III SAB/Gl 379/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi M. T. na przewlekłość prowadzenia postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt i pracę cudzoziemca 1) stwierdza, że Wojewoda Śląski dopuścił się przewlekłości w załatwieniu wniosku skarżącego bez rażącego naruszenia prawa, 2) zobowiązuje Wojewodę Śląskiego do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 60 dni od otrzymania akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, 3) oddala skargę w pozostałym zakresie, 4) zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z 6 października 2023 r. T. M. (dalej: strona, skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego (dalej: organ, Wojewoda) w sprawie rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, zarzucając organowi rażące naruszenie art. 35 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej jako k.p.a.). W oparciu o powyższe strona wniosła o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, - zobowiązanie organu do rozpoznania sprawy w terminie 7 dni od daty otrzymania przez organ wyroku wraz z aktami sprawy, - przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.), - zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Argumentując zasadność skargi wyjaśnił, że wnioskiem nadanym 29 marca 2023 r. wystąpił do Wojewody [...] o zezwolenie na pobyt czasowy. Wniosek ten następnie został przekazany 2 maja 2023 r. Wojewodzie Śląskiemu. Od tego momentu do dnia wniesienia skargi organ nie podjął żadnych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Również złożone w sprawie ponaglenie pozostało bez odpowiedzi. W ocenie skarżącego takie postępowanie organu łamie zasady sprawiedliwości proceduralnej, a jego działania sprowadzają się jedynie do rejestracji wniosku i pism strony i nie przyczyniają się do załatwienia sprawy dopuszczając się tym samym przewlekłości. Dalej skarżący wskazał, że znana jest mu treść art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 103 ze zm.), jednakże wnioskuje o odmowę jego zastosowania, bowiem jest on obywatelem [...], a nie Ukrainy, a wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie miał nic wspólnego z wybuchem wojny w Ukrainie. Ponadto wskazany przepis jest sprzeczny z wywiedzionym z art. 47 Karty Praw Podstawowych UE prawem strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, czego rezultatem może być zobowiązanie sądu do odstąpienia stosowania przepisów prawa krajowego, zabraniających rozpoznania skargi lub innego środka prawnego. Skarżący podkreślił jedocześnie, że w czasie trwania pandemii COVID-19, kiedy to rzeczywiście można było mówić o "sile wyższej" okres zawieszenia terminów (nie tylko administracyjnych) wyniósł nieco ponad 2 miesiące. Natomiast dużo mniejszej wagi przyczyna, jaką jest wojna na Ukrainie, skutkuje zawieszeniem terminów na 2 lata, co w istocie ma na celu jedynie uwolnienie wojewodów od obowiązków wynikających z przepisów prawa i w żaden sposób nie przyczynia się do poprawy polityki migracyjnej, która to i tak już od kilku lat szwankuje. Ponadto przyjęte przez ustawodawcę rozwiązania prawne w rażący sposób naruszają zasadę proporcjonalności, wywiedzioną z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, jak również z art. 5 ust. 4 TUE oraz tzw. klauzul limitacyjnych zawartych w EKPCz, co jest nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawa. Skarżący zwrócił również uwagę, że w obecnym stanie prawnym organ jest zobowiązany do niezwłocznego wezwania go do uzupełnienia braków formalnych jego wniosku. Z kolei przewlekłość i bezczynność w załatwieniu wniosków pobytowych wynika wyłącznie z niedowładu organizacyjnego Wojewody oraz wysoce nieprawidłowego zarządzania komórką organizacyjną ds. cudzoziemców. Dodał także, że z powodu postępowania organu poniósł i ponosi dalej szkody moralne, finansowe oraz zdrowotne. Zaakcentował, że organ wzbudził w nim poczucie tymczasowości, co już odbiło się na jego zdrowiu i pewnie przez wiele miesięcy będzie miało negatywne następstwa dla jego zdrowia. Skarżący zaczął obawiać się także o swoją przyszłość. Od chwili złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy jest on narażony, z winy organu, na permanentny stres. W codziennym życiu towarzyszą mu (nasilające się) następujące objawy tj. drażliwość, huśtawka nastrojów, gniew, zwiększona nerwowość, zwiększone spożycie kofeiny i alkoholu, zaburzenia snu oraz nieradzenie sobie z obowiązkami. Strona dodała, iż organ utrudnił jej prowadzenie życia rodzinnego w wybrany przez siebie