III SAB/Gl 196/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Gołuch po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 31 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi E.G. na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w K. w przedmiocie postępowania dyscyplinarnego adwokata postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 29 czerwca 2021r. E.G. (dalej zwana skarżąca) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w K. ( zwanym dalej organ) w sprawie o udostępnienie informacji publicznej, wnosiła o 1.stwierdzenie bezczynności organu, 2.zobowiązanie organu do nadesłania akt –[...]. Skarżąca wnosiła również o przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego wobec adwokata ponieważ zainicjował względem niej postępowanie egzekucyjne mimo że skarżąca zapłaciła wierzycielowi zasądzone koszta, czym naraził ją na niepowetowane szkody przez zajecie renty w ZUS, świadczeń z urzędu skarbowego i utratę dobrego imienia wśród osób i instytucji publicznych. Z akt sprawy wynika że skarżąca w dniu 31 stycznia 2020r. złożyła skargę do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. na adwokata który reprezentował przeciwniczkę procesową w sprawie karnej w związku z wystąpieniem przez niego do komornika w dniu 30 lipca 2018 r. o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie zasądzonych przez Sąd karny kosztów postępowania, mimo że skarżąca dokonała przelewu zasądzonej kwoty w dniu 8 czerwca 2018r. w tym samym dniu nastąpiło potwierdzenie wpłaty przez wierzyciela. Zatem Skarżąca podnosi że wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec niej po terminie dokonania zapłaty było nieprawidłowe a adwokat dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego. Okręgowa Rada Adwokacka w K. przeprowadziła wobec adwokata postępowanie wyjaśniające a o jego wyniku poinformowano skarżącą pismem z dnia 12 marca 2020r. Skarżąca w dniu 20 marca wniosła o przesłanie kopii wyjaśnień adwokata a postepowania wyjaśniającego oraz wniosła o ponowne rozpoznanie skargi lub przesłanie jej do Naczelnej Rady Adwokackiej w W. W dniu 1 kwietnia 2020r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. poinformowała skarżącą że dokumenty których się domaga są dokumentami o charakterze wewnętrznym i nie podlegają zasadom postępowania administracyjnego. Natomiast ww. pismo skarżącej przedstawiła Naczelnej Rady Adwokackiej w W. w celu merytorycznego rozpoznania. Naczelna Rada Adwokacka w W. pismem z dnia 15 maja 2020r udzieliła skarżącej odpowiedzi w której podtrzymała stanowisko Okręgowej Rady Adwokackiej w K. Skarżąca pismem z dnia 18 czerwca 2020r do Okręgowa Rada Adwokacka w K. podtrzymywała swoje stanowisko w sprawie i złożyła skargę do Prokuratora Generalnego pismem z dnia 18 sierpnia 2020r. Okręgowa Rada Adwokacka w K. pismem z dnia 8 października 2020r udzieliła skarżącej wyjaśnień w przedmiotowej sprawie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wsparte obszernymi argumentami. Skarżąca pismem z dnia 7 grudnia 2020r. ponownie wystąpiła do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. o udostępnienie akt i wyjaśnień z postępowania wyjaśniającego adwokata, na które pismem z dnia 4 stycznia 2021r. otrzymała odmowna odpowiedź. Pismem z dnia 12 kwietnia2 021r. skarżąca wniosła do Okręgowej Rady Adwokackiej w K., skargę na niezałatwienie jej sprawy w przedmiocie udostępnienia jej akt adwokata z postępowania skargowego, którą to skargę pismem z dnia 15 kwietnia 2021r. wraz z aktami skargowymi przedstawiono Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. Następnie pismem z dnia 29 czerwca 2021r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Okręgowej Rady Adwokackiej w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. W ocenie organu zarzuty skargi są bezzasadne, ponieważ organ nie rozpatrywał sprawy administracyjnej w rozumieniu art.1 kpa. lecz prowadził postępowanie skargowe, uregulowane w rozdziale VIII k.p.a. do którego nie stosuje się przepisów ar.73-74 k.p.a. ustanawiających obowiązek udostępnienia akt. Nadto organ wskazał szereg orzeczeń sądów administracyjnych potwierdzających słuszność jego stanowiska w przedmiotowej sprawie oraz że skarżąca jest w błędzie co do złożonego przez siebie wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, badając kwestię dopuszczalności skargi na Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j., Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Sąd rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega zakresowi jego kontroli. W zakresie tym mieszczą się kategorie aktów lub czynności organów administracji publicznej wyraźnie wskazane w ustawie. Przede wszystkim ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), w art. 1 wskazuje że normuje ona postepowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz innych sprawach do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Sąd uznał, że zaskarżony akt nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Rozstrzygnięcie to nie jest decyzją administracyjną, ani innym, niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Kontroli sądów administracyjnych nie podlegają bowiem ponieważ sprawy z zakresu skarg i wniosków rozpoznawane w trybie określonym w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie podlegają kognicji sądu administracyjnego, a zatem również bezczynność w tych sprawach nie może być przedmiotem skargi do tego sądu. W świetle powyższych rozważań należało uznać, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie przedmiotowej skargi, a tym samym nie posiada legitymacji do merytorycznego jej rozpoznania. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.