III SAB/Gl 287/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. F. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 28 lutego 2024 r. R. F. (dalej: strona skarżąca, skarżący), reprezentowany przez adwokat I. B. (dalej: pełnomocnik) złożył skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 5 kwietnia 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Do wykonania powyższego zakreślono stronie skarżącej siedmiodniowy termin, liczony od dnia następnego po dniu doręczenia przedmiotowego zarządzenia, informując jednocześnie, że niezastosowanie się do wezwania we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi. Powyższe wezwanie zostało przesłane na wskazany przez pełnomocnika strony skarżącej adres i skutecznie doręczone 18 kwietnia 2024 r., o czym świadczy zwrotne poświadczenie doręczenia, znajdujące się w aktach sprawy. Zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi upłynął z dniem 25 kwietnia 2024 r. Braki formalne skargi oraz brak fiskalny w postaci wpisu nie zostały uzupełnione do dnia dzisiejszego. Pismem z 25 kwietnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego cofnął niniejszą skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd wskazuje, że przepis art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej p.p.s.a. zakreśla wymogi formalne skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazując, że powinna ona odpowiadać ogólnym wymaganiom pism w postępowaniu sądowym, a ponadto określa szczególne warunki, jakim skarga powinna czynić zadość. Warunki formalne stawiane pismu reguluje art. 46 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (pkt 4). Natomiast stosownie do treści art. 35 p.p.s.a. pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Z treści art. 37 § 1 zd. 1 i 2 p.p.s.a. wynika, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. W razie stwierdzenia braków formalnych skargi, przewodniczący na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę do ich uzupełnienia w terminie 7 dni. Niewykonanie wezwania skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zaś w przypadku braku stosownego wpisu od skargi, przewodniczący wzywa do jego uiszczenia na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwania zostały przesłane na adres pełnomocnika strony skarżącej i doręczone skutecznie 18 kwietnia 2024 r. Termin zatem wyznaczony do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu upłynął z dniem 25 kwietnia 2024 r. Jednak do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały uzupełnione, bowiem nie nadesłano pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego przed tut. Sądem oraz nie został uiszczony wpis od skargi. Pismem z 25 kwietnia 2024 r. pełnomocnik skarżącego cofnął skargę. Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może skutecznie cofnąć skargę aż do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięciem skargi Sąd jest co do zasady związany. W tym miejscu trzeba wyjaśnić, że merytoryczna ocena oświadczenia o cofnięciu skargi jest dopuszczalna wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu oraz został uiszczony wpis sądowy od skargi. Jeżeli pomimo wezwania nie zostaną usunięte braki formalne skargi, skarga podlega odrzuceniu. Odrzucenie skargi z uwagi na brak wpisu jest również uzasadnione, gdy Sąd zarządzi wezwanie do uiszczenia wpisu, a strona skarżąca złoży oświadczenie, że cofa skargę (por np. postanowienia: WSA w Warszawie z 18 grudnia 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1980/20, WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 23 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 74/19). W niniejszej sprawie skarga nie została prawidłowo wniesiona do sądu administracyjnego, a jej braki formalne oraz brak fiskalny w postaci uiszczenia wpisu sądowego nie zostały przez skarżącego, reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, uzupełnione w zakreślonym przez Sąd terminie. Braki te nie zostały usunięte, zatem cofnięcie skargi nie było skuteczne. Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do umorzenia postępowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że skargę jako wniesioną przez osobę nieuprawnioną oraz z uwagi na brak wymaganego wpisu należało odrzucić, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. .