych szczepień ochronnych". 3. Pytanie 3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są z migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostanie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? Odpowiedź: organ nie prowadzi statystyk uwzględniających narodowość osób podlegających szczepieniom. 4. Pytanie 4. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia? Odpowiedź: według informacji będących w posiadaniu organu w ciągu ostatnich 5 lat (2020-2024) lekarze odroczyli 50 szczepień. Pełną informację w powyższym zakresie posiadają lekarze podstawowej opieki zdrowotnej. Lista przeciwwskazań do szczepień ustalana jest w toku przeprowadzanych badań klinicznych przed dopuszczeniem produktu leczniczego do obrotu przez Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Ponadto, przeciwwskazania znajdują się w ulotce i charakterystyce produktu leczniczego. 5. Pytanie 5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu? Odpowiedź: w ciągu ostatnich 5 lat nałożono 2 grzywny z powodu nieterminowego zgłoszenia Niepożądanego Odczynu Poszczepiennego. 6. Pytanie 6. Ile dzieci i dorosłych do 19. roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Odpowiedź: w ciągu ostatnich 5 lat do 4 tygodni od szczepienia zmarła 1 osoba dorosła. 7. Pytanie 7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne? Odpowiedź: w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działalności PSSE w T. odnotowano 6 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych. 8. Pytanie 8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie? Odpowiedź: organ nie posiada informacji dotyczących wypłat odszkodowań za niepożądane odczyny poszczepienne. 9. Pytanie 9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny, nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym? Odpowiedź: obowiązek szczepień ochronnych wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r. poz. 924 z późn. zm.). Profilaktyka przed chorobami epidemicznymi jest konstytucyjnym obowiązkiem władz publicznych (art. 68 ust. 4 Konstytucji RP). Obowiązek nie stoi w sprzeczności z art. 47 Konstytucji RP z uwagi na postanowienia art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. 10. Pytanie 10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia? Odpowiedź: szczegółowy tryb postępowania określa art. 17a, art. 17d oraz art. 17e ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2024 r. poz. 924 z późn. zm.). 11. Pytanie 11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności. Odpowiedź: pytanie dotyczy wiedzy natury farmaceutycznej i medycznej, w zakresie której należy zasięgnąć informacji u lekarza sprawującego podstawową opiekę medyczną oraz w poradniach konsultacyjnych ds. szczepień. 12. Pytanie 12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie? Odpowiedź: Stanowisko Światowej Organizacji Zdrowia w zakresie szczepień ochronnych wykracza poza pojęcie informacji publicznej. 13. Pytanie 13. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka? Odpowiedź: obowiązkowe szczepienia dzieci i młodzieży wynikają z art. 17 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024 poz. 924 z późn. zm.) a schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży zawiera Załącznik 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077 z późn. zm.). Pismo organu z 29 stycznia 2025 r. znak: [...] stanowiące odpowiedź na wniosek z 21 stycznia 2025 r. zostało doręczone wnioskodawczyni listem poleconym 11 lutego 2025 r. W powołanej na wstępie skardze z 5 marca 2025 r. (nadanej listem poleconym w tym samym dniu) na bezczynność organu w zakresie nieudostępnienia informacji publicznej wnioskodawczyni zarzuciła naruszenie art. 4 ust.1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust.1 u.d.i.p., art. 2 ust. 2 u.d.i.p., art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. przez nieudostępnienie informacji publicznej i wniosła o: 1. zobowiązanie PPIS do rozpoznania wniosku o udzielenia informacji publicznej i udzielenie informacji publicznej; 2. orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4. zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że do dnia wniesienia skargi nie udostępniono skarżącej innych informacji, poza zawartymi w piśmie z 29 stycznia 2025 r. Zdaniem skarżącej przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające, podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącej informacji publicznej. Powołując się na orzecznictwo strona podniosła w związku z tym, że udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji i uznanie, iż bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem skarżącej, w sprawie organ powinien był udostępnić informację publiczną albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej; kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.). Sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji obejmuje także brak efektywnych działań administracji w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie - art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.). W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 21 maja 2021 r., II SAB/Gl 34/21). Zatem z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, ani nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, a mających na celu usuniecie przeszkody do wydania decyzji (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo prawnicze Lexis Nexis, 2005). Celem skargi na bezczynność organu administracji jest więc zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwieniu sprawy administracyjnej. Dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (por. art. 149 § 2 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Jak wynika bowiem z art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem niniejszego postępowania jest bezczynność PPIS w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą strona wystąpiła we wniosku z 21 stycznia 2025 r. Przed przystąpieniem do rozpoznania sprawy podnieść należy, że realizacja prawa do informacji publicznej w przewidziana w ustawie z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) jest uzależniona od jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze: przedmiotem żądania informacji musi być informacja publiczna w rozumieniu art. 1 oraz art. 3 ust. 2 u.d.i.p.; po drugie: adresatem żądania udostępnienia informacji publicznej jest podmiot, o którym mowa w art. 4 u.d.i.p. Po trzecie zaś, co wynika z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. - obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z 6 maja 2011 r., II SAB/Wa 104/11, Legalis nr 372042). Oznacza to, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwróciła się strona