III SAB/Gl 382/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Asesor WSA Adam Pawlyta (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2024 r. sprawy ze skargi Związku Nauczycielstwa Polskiego Oddział ZNP w T. na bezczynność Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych w R. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Związek Nauczycielstwa Polskiego Oddział w T. (dalej: skarżący; strona) wnioskiem z 28 lutego 2023 r., zwrócił się do Dyrektora Zespołu Szkół Specjalnych w R. (dalej: organ) o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący domagał się udzielenia następujących informacji w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.): 1. Ile odbyło się szkoleń Rad Pedagogicznych w 2022r., proszę wskazać daty szkoleń? 2. Jaki był koszt szkoleń ? 3. Ilu członków Rady Pedagogicznej brało udział w każdym ze szkoleń? 4. Jaka była tematyka szkoleń? 5. Imienny wykaz nauczycieli, rodzaj doskonalenia, z którego skorzystał i wysokość dofinansowania jakie otrzymał. 6. Imienny wykaz nauczycieli, którzy w roku szkolnym 2022/2023 otrzymali Nagrodę Dyrektora Szkoły wraz z uzasadnieniem oraz wysokością nagrody. Pismem z 20 marca 2023 r. organ udzielił stronie odpowiedzi wprost na pytania objęte wnioskiem z 28 lutego 2023 r. co do pkt 1 – 4, oraz przedstawił zanonimizowany wykaz nauczycieli, rodzaj doskonalenia, z którego skorzystali i wysokość dofinansowania jakie otrzymał – co do pkt 5 i 6 wniosku strony. W odpowiedzi na powyższe, skarżący pismem z 21 kwietnia 2023 r. zażądał imiennego określenia nauczycieli, rodzaju doskonalenia, z którego skorzystali i wysokości dofinansowania jakie otrzymali, a ponadto imiennego wykazu nauczycieli, którzy w roku szkolnym 2022/2023 otrzymali Nagrodę Dyrektora Szkoły wraz z uzasadnieniem oraz wysokością nagrody. Strona powołała się przy tym na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, oraz art. 10 ust. 1, art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Organ w piśmie z 4 maja 2023 r. wskazał, że w niniejszej sprawie znajduje swoje zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w świetle którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (w niniejszej sprawie nauczyciela). Dalej wskazano, że informacją publiczną nie jest to, jaką kwotę dofinansowania do doskonalenia zawodowego i jaką kwotę otrzymał konkretny, wymieniony z imienia i nazwiska nauczyciel a tylko, jakie te kwoty stanowiły obciążenie dla budżetu szkoły stanowiące środki publiczne. Wniosek z 19 maja 2023 r. strona wezwała organ do wydania decyzji administracyjnej w zakresie w jakim, jej zdaniem, nie udzielono informacji publicznej. Pismem z 9 czerwca 2023 r. organ podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko dodatkowo argumentując, że nauczyciel nie jest osobą publiczną. Pismem z 16 października 2023 r. skarżący złożył skargę na bezczynność organu żądając: (1) stwierdzenie bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa; (2) zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; (3) zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi bezczynności w zakresie udostępnienia informacji szczegółowo opisanych w punktach 5 i 6 wniosku z 28 lutego 2023r., a obejmujących udostępnienie informacji dotyczących: imiennego wykaz nauczycieli, rodzaju doskonalenia, z którego skorzystał i wysokość dofinansowania jakie otrzymał oraz imiennego wykazu nauczycieli, którzy w roku szkolnym 2022/2023 otrzymali Nagrodę Dyrektora Szkoły wraz z uzasadnieniem oraz wysokością nagrody. Argumentowano, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Powołane przepisy rozumieją szeroko informację publiczną. W ramach informacji o działalności organów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., informację publiczną stanowią, m.in. kwestie dotyczące wydatkowania środków publicznych będących w gestii takiego podmiotu. Tymczasem z art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 następuje w drodze decyzji administracyjnej. Dodano, że organ może też poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie dysponuje on żądaną informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. W odpowiedzi na skargę organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącego. Organ odnośnie pytania ujętego w pkt 5 wniosku podał bowiem, ilu nauczycieli skorzystało z doskonalenia zawodowego, wskazał rodzaj tego doskonalenia - wniosek dotyczył rodzaju doskonalenia (odpowiednio studia podyplomowe, kurs, szkolenie) - podzielił rodzaje tego doskonalenia względem nauczycieli oraz kwot dofinansowania - aby pogrupować takie same wartości finansowania. Odnośnie pytania ujętego w treści pkt. 6 wniosku organ podał wszystkie kwoty Nagród Dyrektora Szkoły z podaniem odpowiednio grup - 1 nauczyciel - kwota nagrody. Dodatkowo organ wyjaśnił zasady przyznawania Nagrody Dyrektora Szkoły oraz przesłanki, jakimi kierował się przyznając w/w nagrodę w roku szkolnym 2022/2023. Organ jedynie nie przestawił personaliów, tj. imion i nazwisk nauczycieli. Organ doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w świetle którego prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest bezczynność organu, który w ocenie skarżącego był zobowiązany w ustawowym terminie 14-dniowym udostępnić mu objętą wnioskiem z 28 lutego 2023 r. informację, co do pkt 5 ("Imienny wykaz nauczycieli, rodzaj doskonalenia, z którego skorzystał i wysokość dofinansowania jakie otrzymał") i pkt 6 ("Imienny wykaz nauczycieli, którzy w roku szkolnym 2022/2023 otrzymali Nagrodę Dyrektora Szkoły wraz z uzasadnieniem oraz wysokością nagrody"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Podstawowy katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został wskazany w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Przedmiotowym obowiązkiem są objęte władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Jakkolwiek katalog podmiotów objęty art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest stosunkowo rozbudowany i szczegółowy, to ma on charakter jedynie przykładowy i niewyczerpujący. Należy przy tym zauważyć, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wprawdzie nie definiuje i nie wymienia żadnych organów władzy publicznej, jednak utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (por. wyrok NSA z 6 marca 2008 r., I OSK 1918/07, Lex nr 505424). Nie ulega wątpliwości, że Powiat [...] – Zespół Szkół Specjalnych jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 5 marca 2024 r., III SAB/Gl 438/23, opublikowano w: centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Poza sporem jest zatem, że w niniejszej sprawie, adresatem wniosku skarżący uczynił podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z kolei, sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, Legalis nr 553728). Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z 23 lutego 2018 r., I OSK 1514/16, Legalis nr 1759507; z 31 maja 2004 r., I OSK 205/04, Legalis nr 94047). W sytuacji, gdy wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej, co winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku oraz w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Istotą sporu w niniejszej sprawie pozostaje zagadnienie związane z nieudostępnieniem skarżącemu imiennego wykazu nauczycieli, o których pytał w pkt 5 i w pkt 6 wniosku z 28 lutego 2023 r. Z faktu tego (oraz braku wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej) strona wywodzi bowiem bezczynność organu w sprawie. Natomiast zdaniem organu, udzielono stronie żądane informacji, które jedynie w niewielki części, a mianowicie co do danych personalnych nauczycieli została zanonimizowana (na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Mając na uwadze tak zarysowany problem w rozpoznawanej sprawie należało zbadać, czy zachowanie adresata wniosku z 28 lutego 2023 r. złożonego w trybie informacji publicznej może być uznane za jego załatwienie - poprzez udzielenie całości wnioskowanej informacji, poprzez powiadomienie pismem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, względnie poprzez udzielenie odpowiedzi o braku posiadania żądanej informacji z podaniem tego przyczyny. W przypadku, gdy zachowanie adresata wniosku odpowiada któremuś z rodzajów wymienionych zachowań, oddala skargę. Założeniem przepisów u.d.i.p. jest niewątpliwie udzielenie wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, o ile jest to możliwe i leży w zakresie kompetencji organu. W ocenie Sądu organ w przedmiotowej sprawie, udzielił skarżącemu odpowiedzi, również na pytania zadane w pkt 5 i w pkt 6 wniosku z 28 lutego 2023 r. Przy czym organ mógł powołać się na potrzebę ochrony danych osobowych (personalnych) nauczycieli, którzy nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). W związku z czym za prawidłowe należy uznać stanowisko prezentowane – tym zakresie – w piśmie organu