III SAB/Gl 205/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędziowie Asesor WSA Piotr Pyszny Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi "A" w J. na bezczynność Zarządu "B" w K. w przedmiocie nieprzekazania odwołania od decyzji postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 14 kwietnia 2020 r., A (dalej: skarżący,) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Zarządu B w K. w sprawie przekazania odwołania od decyzji tego organu z [...] r. do C. W odpowiedzi na skargę Zarząd B wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie umorzenie postępowania, a z ostrożności procesowej o oddalenie skargi. W uzasadnieniu odpowiedzi wskazano m.in., że sprawa nie należy do kognicji sądów administracyjnych. Podniesiono, że Zarząd B nie jest organem administracji publicznej, a ponadto zgodnie z Regulaminem Współzawodnictwa Sportowego nie był zobowiązany do przekazana odwołania od podjętej ostatecznej decyzji dotyczącej statusu wychowanka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarga podlega odrzuceniu, bowiem przedmiot zaskarżenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). sprawami sądowoadministracyjnymi są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których ww. przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Tym samym podstawowe kryterium wyznaczające zakres dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego, w tym skargi na bezczynność, akt lub czynność, stanowią zatem działania przypisane "administracji publicznej". Pod pojęciem "administracja publiczna" należy ogólnie rozumieć administrację wykonywaną przez państwo i inne związki publiczno-prawne, w tym samorząd terytorialny i zawodowy, w celu zaspokajania potrzeb zbiorowych i realizacji celów o charakterze publicznym. Przez administrację publiczną o której stanowi art. 1 p.p.s.a. ustawy, należy rozumieć działalność organów państwowych, w tym rządowych, a także organów samorządu terytorialnego oraz innych organów i instytucji, mającą na celu realizację powierzonych im zadań publicznych. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność B w przekazaniu odwołania skarżącego od ostatecznej decyzji tego organu [...] r. dotyczącej obniżenia ekwiwalentu za wyszkolenie zawodników/wychowanków do C. Wskazać należy, iż zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego wyznacza art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do treści tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto stosowanie do treści art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Działania organów administracji publicznej wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. mają charakter władczy i rozstrzygają o uprawnieniach lub obowiązkach wynikających z przepisów prawa administracyjnego materialnego lub ustrojowego. Stosownie do regulacji zawartej w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne rozpoznają skargi na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności, gdy nie podejmuje nakazanych prawem administracyjnym (materialnym lub ustrojowym) aktów lub czynności w sprawach indywidualnych w określonym przez prawo terminie. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że B nie jest organem administracji publicznej, figuruje jako związek sportowy w Krajowym Rejestrze Sądowym w rejestrze stowarzyszeń, a jego celem jest propagowanie i rozwój koszykówki na terenie województwa śląskiego. Zasady funkcjonowania związków sportowych reguluje ustawa z 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j.: Dz.U. z 2020 r., poz. 1133), która w art. 6 ust. 1 stanowi, że kluby sportowe w liczbie co najmniej 3 mogą tworzyć związki sportowe. W myśl art. 6 ust. 2 tej ustawy związek sportowy działa w formie stowarzyszenia lub związku stowarzyszeń. Jak stanowi art. 1 ust. 1 ustawy z 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 2261 ze zm., dalej: ustawa) obywatele polscy realizują prawo zrzeszania się w stowarzyszeniach, zgodnie z przepisami Konstytucji oraz porządkiem prawnym określonym w ustawach. Zgodnie zaś z art. 2 ust. 1 tej ustawy, stowarzyszenie jest dobrowolnym, samorządnym, trwałym zrzeszeniem o celach niezarobkowych. Stowarzyszenie samodzielnie określa swoje cele, programy działania i struktury organizacyjne oraz uchwala akty wewnętrzne dotyczące jego działalności (art. 2 ust. 2 tej ustawy). Ponadto, prawa i obowiązki członków związków sportowych wynikają ze statutów tych związków, a więc wewnętrznych uregulowań związkowych. Niewątpliwie więc polski związek sportowy nie mieści się w katalogu organów administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., przez które rozumie się ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 k.p.a., tj. inne organy administracji państwowej lub podmioty, gdy są powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnych. Zatem rozstrzygnięcia podejmowane przez organy polskiego związku sportowego mogłyby podlegać kognicji sądów administracyjnych jedynie w takim przypadku, w którym ustawa regulująca zasady i warunki ich funkcjonowania przewidywałaby taką możliwość. Tymczasem ustawa z 25 czerwca 2010 r. o sporcie nie wprowadza kontroli sądów administracyjnych nad rozstrzygnięciami organów związków sportowych. Co więcej, stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, polski związek sportowy ma wyłączne prawo do ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek. Oznacza to m.in., że sprawy związane z przyznawaniem ekwiwalentu za wyszkolenie zawodników/wychowanków są uregulowane w przepisach o charakterze wewnętrznym. Tym samym kwestionowane przez skarżącego zachowanie Zarządu B, czy też jego brak, nie może podlegać kontroli sądowo-administracyjnej. Związek sportowy nie jest organem administracji publicznej i nie może pozostawać w bezczynności o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. W niniejszej sprawie nie mamy też do czynienia z aktem lub z czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z tych też względów, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.