III SAB/Gl 166/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2021 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Dyrektora Centrum Administracyjnego Obsługi Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w K. w przedmiocie udostępniania informacji publicznej oddala skargę. D. D. (dalej jako strona, skarżąca) zwróciła się pismem z [...] r. do Z.S. - Dyrektor "A" im. [...] w K. (dalej jako Dyrektor) o udzielenie informacji dotyczącej przyczyn przerwania rehabilitacji [...] i [...] W.O.. Pismem z [...] r. Dyrektor poinformowała, że nie może udzielić żądanych informacji z uwagi na brzmienie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych osobowych – dalej jako RODO). Wskazała ponadto, że strona była pracownikiem Centrum Administracyjnego Obsługi Placówek Opiekuńczo – Wychowawczych w K. na stanowisku [...] w okresie od [...] do [...] r. W czasie zatrudnienia strona posiadała dostęp do danych osobowych wychowanków, lecz uprawnienie to utraciła z chwilą ustania zatrudnienia. W odpowiedzi strona pismem opatrzonym datą [...] r. podała, że nie żądała udostepnienia danych wychowanków, lecz jej żądanie ma charakter wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Odpowiadając na to pismo [...] r. Dyrektor wskazała, że pisma strony nie stanowią wniosku o udostępnienie informacji publicznej. A skoro tak, to nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176). W skierowanej do tutejszego Sądu skardze na bezczynność Dyrektora Centrum Administracyjnego Obsługi Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w K. (dalej jako organ) z [...] r. skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 – dalej jako Konstytucja RP) poprzez jego błędne zastosowanie i nieudostępnienie informacji publicznej; - art. 13 ust. 1 udip poprzez przewlekłe i uporczywe nieudostępnianie informacji publicznej, mimo złożenia dodatkowych wyjaśnień do wniosku; próbę załatwienia w formie jednego pisma sześciu wniosków skarżącej; - art. 16 ust. 1 udip w zakresie dwukrotnej odmowy udzielenia informacji publicznej w formie pisma, a nie w drodze decyzji administracyjnej W oparciu o powyższe skarżąca wniosła o: - zobowiązanie organu do załatwienia sześciu wniosków z [...] i [...] r. w sposób przewidziany udip, - zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę wskazała na fakt zatrudnienia w organie oraz na złożenie przed ustaniem stosunku pracy sześciu wniosków o udostepnienie informacji publicznej, które dotyczyły funkcjonowania placówki. Posłużyła się danymi wychowanków, gdyż zamierzała poznać działania lub zaniechania organu wobec tychże osób. Skarżąca opisała również przebieg wymiany korespondencji pomiędzy stronami. Wskazała, że uzyskanie żądanych danych stanowi jej konstytucyjne prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko co do tego, że żądane dane nie stanowiły informacji publicznej, lecz dane o leczeniu wychowanków, które udostępnieniu nie podlegają. Organ wskazał również, że skarga winna zostać poprzedzona złożeniem ponaglenia, czego skarżąca nie uczyniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Przed przystąpieniem do rozważań merytorycznych wskazać należy, że skarżąca złożyła sześć wniosków o udostępnienie informacji publicznej, a następnie złożyła jedną skargę na bezczynność dotyczącą odmowy udostępnienia informacji publicznej żądanej we wskazanych sześciu wnioskach. Na wnioski o udostępnienie informacji publicznej organ odpowiedział zbiorczo jednym pismem. Wniesiona skarga, jako, że dotyczyła owych sześciu wniosków została rozdzielona na sześć spraw o sygn. akt III SAB/Gl 165/21 – III SAB/Gl 170/21. Z tego względu również rozważania Sądu zawarte w uzasadnieniach wyroków będą w znacznej części zbieżne. Wskazać również należy, że przed wniesieniem skargi na bezczynność w zakresie udostepnienia informacji publicznej nie jest wymagane uprzednie wniesienie ponaglenia. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy 1 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1- 4 ppsa. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W literaturze i w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 1998 r. sygn. akt IV SAB 124/98 Lex nr 43729). Z powyższego wynika, że podstawową kwestię, która winna zostać poddana ocenie Sądu jest to, czy żądane dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na gruncie przepisów udip, a nadto, czy organ był zobligowany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie art. 4 udip. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym (...). W myśl z kolei art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 821), jednostkami organizacyjnymi wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej są jednostki organizacyjne jednostek samorządu terytorialnego wykonujące zadania w zakresie wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej, placówki wsparcia dziennego, organizatorzy rodzinnej pieczy zastępczej, placówki opiekuńczo-wychowawcze, regionalne placówki opiekuńczo-terapeutyczne, interwencyjne ośrodki preadopcyjne, ośrodki adopcyjne oraz podmioty, którym zlecono realizację zadań z zakresu wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej. W ocenie Sądu Dyrektor Centrum Administracyjnego Obsługi Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w K. jest co do zasady zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Tak też została określona strona postępowania sądowoadministracyjnego. Odpowiadając jednak na pierwsze z postawionych wyżej pytań wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 udip każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Doprecyzowanie cytowanego przepisu stanowi art. 6 udip, przy czym dla niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 udip, w myśl którego udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują; 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Skarżąca we wniosku określonym później jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie domagała się podania danych odpowiadających powołanemu wyżej katalogowi danych stanowiących informację publiczną, lecz domagała się podania danych dotyczących postępowania przez placówkę z imiennie wskazanym wychowankiem. Wbrew twierdzeniom skargi jej wniosek nie dotyczył sposobu funkcjonowania organu, gospodarowania mieniem, majątku itp., lecz danych, które nie są informacją publiczną. Dotyczą bowiem konkretnego wychowanka, a nie działalności organu. W związku z tym żądane dane nie stanowiły informacji publicznej. Sąd doszedł zatem do wniosku, że organ nie pozostawał w bezczynności. Skarżąca bowiem dopiero w piśmie datowanym na [...] r, doprecyzowała wniosek wskazując, że żąda udostępnienia informacji publicznej. Treść wniosku złożonego w czerwcu nie wskazywała na to, że dotyczy on informacji publicznej. Na ten sprecyzowany wniosek organ odpowiedział pismem z [...] r. informując, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. Organ zatem postąpił słusznie, ponieważ w sytuacji, gdy żądane dane nie stanowiły informacji publicznej nie zachodziła konieczność wydawania decyzji w przedmiocie wniosku. Wystarczające pozostawało udzielenie odpowiedzi pismem, co w niniejszej sprawie organ uczynił w dziewiątym dniu licząc od daty wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Bez znaczenia pozostaje i ta okoliczność, że organ swoje stanowisko wobec wniosku skarżącej zawarł w jednym piśmie skierowanym do strony. Reasumując powyższe rozważania stwierdzić przyjdzie, że organ nie był zobowiązany do działania, jakiego domagała się od niego skarżąca. Do odpowiedzi na wniosek w formie, jakiej żądała skarżąca nie obowiązywały organu obowiązujące przepisy prawa. A skoro tak, to organ nie pozostawał bezczynny, bowiem wskazał skarżącej, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej i w tym zakresie miał rację. Biorąc pod uwagę powyższe skarga na bezczynność podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ppsa.