z 20 marca 2023 r., oraz z 4 maja 2023 r., gdzie udzielono żądanej informacji skarżącemu, jednak bez podania danych personalnych nauczycieli. Sąd zasadniczo podziela również argumentację przedstawioną w uzasadnieniu pisma organu z 9 czerwca 2023 r., gdzie natomiast argumentowano, że nauczyciel nie jest osobą publiczną i dlatego też zachodziła potrzeba animizacji danych personalnych udzielonej stronie odpowiedzi w trybie u.d.i.p. W ocenie Sądu stanowisko przedstawione przez organ w ww. pismach co do możliwości ograniczenia prawa dostępu do informacji publicznej na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ze względu na prywatność osoby fizycznej (w tym przypadku nauczyciela) jest zasadne. Skarżąca żądała bowiem podania informacji o wynagrodzeniach konkretnych, określonych z imienia i nazwiska pracowników Zespołu Szkół Specjalnych w R.. Jednak prawo do żądania informacji również w trybie u.d.i.p. nie ma charakteru absolutnego (nieograniczonego). W ocenie Sądu, co do zasady informacja o kwocie wydatkowanej na wynagrodzenie zasadnicze w tego rodzaju podmiotach, także z podziałem na rodzaje stanowisk pracy, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu. Sąd podziela stanowisko NSA wyrażone w wyrokach z 14 września 2010 r., I OSK 1035/10, z 30 września 2015 r., I OSK 1853/14, czy w wyroku z 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17 oraz w wyroku WSA w Krakowie z 13 kwietnia 2023 r., II SA/Kr 220/23, w którym stwierdzono, że udostępnienie informacji publicznej polega na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Żądanie ujawnienia prywatnych danych dotyczących zatrudnionego pracownika nie jest jednak tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Dla uzyskania informacji o sposobie i wysokości wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość poszczególnych składników wynagrodzenia konkretnych osób. Odnosząc się bezpośrednio do pojęcia "osoby pełniącej funkcje publiczne", Sąd zauważa, że prawodawca posługuje się nie tylko w przywołanym wyżej art. 5 ust. 2 u.d.i.p., ale również w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, w którym wskazano, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Już tylko to spostrzeżenie naprowadza na wniosek, zgodnie z którym nie należy ustalać znaczenia analizowanego pojęcia, na gruncie spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, w nawiązaniu do pojęć zbliżonych, ale pochodzących z innych gałęzi prawa, w szczególności legalnymi definicjami funkcjonariusza publicznego i osoby pełniącej funkcję publiczną z art. 115 § 13 i § 19 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1138).W uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r. (sygn. K 17/05; publ. OTK-A 2006/3/30) Trybunał dokonał wykładani pojęcia "osoba pełniąca funkcję publiczną" na tle stosowania art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podkreślając, że "nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji". Tym samym w każdej instytucji publicznej wykonującej zadania publiczne jest strefa chronionej prywatności podmiotów wykonujących w niej zadania jej przynależne. W przytoczonym powyżej wyroku Trybunał stwierdził także, że podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny .Respektując w pełni powyższe zapatrywania należy nadto podkreślić, że Trybunał zwrócił również uwagę na rozróżnienie pojęć "osoba pełniąca funkcje publiczne" i "osoba publiczna". Według Trybunału pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne obejmuje osoby, które są związane formalnymi więziami z instytucją (organem władzy publicznej). W tym przypadku chodzi zatem o osoby zajmujące (piastujące) stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób albo które łączą się co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. W związku z tym osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. W kontrolowanej sprawie organ, wbrew postawionym w skardze zarzutom, niezwłocznie udzielił stronie odpowiedzi (również co do pkt 5 i pkt 6 wniosku z 28 lutego 2023 r.), jak również zawiadomił skarżącą o potrzebie anonimizacji danych personalnych nauczycieli, którzy osobami pełniącymi funkcje publiczne nie są. Wskazano przy tym na podstawę prawną, a mianowicie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który nakazuje chronić prywatność osób nie będących osobami publicznymi. Podsumowując, podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę