III SAB/Gl 260/24

Dnia 11 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. w T.; na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z 7 marca 2024 r. H. Sp. z o.o. w T. (dalej jako: "strona skarżąca") działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody Śląskiego (dalej jako: "organ") w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że do dnia przekazania przez organ skargi do tut. Sądu, do Wojewody Śląskiego nie wpłynął wniosek strony skarżącej o wydanie zezwolenia na pracę dla cudzoziemca S. I. Na mocy zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału III z 10 kwietnia 2024 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej do wskazania, kiedy wniosek o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca S. I. został doręczony organowi oraz do nadesłania potwierdzenia wpływu wniosku do organu, a to w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że wniosku o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca S. I. nie złożono. Powyższe wezwanie zostało przesłane na elektroniczny adres pełnomocnika strony skarżącej i odebrane przez niego 7 maja 2024 r., co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Doręczenia przesyłki znajdujące się w aktach sprawy (k. 51). Do chwili obecnej pełnomocnik strony skarżącej nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) zwanej w dalszej części ustawą: "p.p.s.a." – kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a powołanego artykułu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa i dotyczy sytuacji, w których organy administracji nie podejmują nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Mając powyższe na uwadze Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest do zbadania dopuszczalności zaskarżenia bezczynności organu pod kątem istnienia przedmiotu skargi. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w pkt 1-5 tego artykułu, wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Bezsprzecznie z niedopuszczalnością z innych przyczyn mamy do czynienia w przypadku braku przedmiotu zaskarżenia spowodowanego brakiem istnienia wniosku inicjującego postępowanie przed organem, któremu zarzucono bezczynność. Należy jednak w tym miejscu powołać się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, iż skarga na decyzję nieistniejącą podlega odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność z innych przyczyn (np. wyroki z dnia 13 listopada 2002 r. sygn. akt V SA 1856/02, V SA/WA 21000/02, z dnia20 listopada 2002 r. sygn. akt V SA 1907/02, V SA 1930/20). Wyroki te wydano co prawda pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) jednak z uwagi na zbieżność obecnie obowiązującego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z ówcześnie obowiązującym przepisem art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. uznać należy, że linia ta zachowała swoją aktualność. Sąd orzekający w sprawie stoi na stanowisku, że pogląd powyższy należy również odnieść do skargi na bezczynność złożonej w sytuacji braku jakiegokolwiek postępowania przed organem. Skoro bowiem postępowanie nie zostało w ogóle zainicjowane, nie można mówić również o bezczynności. W takiej sprawie występuje pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia, co wyklucza jej merytoryczne rozpoznanie a tym samym prowadzi do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a i prowadzi do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu. W tej sytuacji Sąd przyjął, iż wniosek o zezwolenie na pracę dla cudzoziemca nie został złożony, oraz uznał stanowisko organu, że przedmiotowy wniosek nie został złożony do Urzędu Wojewódzkiego. Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Ponieważ w przedmiotowej sprawie skarga została skutecznie odrzucona, Sąd na podstawie wskazanego wyżej przepisu oraz w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.