sposób. Skarżący powołał się na posiadane bliskiej rodziny (ojciec, matka i żona) w [...], której poprzez złą pracę organu nie może odwiedzać, co z kolei godzi w jego dobra osobiste tj. więzi rodzinne. Działania organu utrudniają mu także korzystanie z prawa do poszanowania mienia, bowiem nie może rozporządzać posiadaną w kraju pochodzenia nieruchomością w sposób przynoszący mu korzyści finansowe. Zdaniem skarżącego powyższe upoważnia do postawienia organowi zarzutu, że naraża jego zdrowie na szwank, a zatem co najmniej narusza jego godność. Uprawnione wydaje się także postawienie organowi zarzutu traktowania poniżającego w rozumieniu art. 3 EKPCz. W ocenie skarżącego wszystkie czynności organu wykonywane w jego sprawie mają charakter pozorny i nie prowadzą do załatwienia sprawy, a stan ten z pewnością wyczerpuje definicję rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Potwierdził, że 2 maja 2023 r. otrzymał przekazany przez Wojewodę [...] wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, a braki formalne tego wniosku zostały uzupełnione przez skarżącego 7 kwietnia 2023 r., jeszcze w [...] Urzędzie Wojewódzkim. Nadto wyjaśnił, że na podstawie na podstawie art. 37 § 3a k.p.a. w zw. z art. 112a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 519 ze zm., dalej: u.o c.) i w zw. z art. 100c ust. 3 i 4 o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa. ponaglenie nie zostało przekazane do organu wyższego stopnia. Dodatkowo wskazał, że 6 listopada 2023 r., zgodnie z art. 109 ust. 1 u.o.c, zwrócił się do Policji, Straży Granicznej oraz ABW o udzielenie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i jego pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odpowiadając na zarzuty skargi organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 112a u.o.c. regulującym termin wydania decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i stanowiącym lex specialis w stosunku do powołanych przez skarżącego przepisów k.p.a., decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni (ust. 1). Termin ten biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z wymienionych w tej normie zdarzeń (ust. 2). Oznacza to, że już nawet co najmniej, z uwagi na fakt, iż złożony wniosek obarczony jest brakami formalnymi, które do tej pory nie zostały uzupełnione, nie można twierdzić, że ww. termin rozpoczął swój bieg. Skoro zaś bieg terminu na załatwienie sprawy się nie rozpoczął, nie może być prawdziwe twierdzenie strony, że termin ten został przekroczony. Ponadto ustawodawca w art. 100d ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, ustanowił wyjątek od powyższej reguły stanowiąc, że w okresie do dnia 4 marca 2024 r. bieg terminów na załatwienie sprawy dotyczących m.in. udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy w postępowaniach przed wojewodą nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Zgodnie natomiast z ust. 4 zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postepowanie, w sprawach o których mowa w art. 100d ust. 1, lub ich dokonywanie z opóźnieniem wskazanym w tym przepisie nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Skoro zatem z woli ustawodawcy zawieszony został bieg terminów na załatwianie spraw we wnioskowanym zakresie i wprowadzone zostało wyłączenie stosowania w tym czasie przepisów o przewlekłości, to tym samym bezzasadny jest sformułowany przez skarżącego zarzut przewlekłości. Całkowicie chybione są również zarzuty skargi, a w szczególności żądanie przyznania wnioskowanej sumy pieniężnej jako "odszkodowania". Dalej organ zaakcentował, że przytoczona regulacja prawna jest regulacją szczególną. Wprawdzie została umiejscowiona w ustawie o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, to jednak z uwagi na jej umiejscowienie w systematyce ustawy, ograniczony w czasie obowiązywania oraz użytą terminologię, ma zastosowanie nie tylko do obywateli Ukrainy, o których mowa w art. 1 ust 1 oraz 2 w związku z art. 2 ust. 1 oraz 2 ustawy o pomocy obywatelem Ukrainy, ale do wszystkich wymienionych w przepisie postępowań dotyczących cudzoziemców. Wojewoda wskazał również, że wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony ma miejsce zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 3 k.p.a., jednak pod warunkiem, że podanie, żądanie, wniosek spełnia wymogi określone w art. 63 § 2 k.p.a., co w tym przypadku oznacza również, że musi czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Co istotne do terminu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności (art. 35 § 5 k.p.a.). Terminu do uzupełnienia braku podania nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy i wyprowadzenia przewlekłości postępowania. Wyjaśniając powód przedłużonego procedowania nad złożonym wnioskiem o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wyjaśnił, że do organu wpływa od kilku lat ogromna, stale powiększająca się liczba wniosków pobytowych, powodująca znaczące zwiększenie obłożenia pracą poszczególnych pracowników zaangażowanych w prowadzenie postępowań administracyjnych. Również z tego powodu pomimo zwiększenia ilości pracowników nie nastąpiło zmniejszenie ilości spraw prowadzonych przez jednego pracownika. Organ zwrócił również uwagę, że w związku z sytuacja spowodowaną konfliktem zbrojnym na Ukrainie, w 2022 r. na pracowników wykonujących z ramienia Wojewody obowiązki w zakresie legalizacji pobytu cudzoziemców nałożono także dodatkowe zadania m.in. związane z przedłużeniem ważności wiz krajowych (umieszczanie naklejek wizowych w dokumentach podróży) dla wybranych grup obywateli Ukrainy i Białorusi, a także w zakresie rozpatrywania wniosków obywateli Ukrainy, Republiki Białorusi, Federacji Rosyjskiej oraz osób posiadających w tych państwach status bezpaństwowca dotyczących wydawania, przedłużania ważności, wydawania duplikatu lub wymiany Karty Polaka. Wszystkie te, dodatkowe zadania nie przyczyniły się do skrócenia czasu załatwiania spraw dotyczących legalizacji pobytu. Końcowo, powołując się na art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, organ wskazał na zawieszenie biegu terminów dotyczących niektórych spraw z zakresu legalizacji pobytu cudzoziemców prowadzonych przez wojewodów, na okres do 4 marca 2024 r. Podkreślił jednocześnie, że zawieszenie biegu terminów wprowadzono przede wszystkim w związku ze znacznym dodatkowym obciążeniem urzędów wojewódzkich w kontekście obecnego masowego napływu cudzoziemców z terytorium Ukrainy i zjawisk temu towarzyszących. Natomiast terminy uzupełnienia braków formalnych złożonych przez cudzoziemców wniosków w sprawach dotyczących legalizacji pobytu wyznaczane są, co do zasady wg kolejności wpływu wniosków, a także możliwości techniczno-organizacyjnych urzędu obsługującego Wojewodę (w szczególności dostępności stanowisk i pracowników obsługi), a złożony przez skarżącego wniosek oczekuje aktualnie w kolejce na wyznaczenie wyżej wskazanego terminu. W kontekście żądania przyznania sumy pieniężnej organ zauważył, że w związku z procedowaniem sprawy skarżący nie odniósł żadnej szkody, a i czas rozpatrzenia wniosku nie wpływa na jego sytuację pobytową. Ponadto po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych wniosku pobyt skarżącego w Polsce stał się legalny od dnia złożenia wniosku do dnia, w którym decyzja w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy stanie się ostateczna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z brzmieniem art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 p.p.s.a., może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W sprawach o przedmiocie objętym skargą uwzględnienia wymaga zasada szybkości postępowania, zawarta w treści art. 12 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy spoczywa na organach administracji publicznej prowadzących postępowanie w sprawie (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Natomiast stosownie do regulacji art. 35 k.p.a., określającej terminy załatwiania spraw administracyjnych, organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki - art. 35 § 1 k.p.a., a załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania - art. 35 § 3 k.p.a. Ustawodawca przewidział przy tym ewentualną sytuację niezałatwienia sprawy w terminie, nakładając na organ administracji publicznej na mocy art. 36 § 1 k.p.a. obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, podania przyczyny zwłoki, wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia. Z perspektywy niniejszej sprawy istotne pozostaje również, że przepisy szczególne mogą przewidywać inne, niż wymienione w k.p.a. terminy rozpoznania spraw przez właściwe organy administracji publicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że z przewlekłością postępowania mamy do czynienia, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być przy tym jednak na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmować będzie więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. m.in. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SAB/Wr 69/15, dostępne: cbois.nsa.gov.pl). Podkreślić jednocześnie należy, że przyczyny, z powodu których nastąpiło przekroczenie terminu załatwienia sprawy są nieistotne dla stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania. Mogą one mieć natomiast znaczenie przy ocenie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa - art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, na szczegółowe rozwiązania zawarte w art. 112a u.o.c., w którym to przewidziano termin do wydania każdej z decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy. Powołany przepis w ust. 1 stanowi, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym nastąpiło ostatnie z następujących zdarzeń; 1) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy osobiście lub nastąpiło jego osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu tego wniosku, chyba że wobec cudzoziemca nie stosuje się wymogu osobistego stawiennictwa, lub 2) cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione, lub 3) cudzoziemiec przedłożył dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 2 pkt 2, lub wyznaczony przez wojewodę termin, o którym mowa w art. 106 ust. 2a, upłynął bezskutecznie (art. 112a ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 106 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach składając wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, cudzoziemiec przedstawia ważny dokument podróży i dołącza do wniosku; dokumenty niezbędne do potwierdzenia danych zawartych we wniosku i okoliczności uzasadniających ubieganie się o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, natomiast w myśl art. 106 ust. 2a tej ustawy jeżeli do wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy nie zostały dołączone dokumenty, o których mowa w ust. 2, wojewoda wzywa cudzoziemca do ich przedłożenia w terminie nie krótszym niż 14 dni. Określając termin, wojewoda ocenia czas niezbędny do uzyskania przez cudzoziemca określonego dokumentu. Przenosząc powyższe regulacje na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że postępowanie administracyjne, którego dotyczy zarzucana przewlekłość zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego, który wpłynął do Wojewody [...] 7 kwietnia 2023 r. Braki formalne tego wniosku zostały uzupełnione przez skarżącego tego samego dnia, jeszcze w [...] Urzędzie Wojewódzkim. Następnie, 2 maja 2023 r., na prośbę skarżącego wniosek przekazano Wojewodzie Śląskiemu. Wbrew twierdzeniom organu administracji nie było zatem konieczności wzywania skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. W tej sytuacji nie znajduje również uzasadnienia sześciomiesięczna zwłoka organu administracji w zwróceniu się, w oparciu o art. 109 ust. 1 u.o.c., z wnioskiem do odpowiednich służb o udzielenie informacji, czy wjazd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym terytorium skarżącego stanowią zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym bardziej, że są to rutynowe procedury, które nie wymagają zwiększonego nakładu pracy i środków, a komunikacja między organami może odbywać się drogą elektroniczną. W konsekwencji stwierdzić należy, że czynności w sprawie podejmowane były przez organ w dużym i nieuzasadnionym odstępie czasowym, zaś zwłoka w terminowym ich dokonywaniu nie znajdowała uzasadnienia ani w charakterze, ani w stanie faktycznym sprawy. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, że organ w sposób przewlekły prowadził przedmiotowe postępowanie, a co nader istotne w dalszym ciągu, nie rozpoznając merytorycznie złożonego wniosku, pozostaje w stanie bezczynności. Z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę przekazanych tutejszemu Sądowi w dniu 15 listopada 2023 r. nie wynika bowiem by postępowanie administracyjne toczące się w sprawie udzielenia skarżącemu wnioskowanego zezwolenia zostało do momentu wydania wyroku przez Sąd zakończone. Co należy podkreślić, organ nie uczynił również zadość obowiązkowi wynikającemu z treści art. 36 § 1 k.p.a., zaniechał bowiem zawiadomienia strony o przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. Nie zostały wypełnione także pozostałe obowiązki w zakresie podania przyczyny zwłoki, wskazania nowego terminu załatwienia sprawy oraz pouczenia o prawie do wniesienia ponaglenia. Sąd nie miał zatem wątpliwości co do tego, że organ nie dotrzymał terminów załatwienia sprawy administracyjnej, naruszając tym zasady określone w art. 12 § 1 k.p.a. Odnosząc się do argumentacji organu zawartej w odpowiedzi na skargę, zauważyć przyjdzie, że ewentualne