skarżąca, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez nią informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, że PPIS jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są organy władze publicznej. Z kolei według art. 10 ust. 1 pkt. 3 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 416) państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie wykonuje zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1. Za informację publiczną uznaje się co do zasady informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 ustawy o Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2024r. poz. 416), w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie (por.: wyrok WSA w Poznaniu z 6 września 2017 r., II SAB/Po 96/17, Legalis nr 1694611; wyrok WSA w Szczecinie z 21 listopada 2018 r., II SAB/Sz 119/18, Legalis nr 1869774). Informację publiczną stanowią więc przede wszystkim informacje dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, wynikające z prowadzonych przez państwowych powiatowych inspektorów sanitarnych oraz wojewódzkich inspektorów sanitarnych rejestrów zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, o których mowa w art. 21 ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 138) Źródłami danych do wskazanych rejestrów są w tym zakresie obowiązkowo zgłaszane przez lekarzy lub felczerów rozpoznane odczyny poszczepienne (art. 21 ust. 1 ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych oraz § 5 rozporządzenia). Spośród informacji dotyczących nadzoru sprawowanego nad wykonywaniem obowiązkowych szczepień ochronnych, charakter informacji publicznej może mieć więc tylko tego rodzaju informacja, którą organy inspekcji sanitarnej posiadają na podstawie przekazanych im sprawozdań (por. wyrok WSA w Łodzi z 7 listopada 2024 r., II SAB/Łd 99/24, LEX nr 3789123). W sprawie nie budzi wątpliwości że dotrzymany został przez PPIS wyznaczony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin na udostępnienie informacji. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącej z 21 stycznia 2025 r. o udzielenie informacji publicznej przekazany został PPIS 27 stycznia 2025 r. Żądana informacja publiczna została udostępniona w piśmie z 29 stycznia 2025 r. (nadanym listem poleconym do strony 30 stycznia 2025 r.). Zatem termin 14 dni do udzielenia odpowiedzi od dnia wniesienia wniosku został zachowany. Sporną kwestią w sprawie jest natomiast to, czy PPIS pozostaje w bezczynności w realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżąca upatruje bezczynności PPIS w tym, że udzielona przez niego odpowiedź jest niewystarczająca. Wywodząc jednak ten zarzut skarżąca nie wyjaśniła w jakim zakresie udzielone odpowiedzi na zadane pytania, zawarte we wniosku z 21 stycznia 2025 r. uznaje za niepełne, czy też niewystarczające. Brak argumentacji w tym zakresie uniemożliwia dokonanie przez Sąd pełnej oceny zasadności stawianych zarzutów. Przystępując do zbadania sprawy z uwzględnieniem tak rozumianej bezczynności należy zaznaczyć, że zakres przedmiotowy u.d.i.p. wytycza i obejmuje dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji (por.m.in.: wyrok WSA w Białymstoku z 25 marca 2021 r., II SAB/Bk 19/21, LEX nr 3162652; wyrok WSA w Gdańsku z 22 lipca 2020 r., II SA/Gd 124/20, LEX nr 3037318; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 15 grudnia 2016 r., II SA/Go 652/16, LEX nr 2188520). Sąd orzekający w sprawie podziela także stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w wyroku z 20 sierpnia 2024 r., III SAB/Gl 456/24 (LEX nr 3765615), a mianowicie "od podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji publicznej nie można żądać innych informacji niż te które wynikają z zakresu wykonywanych zadań publicznych czy gospodarowania mieniem publicznym. Stanowiłoby to bowiem nadmierną ingerencję w sferę informacyjną tych podmiotów, wykraczającą ponad standard konstytucyjny. Mając powyższe na względzie stwierdzić trzeba, że organ udzielił odpowiedzi na wszystkie zawarte we wniosku strony z 21 stycznia 2025 r. pytania. W związku z powyższym, zdaniem Sądy, brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania stanowiska o naruszeniu art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. skoro zobowiązany organ udzielił odpowiedzi w terminie 14 dni od wpływu wniosku. Z treści pisma organu z 29 stycznia 2025 r. wynika, że udzielił on odpowiedzi wskazując na dane jakie posiada, bądź w odpowiedzi na określone pytania wyjaśnił, że nie posiada danych informacji albo, że dana informacja nie stanowi informacji publicznej. Odpowiadając na pytanie 8 organ wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu żądanej przez stronę informacji publicznej (co do braku informacji o wypłacie odszkodowań). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, nie można w ocenie Sądu zarzucić organowi bezczynności. Organ, który nie jest w posiadaniu żądanej informacji publicznej, nie ma bowiem obowiązku jej udostępnienia (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Nie ma również obowiązku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 14 lipca 2017 r., II SAB/Kr 119/17, LEX nr 2360928). Co więcej, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko, że oceny czy organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie może kształtować tylko i wyłącznie przypisywanie organowi powinność dysponowania żądaną informacją. Organ nie może udostępnić informacji, której sam nie posiada bez względu na to, czy zdaniem wnioskodawcy winien nią dysponować (por. wyrok WSA w Krakowie z 11 sierpnia 2020 r., II SAB/Kr 83/20, LEX nr 3075983). Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi na każde pytanie zawarte we wniosku skarżącej, na które zobowiązany był odpowiedzieć, to nie można zasadnie zarzucać naruszenia prawa art. 2 ust. 2 u.d.i.p., ani art. 4 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (organ nie kwestionował w tej sprawie swojego obowiązku do udzielenia odpowiedzi na wniosek z 21 stycznia 2025 r. w trybie u.d.i.p.). Jakichkolwiek podstaw faktycznych pozbawiony jest również zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ nie przyjmował, że żądanie wniosku dotyczy informacji przetworzonej. Reasumując, stwierdzić należy, że odpowiedź organu odpowiada ustawowym zasadom udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu, organ odniósł się do każdego z pytań, również do tych, które nie mieszczą się w kategorii informacji publicznej. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył wskazanych w niej przepisów prawa z zakresu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Sąd działając w oparciu o przepisy art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.