III SAB/Gl 381/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Asesor WSA Adam Pawlyta, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Pismem z dnia 27 sierpnia 2025r., K. N. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w G. (dalej: Prezes, organ) w sprawie o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej grafików urlopów sędziów Sądu Okręgowego w G. B. P. i M. M.. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Skarżący wnioskiem z 13 sierpnia 2025 r. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w G. o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej grafików urlopów sędziów Sądu Okręgowego w G. tj.: B. P. za okres od 1 stycznia 2025 r do daty wydania oraz sędzi M. M. za okres od 1 luty 2023 r. do 1 stycznia 2025 r. Organ pismem z dnia 25 sierpnia 2025 r. odmówił wydania żądanej informacji podnosząc, że żądane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r. poz. 902). Nadto organ wskazał, że grafik urlopów, dotyczy sfery uprawnień pracowniczych, a więc indywidualnej sprawy jednostkowej i nie jest związany z wykonywaniem władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lutego 2025 r. (III OSK 2061/24) wskazał, że informacje o korzystaniu przez pracownika starostwa z urlopów wypoczynkowego, bezpłatnego lub przebywanie na zwolnieniu lekarskim, a także żądanie przedstawienia zestawienia jego obecności nie stanowią informacji publicznej. Realizacja pewnych praw pracowniczych tub obowiązków przez daną osobę nie stanowi sprawy publicznej, bowiem nie można uznać, że wiedza ta jest istotna z uwagi na pełnioną przez nią funkcję lub zajmowane stanowisko pracownicze. W związku z powyższym skarżący złożył opisaną na wstępie skargę na bezczynność Prezesa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze zarzucił naruszenie przepisów z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw z art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej ( Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako "u.d.i.p".), oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez bezzasadną odmowę wydania informacji publicznej będącej w posiadaniu organu w postaci sporządzonych w odpowiedniej, przepisanej formie dokumentu urzędowego przez funkcjonariuszy publicznych dotyczące grafików urlopów sędziów Sądu Okręgowego w G. B. P. i M. M. czyli osób sprawujących funkcje publiczne i pobierających za to środki ze Skarbu Państwa - Kasy Sądu Okręgowego w G., które są wypłacane za ich ABSENCJĘ, w tym URLOPY, a co za tym idzie każdy obywatel (w tym skarżący) ma prawo posiadać wiedzę, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. Żądana informacja nie dotyczy bowiem danych o miejscu urlopu, czy rodzaju schorzenia, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z powodu URLOPU ( który sporządza się w tzw "GRAFIKACH" dokumencie w przepisanej, przyjętej formie ); co zaś przesądza, że informacja taka ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza PUBLICZNEGO w pracy, wpływa istotnie na pełnienie powierzonej mu funkcji PUBLICZNEJ - ORZECZNICZEJ ( np. na przewlekłość postępowań sądowych, w których orzeka, za które to Skarb Państwa wypłaca odszkodowania ), a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej - SĄDU, w którym on tę funkcję sprawuje, informacja o urlopach dotyczy zatem spraw publicznych, jako że informuje ona o sposobie działania tego podmiotu władzy publicznej w zakresie wykonywania przez niego funkcji publicznych np. wydawania w danym czasie i terminach prawem przepisanych orzeczeń sądowych i zarządzeń administracyjnych, itp., co przesądza, że w tym sensie jest ona też nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem tej jednostki - Sądu Okręgowego w G. w którym ci sędziowie orzekają. W związku z powyższym wniósł o : 1. rozpoznanie sprawy gdyż dotyczy POWAŻNYCH UCHYBIEŃ z art. 45 ust.1. art. 32 ust.1 Konstytucji RP i art. 6 ust.1 EKPCz. 