III SAB/Gl 14/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek, , po rozpoznaniu w dniu 19 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.P. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia [...] J.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., polegającą na niewydaniu rozstrzygnięcia z wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że pismem z dnia [...] złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocną decyzją z dnia [...] nr [...]. W tej sprawie organ nie wydał postanowienia na podstawie art. 143 § 3 k.p.a. W związku z czym domagał się zobowiązania organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku w wyznaczonym terminie. Na wezwanie Sądu, w piśmie procesowym z dnia [...] skarżący podał, że przed wniesieniem skargi nie wniósł zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz warunków formalnych, a przede wszystkim dopuszczalności skargi. W art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)zwanej dalej P.p.s.a. sprecyzowane są granice właściwości tego Sądu. Jako, że skarga dotyczy bezczynności organu, to zakres kontroli Sądu w takim porządku określony został w art. 3 §2 pkt 8 powołanej wyżej ustawy. Z treści tego przepisu wynika, że Sąd orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. w sprawach na: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postanowienie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest bezczynność państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. polegających na niewydaniu rozstrzygnięcia w zakresie wniosku o wznowienie postępowania . Rozstrzygnięcie w przedmiocie wznowienia postępowania może nastąpić w formie postanowienia o wznowieniu bądź decyzji o odmowie wznowienia postanowienia (art. 149 § 1 i § 3 k.p.a.). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 52§1 i § 2 § P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§1).Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuacje, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Przyjdzie wskazać, że w świetle uregulowań prawnych zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr. 98, poz. 1071 ze zm .) zwanej k.p.a., bezczynność występuje wówczas , jeżeli organ administracyjny zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje rozstrzygnięcia ( decyzji, postanowienia) w terminach wskazanych w art. 35. § 1-3 k.p.a., ani nie wykonuje czynności, o których mowa w art. 36 k.p.a. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zależnie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W świetle powyżej cytowanych regulacji należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkami zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne. Skarżący, jak sam przyznał w piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2005 r., przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie wniósł zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K . W związku z czym skarżący nie wyczerpał trybu określonego w art. 37 k.p.a., co w świetle art. 52 § 1 P.p.s.a. jest warunkiem koniecznym do wniesienia skargi do sądu. Zatem w tym stanie rzeczy przedmiotową skargę należało uznać za niedopuszczalną. Zgodnie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 tej ustawy). W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Sz.d