III SAB/Gl 32/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi firmy "A" spółki z o.o. w R. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. Pełnomocnik firmy "A" Sp. z o.o. w R. wniósł skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w [...], który mimo obowiązku wynikającego z art. 139 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa nie rozpatrzył odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. nr [...] z [...] do dnia [...], który to termin wskazano jako ostateczny do rozpatrzenia odwołania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi lub umorzenie postępowania sądowego, gdyż na podstawie art. 141 ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby celnej. Skarżący tej możliwości prawnej nie wykorzystał, a organ wskazał nowy termin zakończenia postępowania odwoławczego na dzień [...]. Nadto wskazano, że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia wynikających z ordynacji podatkowej, co powoduje, że skarga została wniesiona z uchybieniem wymogów określonych w art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej p.p.s.a.) normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a). Kontrola ta obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej na enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej. Zatem kontrolą objęto również kwestie niewydania przez organ decyzji administracyjnej w sprawie, która taką decyzją winna się zakończyć. Jak wynika z treści skargi dotyczy ona bezczynności organu celnego w sprawie odwoławczej, a właściwie przewlekłości postępowania odwoławczego, którego termin zakończenia został kolejny raz przedłużony i niedotrzymany. Z odpowiedzi na skargę wynika, iż termin ten przedłużono do [...]. Skargę do sądu administracyjnego, stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a. wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że jest to skarga i że została wniesiona w terminie określonym w art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a oraz czyni zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawiera wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (art. 57 § 1 psa). Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie art. 57 § 1-§ 4 p.p.s.a). Jak wynika z akt sprawy strona skarżąca nie wyczerpała możliwości prawnych do ponaglenia organu celnego, w trybie przewidzianym w art. 141 ustawy Ordynacja podatkowa. Art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak min. jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarga została wniesiona w terminie i jej rozpatrzenie należy do właściwości sądu administracyjnego, gdyż mieści się w katalogu zakreślonym art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu administracyjnym. Skarga na bezczynność organów podlega kontroli sądowej tylko w przypadku bezczynności organu w wydaniu decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi na milczenie władzy jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (zobacz wyrok NSA z 14 czerwca 1983 r., S.A./WR 6/83, GP 1983, nr 24). W przedmiotowej sprawie skarżąca jednak nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia, a w szczególności ponaglenia do organu nadrzędnego (art. 141 § 1pkt 2 ordynacji podatkowej), którym w tej sprawie jest Minister Finansów. Wskazany przepis jest środkiem prawnym zwalczania bezczynności organu i dopiero nieskuteczność ponaglenia daje stronie prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu podatkowego, również celnego. Tym samym skarżąca uchybiła wymogowi art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał że skarga jest przedwczesna i na zasadzie art. 52 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.