III SAB/Gl 2/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Nita po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 27 marca 2019 r. sprawy ze skargi M.K. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w przedmiocie: bezczynności organu w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2016 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić stronie skarżącej wpis od skargi w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z dnia 18 grudnia 2018 r. M.K., za pośrednictwem pełnomocnika, wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w K. w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. nr [...]. W treści skargi zarzucił organowi naruszenie art. 139 § 3 w zw. z art. 140 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.). Ponadto wniósł: - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu odwoławczego do rozpatrzenia odwołania od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. z [...] r. nr [...]; - na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. o przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. - na podstawie art. 200 p.p.s.a. o orzeczenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. W dniu 12 marca 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej z dnia [...] r., w którym oświadczył, że cofa wniesioną skargę. W uzasadnieniu wskazał, że w związku z tym, że Szef Krajowej Administracji Skarbowej uznał ponaglenie strony skarżącej z [...] r. za uzasadnione i wyznaczył Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w K. termin do zakończenia niniejszej sprawy dalsze prowadzenie sporu jest bezprzedmiotowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że pełnomocnik strony skarżącej skutecznie cofnął skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.