III SAB/Gl 2/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Małgorzata Walentek, po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie: cofnięcia pozwolenia na broń p o s t a n a w i a : odrzucić skargę S.G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Ś. Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Skarżący podniósł, że pismem z dnia [...] 2003 zwrócił się do powyżej wskazanego organu o odebranie broni oraz cofnięcie pozwolenia na broń J.S.. W odpowiedzi organ powiadomił go o wszczęciu postępowania w tej sprawie. Zdaniem skarżącego pomimo zaistnienia podstaw do wydania rozstrzygnięcia (prawomocny wyrok skazujący Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] r. sygn. akt [...] ) J.S. jest nadal w posiadaniu broni, w związku z czym organ wbrew przepisom prawa pozostaje bezczynny. W odpowiedzi na skargę Ś. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie z uwagi na jej bezzasadność. Wskazał, iż przedmiotowa sprawa nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku skarżącego, zaś zajęcie odmiennego stanowiska nie znosi podstaw do odrzucenia skargi, z uwagi na fakt, że skargę wniesiono bez wyczerpania środków zaskarżania przewidzianych w art. 37 § 1 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych, a przede wszystkim dopuszczalność skargi. Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżania. W myśl art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bezczynność organu. W świetle uregulowań prawnych bezczynność występuje wówczas, jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie przewidzianym przepisami prawa przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona. Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie spraw w terminie określonym przepisami tej ustawy strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego trybu wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne, bowiem zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 powołanej ustawy. Należy przy tym nadmienić, że na tym etapie Sąd nie bada czy skarżący posiada legitymację do wniesienia skargi z racji niedochowania wymogów warunkujących dopuszczalność jej wniesienia. Skoro na obecnym etapie sprawy skarga na opisaną w sentencji bezczynność organu okazała się przedwczesna, skargę tę należało odrzucić na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).