2.stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), 3. zobowiązanie Organu do wydania wnioskowanych GRAFIKÓW URLOPÓW POWOŁANYCH SĘDZIÓW w terminie 7 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.); 4.zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi strona m.in. wskazała, że obowiązek udostępnienia żądanej informacji nie narusza nadmiernie gwarancji poszanowania życia prywatnego, w tym danych osobowych sędziów. Realizacja prawa do informacji publicznej, w niniejszym przypadku, pozostaje w ścisłym związku z realizacją zasady jawności i przejrzystości funkcjonowania osób sprawujących funkcje publiczne. Żądana informacja ma walor informacji publicznej. Zdaniem strony sędziowie, jako funkcjonariusze publiczni, sprawują w nich funkcję publiczną polegającą na orzekaniu w sprawach należących do właściwości tych sądów na zasadach niezawisłości i bezstronności. Informacja taka ( GRAFIKU URLOPÓW - CZYLI TERMINY ABSENCJI W PRACY) nie wkracza w konstytucyjnie chronione prawo do prywatności sędziów i ich rodzin, nie ujawnia bowiem danych "wrażliwych". W przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania ograniczenie prawa do informacji publicznej przewidziane w zdaniu pierwszym art. 5 ust. 2 u.d.i.p. gdyż prywatność osoby fizycznej nie jest chroniona, gdy chodzi o informacje o osobach pełniących funkcje publiczne. mające związek z pełnieniem tej funkcji, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Osoba pełniącą funkcje publiczne musi liczyć się z zainteresowaniem opinii publicznej. Według strony obywatele mają prawo wiedzieć, czy i w których dniach dany funkcjonariusz publiczny przebywał w pracy, będzie przebywał w pracy oraz w jakich dniach i z jakiego powodu (urlop, w tym jego rodzaj, zwolnienie lekarskie itp.) był w niej nieobecny. W tym przypadku żądana informacja nie dotyczy danych o miejscu urlopu, lecz jedynie informacji o dniach nieobecności w pracy z tego powodu. Tego typu informacja ma związek ze sprawowaniem funkcji publicznych i dotyczy ich wykonywania. Absencja funkcjonariusza w pracy, wpływa bowiem istotnie na pełnienie funkcji przez danego funkcjonariusza publicznego, a nawet na funkcjonowanie jednostki organizacyjnej, w której on te funkcje sprawuje. Informacja o urlopach takiego funkcjonariusza publicznego dotyczy zatem spraw publicznych, jako że informuje ona o sposobie działania tego podmiotu władzy publicznej w zakresie wykonywania przez niego funkcji publicznych np. wydawania w danym czasie decyzji administracyjnych, sprawowania zwierzchnictwa nad podległymi funkcjonariuszami, reprezentowania danej jednostki organizacyjnej itd. W tym sensie jest ona też nierozerwalnie związana z funkcjonowaniem tej jednostki. Ponadto skarżący wskazując na zasadność swojego stanowiska przywołał szereg orzeczeń sądowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko oraz podnosząc m.in., że zarówno SSO B. P. jak i SSO M. M. nie pełnią funkcji piastuna organu zobowiązanego. Nie pełnią również funkcji przewodniczących wydziałów, a zatem nie mają wpływu na organizację pracy wydziału podczas ich nieobecności. Zgodnie bowiem z art. 22 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001r - Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r. poz. 334 z późn. zm.) prezes sądu m.in. kieruje sądem i reprezentuje sąd na zewnątrz, z wyjątkiem spraw należących do kompetencji dyrektora sądu, a w szczególności: a) kieruje działalnością administracyjną sądu, w zakresie wskazanym w art. 8 pkt 2, aa) co najmniej raz w roku określa potrzeby sądu konieczne dla zapewnienia warunków prawidłowego funkcjonowania i sprawnego wykonywania przez sąd zadań, o których mowa w art. 1 § 2 i 3, biorąc pod uwagę przewidywany ich zakres, b) jest zwierzchnikiem służbowym sędziów, asesorów sądowych, referendarzy sądowych, asystentów sędziów danego sądu oraz kierownika i specjalistów opiniodawczego zespołu sądowych specjalistów, c) powierza sędziom, asesorom sądowym i referendarzom sądowym pełnienie funkcji i zwalnia z ich pełnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ze względu na przedmiot zainteresowania wnioskodawcy wskazać także należy, że kwestia zastępstw sędziów została szeroko uregulowana w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2019r. (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r. poz. 867) -- Regulamin urzędowania sądów powszechnych przyznając w tym zakresie kompetencję Prezesowi Sądu. Zgodnie bowiem z § 42 ust. 1. prezes sądu udziela urlopu sędziom, asesorom sądowym, referendarzom sądowym, kuratorom zawodowym, aplikantom kuratorskim, kierownikowi i specjalistom opiniodawczego zespołu sądowych specjalistów, asystentom sędziów i dyrektorowi sądu, zaś pozostałym pracownikom - dyrektor sądu. Nadto, mając na względzie zapewnienie ciągłości bieżącego działania sądów w zakresie właściwych ich kompetencji, w ramach