III SAB/Gl 320/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Pismem z 29 grudnia 2023 r. A. G. (dalej jako: strona, skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (wpływ 10 stycznia 2024r.) skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B., (dalej jako: organ) w której zarzucił naruszenie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej,(dalej: u.d.i.p.) a to: - art. 13 ust 1 - art. 14 ust.1 - art. 3 - art. 6 ust.1 pkt 2 d - art. 6 ust.1 pkt 3 f - art. 6 ust.1 pkt 4 a - art. 6 ust.1 pkt 4 c - art. 6 ust.1 pkt 5 d - art. 12 ust.2 - art, 14 ust.2 W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i na podst. art. 149 § 2 p.p.s.a. zasądzenie na jego rzecz od kierownika organu kwoty 38.077 zł. ze względu na: "urągające elementarnym podstawom państwa prawa postępowanie organu, który zgodnie z art. 2 Pr.Prok. został powołany do stania na straży tego prawa, podczas gdy zuchwale oraz ciągle gwałci to prawo i to przez ponad 3 (słownie; trzy) lata, wielokrotnie angażując Sądy w tym NSA, jednostkę nadrzędną i wykorzystuje władzę wobec obywatela, którego doprowadził do bankructwa i skraju obłędu... Obecnie jest stygmatyzowanym wrakiem człowieka, moja najbliższa rodzina została hospitalizowana, a ja również mam skierowanie do szpitala w trybie pilnym, lecz nie ma żadnego ubezpieczenia". W odpowiedzi na skargę z 29 grudnia 2023 r. organ wniósł o jej odrzucenie ponieważ zdaniem organu sprawa została już prawomocnie osądzona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23. Organ wskazał, że sprawa została rozstrzygnięta ww. wyrokiem w którym Sąd stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Pismem z 17 lipca 2020 r., powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, skarżący - wystąpił do organu - o udzielenie informacji o imiennie wskazanym w tym piśmie prokuratorze "w celu usprawnienia funkcjonowania Prokuratury". Żądane dane to: 1. Ukończona uczelnia, rok ukończenia, ocena; 2. Przebieg aplikacji, patron; 3. przebieg pracy zawodowej; 4. Ilość spraw jako asesor; 5. Ilość złożonych samodzielnie aktów oskarżenia; 6. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem skazującym; 7. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem uniewinniającym lub umorzonych; 8. Ilość zakończonych spraw ze zmianą kwalifikacji prawnej; 9. Ilość umorzonych spraw przez prokuratora; 10. Ilość skarg na prokuratora; 11. Ilość postępowań dyscyplinarnych; 12. Prokurator nadrzędny; 13. Stan cywilny/wspólnota majątkowa, dzieci; 14. Oświadczenia majątkowe; 15. Uzyskane premie: kwota, powód, termin; 16. Średni czas postępowania przygotowawczego w referacie tego prokuratora; 17. Ocena pracy w porównaniu do pozostałych prokuratorów tut. Prokuratury; 18. Ilość postępowań obecnie nadzorowanych, a realizowanych poza B. Pismem z 11 września 2020 r. organ wezwał stronę do doprecyzowania zakresu informacji i jej treści, albowiem użyte w piśmie sformułowania o charakterze ogólnym, z uwagi na ich niejednoznaczność i nieprecyzyjność, uniemożliwiały rozpoznanie wniosku. Jednocześnie wezwano stronę do wskazania okoliczności świadczących o istotności uzyskania żądanych danych dla interesu publicznego. Wezwanie to pozostało bez reakcji strony. Pismem z 23 października 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B., w której zawarł wniosek o "jak najsurowsze ukaranie kierownika organu". W odpowiedzi na skargę z 21 grudnia 2020 r. organ wniósł o jej nieuwzględnienie poprzez jej odrzucenie lub oddalenie skargi. Organ wskazał, że nie każda informacja związana z zatrudnieniem w podmiotach wykonujących zadania publiczne jest informacją publiczną, albowiem konieczne jest, aby istniało powiązanie informacji z pełnieniem funkcji publicznych. Podniósł, że nieprecyzyjne żądanie nie stanowi wniosku o informację publiczną. Natomiast gdy dana informacja nie stanowi informacji publicznej lub wniosek jest niejasny, nie jest konieczne zajęcie stanowiska w formie decyzji administracyjnej, zatem do bezczynności organu nie doszło. WSA w Gliwicach wyrokiem z 4 sierpnia 2021r. sygn. akt III SAB 253/20 oddalił skargę. Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do bezczynności organu. Sąd ustalił, że organ pismem z 11 września 2020 r. wezwał stronę do sprecyzowania wniosku. W ocenie sądu niektóre pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej faktycznie były niejasne - sąd zwrócił uwagę na pytania takie jak: "ilość spraw jako asesor" czy "przebieg pracy zawodowej". Sąd zauważył, że strona wezwana do sprecyzowania wniosku nie udzieliła jakiejkolwiek odpowiedzi. Organ nie otrzymawszy żadnych dodatkowych informacji, które sprecyzowałyby wniosek i pozwoliły ewentualnie zgromadzić informacje wedle oczekiwanego przez stronę klucza, miał zatem prawo wstrzymać się z udzieleniem odpowiedzi, oczekując na reakcję strony, która jednak nie nastąpiła. W ocenie sądu faktem jest, że czynność ta została dokonana z opóźnieniem w stosunku do terminu wynikającego z przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 1429; zwanej dalej u.d.i.p. ), tym niemniej w sprawach skarg na bezczynność sąd orzekający bierze pod uwagę stan sprawy z chwili wydania wyroku uwzględniając np. fakt załatwienia sprawy już po wniesieniu skargi. Natomiast okoliczność wystąpienia do strony, a więc podjęcia reakcji na złożony wniosek jeszcze przed wniesieniem przez nią skargi i to, biorąc pod uwagę nieprecyzyjność wniosku, reakcji adekwatnej, wyklucza bezczynność po stronie organu. Sąd powołał się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., dokonując analizy co do informacji prostej i przetworzonej. W swoich rozważaniach uznał iż w sprawie ma do czynienia z informacją przetworzoną biorąc pod uwagę ilość pytań (18) i obszerny ich zakres. Wymagała bowiem ona przejrzenia akt organu z bliżej nieokreślonego czasu czy prowadzonych przezeń urządzeń biurowości w celu wyodrębnienia informacji żądanych przez stronę wg określonych kryteriów, których jednak skarżący - mimo wezwania - nie wskazał, przez co organ de facto został pozbawiony możliwości załatwienia sprawy. Zaznaczył Sąd iż skarżący, wezwany do wykazania owej szczególnej istotności, nie podjął nawet próby uzasadnienia istnienia tej okoliczności pozostawiając żądanie organu bez odpowiedzi. Z powyższego wywiódł, że nie można skutecznie organowi zarzucić bezczynności w sytuacji, gdy praktycznie został pozbawiony możliwości udzielenia informacji i to z winy skarżącego z uwagi na niejasność żądania, a także nie została przez stronę spełniona przesłanka wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w udzieleniu informacji. Od powyższego wyroku skargę wywiódł skarżący do NSA zarzucając naruszenie przepisów postępowania mający w sposób istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie. NSA wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 819/22 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Wskazał przy tym, iż postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym i uproszczonym, w którym przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: KPA) znajdują zastosowanie dopiero na etapie wydania decyzji w trybie art. 16 u.d.i.p. Z wniosku o udostępnienie informacji publicznej musi wynikać, że dotyczy on informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wskazanie żądanych informacji musi być na tyle precyzyjne i jasne, aby nie budził wątpliwości zakres żądania wnioskodawcy. Jeżeli zaś wniosek nie spełnia tego standardu i nie zostanie sprecyzowany przez wnioskodawcę, wówczas nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. W konsekwencji tego organ nie ma możliwości popaść w bezczynność w rozpatrzeniu wniosku. NSA podniósł, iż w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej nie stosuje się do wniosku o udostępnienie informacji publicznej zasadniczo przepisu art. 64 § 2 KPA Stąd też organ, jeśli uzna że wniosek dotyczy informacji publicznej załatwia go pozytywnie, udzielając wnioskowanej informacji, chyba że stwierdzi, iż dotyczy on informacji przetworzonej lub zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia albo uzna wniosek za nieprecyzyjny, o czym poinformuje na piśmie wnioskodawcę, szczegółowo wyjaśniając swoje stanowisko. W pierwszym przypadku zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kwalifikacji wnioskowanej informacji jako przetworzonej dokonuje organ, który w takiej sytuacji obowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego dla interesu publicznego jego udostępnienia, co przy jego niewykazaniu obliguje organ do wydania decyzji odmownej. W takim przypadku skierowanie zwykłego pisma do wnioskodawcy nie jest właściwą formą załatwienia sprawy. Analizując stan sprawy NSA wskazał, iż obowiązkiem organu, który uznał, iż wniosek skarżącego dotyczy informacji przetworzonej, było wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, w uzasadnieniu której powinien rozważyć i wskazać dlaczego jego zdaniem wnioskowana informacja ma charakter przetworzony, przy uwzględnieniu specyfiki konkretnej sprawy. Skoro decyzji takiej organ nie