problemy kadrowo-organizacyjne wynikające z dużej liczby spraw (znaczącego wzrostu wpływu liczby wniosków w sprawach cudzoziemców), znacznego obciążenia pracowników oraz wielości napływających wniosków nie wyłączają możliwości stwierdzenia, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły. Problemy te nie mogą stanowić bezwarunkowego usprawiedliwienia dla lekceważenia praw stron i akceptacji niedopuszczalnego w demokratycznym państwie prawa sposobu prowadzenia postępowania. Mogą one mieć jedynie pewien pośredni wpływ na ocenę, czy zwłoka organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny trafnie wskazał w uzasadnieniu wyroku z 5 lipca 2019 r., sygn. II OSK 1233/19, że "braki kadrowe oraz duży wpływ spraw do organu wymagających ich załatwienia w drodze decyzji administracyjnej nie stanowią usprawiedliwionego uzasadnienia zwłoki w rozpoznaniu sprawy administracyjnej. Okoliczności te wiążą się z niedochowaniem przez organ należytej staranności w zabezpieczeniu dostatecznej obsady kadrowej zapewniającej terminowe załatwianie spraw administracyjnych i odpowiedniego zorganizowania postępowania administracyjnego, obejmującego również egzekwowanie od pracowników obowiązków w takim okresie, aby wydanie decyzji kończącej postępowanie prowadzone przez organ nastąpiło w rozsądnym terminie". Wymaga podkreślenia, że właściwa organizacja zadań i zapewnienie odpowiedniej kadry należy do zadań publicznych, które nie mogą być realizowane ze szkodą dla jednostki. Terminy przewidziane dla załatwienia sprawy administracyjnej obowiązują i organy administracji publicznej pozostają nimi związane. W tym stanie rzeczy, Sąd doszedł do przekonania, że organ nie dotrzymując terminów załatwienia sprawy oraz nie zachowując przy tym obowiązku poinformowania strony, bez żadnej wątpliwości dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd dostrzegł jednak powyżej opisane okoliczności, które przemawiały za niekwalifikowaniem w/w wadliwości w kategoriach naruszenia rażącego, w tym zważył, że tok rozpoznawanej sprawy zbiegł się z nadzwyczajnymi okolicznościami w postaci konfliktu zbrojnego na terytorium Ukrainy i związanym z tym napływem migrantów oraz dynamiką zmian prawnych. Stąd też Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku stwierdzając, że przewlekłość w okolicznościach niniejszej sprawy nie miała miejsca z rażącym naruszenia prawa. Sąd zważył również, w kontekście przywołanej przez organ w odpowiedzi na skargę treści art. 100c ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (dodanego przez art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r. poz. 830, zmieniającej w/w ustawę z dniem 15 kwietnia 2022 r.), że art. 1 ust. 1 i 2 przywołanej ustawy ściśle określa zakres przedmiotowy i podmiotowy tego aktu, a jego analiza prowadzi do wniosku, że przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Podobnie, art. 100d zawieszający bieg terminów dotyczących niektórych spraw na okres do 4 marca 2024 r. Brak było zatem podstaw do ich powoływania w toku kontrolowanego postępowania. Skoro organ nie rozpoznał przedmiotowego wniosku, uzasadnionym stało się, zobowiązanie organu na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do jego rozpatrzenia w terminie 60 dni od dnia otrzymania akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt 2 sentencji wyroku). W odniesieniu natomiast do wniosku skargi dotyczącego przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, podkreślenia wymaga, że wymieniony środek ma charakter fakultatywny, a jego stosowanie pozostawiono uznaniu sądu. W tym zakresie ocenie podlegają konkretne okoliczności danej sprawy. Przyznanie przez sąd sumy pieniężnej ma na celu zdyscyplinowanie organu i zapobieżenie w przyszłości tego rodzaju naruszeniom przez organ, przy czym zasądzona kwota pełni także funkcję kompensacyjną za czas nieuzasadnionego oczekiwania na działanie organu i poniesione w związku z tym konsekwencje braku należytego (terminowego) działania organu w sprawie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2021 r., III SAB/Gd 17/21, dostępne w CBOSA). Skarżący nie przedstawił w skardze żadnych dowodów uzasadniających przyznanie żądanej sumy pieniężnej w ujęciu jej funkcji kompensacyjnej, tj. nie wykazał poniesionej szkody, dlatego Sąd nie uznał tego roszczenia za zasadne i w tym zakresie skargę oddalił (pkt 3 sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i zasądził na rzecz skarżącego uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (pkt 4 sentencji wyroku).