wewnętrznych regulacji organizacyjnych wprowadzono plan zastępstw i dyżurów (§ 69 rozporządzenia) jak również regulacje zapewniające ciągłość w rozpoznawaniu spraw sądowych w przypadku nieobecności sędziego referenta (§ 70 - 72 rozporządzenia). W ocenie organu ww. okoliczności, a w szczególności zakres regulacji dotyczącej nieobecności sędziego referenta, daje podstawy do przyjęcia, że informacja o urlopie sędziego, jako dokument o charakterze wewnętrznym, nie stanowi informacji publicznej. Ponadto organ podkreślił, że skarżący w okresie ostatniego roku składał do Prezesa Sądu Okręgowego w G. następujące wnioski o udostępnienie informacji publicznej: 1. w zakresie zgłoszenia SSR P. P. do tzw. neo-KRS do powołania wymienionego na stanowisko sędziego tut. Sądu ([...]) 2. wydanie decyzji Ministra Sprawiedliwości dot. delegacji SSR P. P. do Sądu Okręgowego w G. z prawem do orzekania w składzie jednoosobowym w wydziale odwoławczym tj. z prawem do rozpoznawania apelacji od wyroków Sądów Rejonowych ([...]) 3. czy SSR P. P. del. do tut. Sądu jest członkiem Stowarzyszenia Sędziów Polskich lustitia lub innego stowarzyszenia ([...]) 4. udostępnienie kopii ostatniej decyzji Ministra Sprawiedliwości o delegowaniu do tut. Sądu SSR P. P. ([...]) 5. udostępnienie wykazu wokand SSO M. M. z dnia 22 stycznia 2025r., 27 stycznia 2025r.; 29 stycznia 2025r.; oraz SSR (del.) P. P. od dnia 20 stycznia 2025r. do 29 stycznia 2025r. ([...]) 6. udostępnienia orzeczeń którymi Sąd orzekający z urzędu uchylił inne orzeczenia wydane w składzie z sędzią delegowanym przez Ministra Sprawiedliwości z okresu od 2018 - daty wydania informacji. ([...]) Organ podkreślił, że skarżący w ostatnim przytoczonym powyżej wniosku ([...]) wskazał wprost, że sprawa dotyczy postępowania przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w sprawie o sygn. akt 10042/22. Zdaniem organu przytoczone powyżej okoliczności, świadczą jednoznacznie, że uzyskiwanie przez skarżącego informacji publicznej, miało na celu zebranie materiału dowodowego dla toczącego się postępowania sądowego przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka, a nie podyktowane troską o dobro publiczne. W ocenie organu te wszystkie okoliczności, w szczególności Ilość wniosków składanych przez skarżącego jak również sposób formułowania ich treści, w szczególność także treść przedmiotowej skargi na bezczynności organu zobowiązanego, daje podstawy do stwierdzenia, że ustawowy tryb uzyskiwania informacji publicznej służy skarżącemu nie do pozyskiwania ich w trosce o sprawy publiczne, ale jedynie interesom prywatnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanową inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest - co do zasady - wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu oraz poprawność zastosowanej procedury. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu była odmowa udostępnienia informacji dotyczącej grafików urlopów sędziów Sądu Okręgowego w G. tj.: B. P. za okres od 1 stycznia 2025 r do daty wydania oraz sędzi M. M. za okres od 1 luty 2023 r. do 1 stycznia 2025 r. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Prezes Sądu Okręgowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 u.d.i.p. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., do których niewątpliwie należy zaliczyć także prezesów sądów wszystkich szczebli, będących organami władzy sądowniczej, co znajduje też potwierdzenie w jednolitym i utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym). Sporne między stronami jest, czy wniosek skarżącego w zakresie informacji o planach urlopowych sędziego dotyczy informacji publicznej. Dostęp do informacji o sprawach publicznych, jakkolwiek bardzo szeroko unormowany w przepisach ww. ustawy, nie jest jednak nieograniczony. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyraźnie wskazuje, że prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu z uwagi na ochronę prawa do prywatności osoby fizycznej. Tezę iż, prawo dostępu do informacji publicznej nie jest nieograniczone określa wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 czerwca 2021 r. III OSK 2160/21 (dostępny: Legalis Numer 2592455), który stanowi: "1. Prawo dostępu do informacji publicznej nie jest nieograniczone. W przypadku wszakże kolizji praw konstytucyjnie i ustawowo chronionych niezbędne jest ich wyważenie, które nie może prowadzić do generalnego wyłączenia prawa do informacji publicznej w określonej kategorii spraw. W przypadku potrzeby zapewnienia ochrony prywatności osób fizycznych podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej winny natomiast, co do zasady, poprzestać na takim zanonimizowaniu danych wrażliwych, aby nie istniała obiektywna możliwość poznania ich po zapoznaniu się z informacją publiczną. Skoro tożsamość osoby fizycznej można określić bezpośrednio lub pośrednio, w szczególności przez powołanie się na jeden lub kilka specyficznych czynników określających cechy fizyczne, fizjologiczne, umysłowe, ekonomiczne, kulturowe lub społeczne tej osoby, to odmowa ujawnienia owych czynników choćby poprzez ich anonimizację winna być najczęściej uznana za wystarczający sposób ochrony tożsamości, a przez to prywatności osoby fizycznej. Rzeczą podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji jest bowiem dokonanie takiej anonimizacji, która uniemożliwi identyfikację osób objętych żądaniem udostępnienia informacji publicznej. 2. Dopiero w razie uznania i przekonującego wykazania, że istnieje potrzeba ochrony prywatności określonej osoby lub osób, a celu tego w dostateczny sposób nie spełni anonimizacja danych wrażliwych osób uczestniczących w takim postępowaniu, organ, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, winien - w oparciu o art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej - wydać decyzję administracyjną odmawiającą udostępnienia konkretnej informacji publicznej, powodując się na ograniczenia zawarte w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ocena czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej winna być przy tym dokonana w sposób zindywidualizowany, odrębnie dla każdej z żądanych informacji, z wyraźnym wskazaniem jakie konkretnie przesłanki przemawiają za odmową udzielenia konkretnej informacji". Przypomnieć należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12 stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. odróżnia się zatem "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nieprzesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Nie są jednak wyrazem stanowiska organu, wobec czego nie stanowią informacji publicznej. Również w orzecznictwie sądów administracyjnych reprezentowany jest pogląd, że nie wszystkie dokumenty wewnętrzne stanowią informację publiczną. Część z nich wprawdzie służy realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają one o kierunku działania organu w konkretnej sprawie. Dokumenty, które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, jednak nie są w żadnej mierze wiążące dla organu, ewentualnie mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy, nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Założeniem u.d.i.p. było zapewnienie w drodze dostępu do informacji publicznej społecznej kontroli nad działalnością m.in. organów administracji publicznej - por. wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r. I OSK 1645/14. Przystępując do badania sprawy Sąd w pierwszej kolejności zobowiązany jest rozważyć, czy przedmiotem żądania było udostępnienie informacji publicznej. Jest to kluczowe w sprawie, ponieważ istota sporu sprowadza się do odmiennej kwalifikacji informacji o dotyczącej grafików urlopów sędziów Sądu Okręgowego w G. tj.: B. P. za okres 1 stycznia 2025 r do daty wydania oraz sędzi M. M. za okres od 1 luty 2023 r. do 1 stycznia 2025 r. W ocenie skarżącego ww. sędziowie pełnią funkcję publiczną, wobec tego żądana informacja o planach urlopowych jest informacją publiczną. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajmuje organ twierdząc że organ wskazał, że grafik urlopów, dotyczy sfery uprawnień pracowniczych, a więc indywidualnej sprawy jednostkowej i nie jest związany z wykonywaniem władzy publicznej. Nadto realizacja pewnych praw pracowniczych tub obowiązków przez daną osobę nie stanowi sprawy publicznej, bowiem nie można uznać, że wiedza ta jest istotna z uwagi na pełnioną przez nią funkcję lub zajmowane stanowisko pracownicze. Dla wyjaśnienia sporu o tak zarysowanych granicach niezbędne jest rozważenie dwóch zagadnień. Po pierwsze, skoro w sprawie pojawiła się rozbieżność co do sposobu rozumienia "informacji publicznej" rozpocząć należy od wyznaczenia jej zakresu. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Jak bowiem wynika z brzmienia art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Wobec tego uzasadniona będzie konkluzja, zgodnie z którą informacją publiczną nie jest informacja o sprawach "niepublicznych". Pomimo tego, że "sprawa publiczna" jest kluczowa dla istnienia informacji publicznej brak jest w przepisach u.d.i.p. jej definicji. W ocenie NSA niewątpliwie są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. "Sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). (por. wyrok NSA z 24 września 2019 r., sygn. akt I OSK 504/18). Analizowanym pojęciem NSA obejmuje także przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z art. 61 ust.1 Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt  I OSK 851/10). W innym orzeczeniu NSA zaakcentował, że charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2023 r., sygn. akt III OSK 6044/21). W tym zakresie przytoczony przepis wskazuje, że dostęp do informacji publicznej powinien dotyczyć danych, które mają charakter "publiczny", a więc dotyczą szeroko pojętej działalności instytucji publicznych, w tym wydatkowania przez nie środków publicznych (wyrok NSA z 27 czerwca 2025 r., sygn. akt III OSK 1452/24). Drugim wymagającym określenia pojęciem jest "osoba wykonująca funkcje publiczne". Wyznaczając w art. 5 u.d.i.p. przesłanki ograniczenia dostępu do informacji publicznej w jego ust. 2 wyłączone zostały informacje o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w wyroku z 17 marca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 311/19 co do tego, że na gruncie u.d.i.p. pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną" obejmuje każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Chodzi tu o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są zaś takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają jedynie charakter usługowy lub techniczny (zob. wyrok TK z 20 marca 2006 r., K 17/05, OTK-A z 2006 r. Nr 3, poz. 30). Działania osób znajdujących się w strukturze instytucji publicznej mające charakter wyłącznie pomocniczy, doradczy, opiniujący, konsultujący, których wyniki nie są wiążące, tzn. mogą być uwzględnione (lub nie) przez inny podmiot kształtujący bezpośrednio w ramach instytucji publicznej sytuację prawną innych osób, nie pozwalają osób takich (pomocników, doradców, opiniujących, konsultantów) traktować jako osoby pełniące funkcje publiczne, mające związek z pełnieniem tych funkcji (por. wyrok NSA z dnia 9 czerwca 2017 r., I OSK 2130/15). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt badanej sprawy Sąd stwierdził że przedmiotowy wniosek nie dotyczy informacji publicznej z dwóch powodów. Po pierwsze, skoro skarżący jest zainteresowany informacjami dotyczącymi grafików urlopów sędziów Sądu Okręgowego w G. tj.: B. P. za okres 1 stycznia 2025 r do daty wydania ; oraz sędzi M. M. za okres o 1 luty 2023 r. do 1 stycznia 2025 r., to nie może być mowy o sprawie publicznej w znaczeniu dotyczącej wspólnoty, ogółu. Tym samym informacja o urlopie sędziego ma charakter wewnętrzny i nie stanowi informacji publicznej. Po drugie zaś - opierając się na danych przekazanych przez organ w odpowiedzi na skargę - zakres żądania skarżącego dotyczy informacji o osobach pełniących funkcję publiczną. Natomiast wskazani przez skarżącego sędziowie nie pełnią funkcji piastuna organu zobowiązanego. Nie pełnią również funkcji przewodniczących wydziałów, a zatem nie mają wpływu na organizację pracy wydziału podczas ich nieobecności. Brak jest bowiem podstaw, aby takie osoby mogłyby być uznane za pełniące funkcję publiczną w rozumieniu organizacyjnym w zakresie stosunków pracowniczych. Zatem żądanie informacji o planach urlopowych wskazanych przez skarżącego sędziów nie stanowi informacji publicznej. W konsekwencji zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia naruszenie przepisów art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r., art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 ust. 2, art 10 ust 1 w zw. z art. 13. 1 u.d.i.p. należało uznać za bezzasadne. Wobec powyższego, mając na względzie, że wniosek skarżącego nie obejmuje informacji publicznej, to brak jest podstaw do stosowania do jej udostępnienia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym postawienie organowi zarzutu bezczynności w jej udostępnieniu. W związku z powyższym, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł o oddaleniu skargi.