wydał, tym samym naruszył przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Z kolei uznanie przez organ wniosku skarżącego za niejednoznaczny i nieprecyzyjny obligowało organ do skierowania pisma, w którym powinien precyzyjnie wyjaśnić w jakiej części i dlaczego jego wniosek o udzielenie informacji publicznej jest nieprecyzyjny i niejednoznaczny. NSA podniósł iż skarżący złożył wniosek, który składał się z 18 punktów. W takiej sytuacji obowiązkiem organu było wskazanie, które sformułowanie i w którym punkcie jest niejednoznaczne i nieprecyzyjne, a tym samym uniemożliwiające mu udzielenie odpowiedzi na zapytanie. Wówczas to wnioskodawca będzie mieć możliwości oceny stanowiska organu i w przypadku uznania go za przekonujące - złożenia nowego precyzyjnego i jednoznacznego wniosku o udzielenie informacji publicznej. W niniejszej sprawie w ocenie NSA wzywanie pismem z 16 września 2020 r. wnioskodawcy do doprecyzowania wniosku było czynnością zbędną i nie znajdującą umocowania prawnego (zachodziła jedynie podstawa do wezwania do wskazania szczególnej istotności dla interesu publicznego). Natomiast pismo organu z 17 grudnia 2020 r. skierowane do wnioskodawcy nie może zostać uznane za odpowiadające wymogom u.d.i.p. gdyż nie wynikało z niego w jakiej części i zakresie wniosek skarżącego jest niejasny i nieprecyzyjny. Odwołuje się ono do poglądów sądów administracyjnych i nie zawiera stanowiska organu w odniesieniu do skonkretyzowanego wniosku skarżącego, nie pozwalając mu w ten sposób na ustalenie, które pytanie i w jakim zakresie (np. poprzez które sformułowanie) jest niejasne i nieprecyzyjne. Pismo tej treści nie może być zatem uznane jako działanie organu odpowiadające przepisom u.d.i.p. Podsumowując NSA uznał, iż organ nie udzielił w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust. 1 (lub 2) u.d.i.p., odpowiedzi we właściwym zakresie i o określonej treści, a tym samym organ pozostaje w bezczynności. NSA stanął na stanowisku, iż doszło do naruszenia przepisów art. 3 ust. 1 pkt 1, u.d.i.p., art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - w ten sposób, że organ w przypadku uznania, że skarżący nie wykazał interesu, o którym mowa w przepisie art. 3 ust. 1 pkt 1, u.d.i.p. winien był wydać zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzje odmowną, czego nie uczynił, a w przypadku uznania, że wniosek o udzielenie informacji publicznej jest niejednoznaczny i nieprecyzyjny powinien był w terminie wynikającym z przepisu art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poinformować skarżącego na piśmie, że jego wniosek nie spełnia koniecznego standardu precyzji i jasności, konkretnie wskazując w jakiej części i w jakim zakresie, a tym samym nie może być traktowany jako wniosek o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., wobec czego nie wywołuje skutku prawnego w postaci obowiązku organu zastosowania przepisów tej ustawy. Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23, stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a. Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 u.d.i.p. przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a. Co do zasady warunkiem dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest, jak to wynika z przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a., wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej, przy czym dotyczy to także skargi na bezczynność organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym przyjmowano jednak, iż w przypadku skargi na bezczynność organu, której przedmiotem jest dostęp do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Aktualność zachowuje ugruntowane od lat orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazujące, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), w trybie unormowanym w KPA Podobnie też u.d.i.p. jako ustawa szczególna, regulująca w sposób kompleksowy i autonomiczny problematykę związaną z dostępem do informacji publicznej, stanowiąc przy tym rozwinięcie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej wyrażonego w art. 61 Konstytucji RP, także nie formułuje nakazu wyczerpania jakiegokolwiek trybu mającego poprzedzać wniesienie skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym nadal przyjmuje się, że brak jest podstaw do stosowania przepisów KPA w przedmiotowym zakresie, poza przypadkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. Z tego też względu zawarty w odpowiedzi skargę wniosek o odrzucenie skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Rozstrzygający Sąd wyjaśnia, iż niniejsza sprawa została rozstrzygnięta wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23 w wyniku przekazania jej do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach wyrokiem NSA z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 819/22, wydanym na skutek skargi kasacyjnej pełnomocnika skarżącego od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Gl 253/20. W związku z czym Sąd orzeka w niniejszej sprawie, będąc związany wyrokiem NSA z 28 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 819/22, którym uchylono wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt III SAB/Gl 253/20 i w wyniku czego zapadł wyrok WSA w Gliwicach z 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gl 253/20. Sąd rozpoznając sprawę miał na uwadze, że zaskarżona decyzja objęta jest dyspozycją art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wobec tego organ rozpoznając ponownie sprawę na skutek ww. wyroku WSA z 11 września 2023 r. związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym wyroku. Należy przy tym podkreślić, że użyte w przywołanym przepisie pojęcie "oceny prawnej" wykracza swym zakresem poza samą tylko "wykładnię prawa", gdyż zawiera się w nim nie tylko wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych, ale i sposobu ich stosowania (ewentualnie stwierdzenie niedopuszczalności ich zastosowania) w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który podjął rozstrzygnięcie, zostało uznane za błędne. Z kolei "wskazania co do dalszego postępowania" - stanowiąc z reguły konsekwencję oceny prawnej - dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. A. Kabat (w:) B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu (...), art. 153 p.p.s.a.). Wobec powyższego skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie zobligowany był do zbadania czy organ wywiązał się ze wskazań i zaleceń zawartych w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 181/23. W tym orzeczeniu w konkluzji stwierdzono, że "w sytuacji gdy organ potraktował wniosek jako dotyczący informacji przetworzonej winien był procedować w sprawie adekwatnie do obowiązujących przepisów, a zatem dokonać oceny czy strona wykazała istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udzieleniu i następnie w razie negatywnej przesłanki w tym zakresie wydać decyzje odmowną po myśli art. 16 u.d.i.p." Ponadto Sąd w ww. wyroku wskazał: "Jeżeli bowiem organ nie podjął działań w celu ustalenia jednoznaczności co zakresu złożonego wniosku przy założeniu przezeń iż taki charakter on ma, a przy założeniu iż organ uznał iż wniosek o udzielenie informacji publicznej jest jednoznaczny i precyzyjny i dotyczy informacji przetworzonej winien wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji w tym zakresie. Brak działań w tym zakresie oznacza stan bezczynności po stronie organu (...). zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni. W następstwie ww. wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r., sygn. akt III SA/Gl 181/23, Organ w dniu 25 stycznia 2024 r. wydał decyzję nr PR IP 1.2021 odmawiającą udostępnienia skarżącemu informacji w zakresie jego wniosku w pkt.6. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem skazującym; w pkt.7. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem uniewinniającym lub umorzonych; w pkt.8. Ilość zakończonych spraw ze zmianą kwalifikacji prawnej; w pkt.13. Stan cywilny/wspólnota majątkowa, dzieci, oraz w tym samym dniu udzielił częściowej informacji stronie (w pozostałym zakresie jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 17 lipca 2020 r.) pismem zwykłym. Rozstrzygający Sąd podzielił stanowisko organu, że ww. wniosek strony w pkt. 6, 7, i 8, dotyczył informacji przetworzonej, a skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego dostęp do przetworzonej informacji publicznej. Także ww. wniosek strony w pkt.13 dotyczył sfery życia prywatnego i nie miał związku z pełnieniem funkcji publicznej, w tym z warunkami powierzenia i wykonywania funkcji. W związku z czym Sąd uznał, że organ zrealizował wniosek strony zgodnie z ww. wyrokiem WSA zatem nie pozostawał w bezczynności ponieważ organ otrzymał ww. wyrok w dniu 18 stycznia 2024r., a był zobowiązany przez Sąd do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni. W ocenie Sądu, nie ma podstaw do skonstatowania bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; skarga okazała się zatem bezzasadna. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.