III SAB/Gl 387/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi D. R. na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zespołu Gospodarki Lokalowej i Administracji w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu, 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od otrzymania akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem, 4) zasądza od Dyrektora Miejskiego Zespołu Gospodarki Lokalowej i Administracji w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D. R. (skarżący) pismem z 7 sierpnia 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Miejskiego Zespołu Gospodarki Lokalowej i Administracji w K. (dalej: MZGLiA, organ) w przedmiocie realizacji wniosku z 28 lutego 2020r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. udostępnienia kopii wszystkich obowiązujących umów wraz z załącznikami i aneksami o zarządzaniu nieruchomością wspólną zawartymi pomiędzy Gminą K. - MZGLiA, które były lub są reprezentowane przez zarządy wspólnot mieszkaniowych; 2. udostępnienie kopii wszystkich umów posiadających numery według schematu wskazanego we wniosku; 3. udostępnienie wszystkich umów wraz z załącznikami, których przedmiotem jest administrowanie nieruchomościami; 4. udostępnienie kopii wszystkich faktur jakie zostały wystawione przez uczestnika postępowania w styczniu 2020 roku na podstawie umów wymienionych w pkt 1, 2 i 3. Jednocześnie wnioskodawca zażądał, aby kopie umów wymienione w pkt 1-3 zostały w odpowiedni sposób zanonimizowane: podpisy, imiona i nazwiska, adres zamieszkania, numery dowodów osobistych wszystkich osób tworzących zarządy wspólnot mieszkaniowych, numer dowodu osobistego Dyrektora MZGLiA. Pismem z 12 marca 2020 r. organ poinformował, że dokumenty zostaną przesłane w terminie do 28 kwietnia 2020 r. (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jednocześnie wskazał, że ze względu na ilość wytworzonych dokumentów i poniesione w związku z tym koszty, skarżący zostanie obciążony kwotą w wysokości 0,15 zł za każdą stronę; szacunkowa liczba dokumentów wynosi ok. 1600 stron. Następnie pismem z 18 czerwca 2020 r. nr [...] organ poinformował, że w załączeniu przesyła wnioskowaną informację publiczną; jednocześnie zwrócił się o podanie danych adresowych niezbędnych do wystawienia noty księgowej za poniesione koszty wykonania kopii i zanonimizowania przesłanych dokumentów. W dniu 25 czerwca 2020 r. skarżący wezwał Dyrektora MZGLiA do uzupełnienia udostępnionej dokumentacji w części obejmującej zanonimizowane dane, które znajdują się we wszystkich umowach o zarządzanie nieruchomością wspólną i które dotyczą nazwy ulicy i numeru danej wspólnoty mieszkaniowej, jak również w części obejmującej zanonimizowane dane, które znajdują się we wszystkich wystawionych fakturach w polu "Nabywca" i dotyczące kontrahenta - takie jak nazwa wspólnoty mieszkaniowej, adres wspólnoty mieszkaniowej oraz nadany NIP wspólnoty mieszkaniowej, bądź do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w ww. zakresie, a także do uzupełnienia skonkretyzowanej informacji w przedmiocie opłaty za udostępnienie informacji publicznej, tj. przedstawienia ostatecznej kwoty oraz sposobu wyliczenia kosztów składających się na tę opłatę. Pismem z 6 lipca 2020 r. organ wskazał, że wnioskowana informacja została udostępniona pismem z 18 czerwca 2020 r. Stwierdził, iż anonimizacja przesłanych dokumentów została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem i przywołał wyrok WSA W Warszawie sygn. akt IISA/WA 1373/13. Skarżący podkreślił, że wniosek o udostępnienie informacji z 28 lutego 2020 r. nie został zrealizowany w całości. Dyrektor MZGLiA udostępnił żądane dokumenty, ale dokonał przy tym anonimizacji danych wchodzących w zakres przedmiotowy wniosku, które nie podlegają żadnej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (ochrona prywatności osoby fizycznej, tajemnica przedsiębiorcy), a udostępnienie informacji niepełnej świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego. Nadto skarżący podważył słuszność wyznaczenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że po odwieszeniu biegu terminu w postępowaniu w związku z pandemią COVID-19 w piśmie z 18 czerwca 2020 r. przesłane zostały wnioskodawcy kopie dokumentów zgodnie z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Z uwagi na rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady UE 2016/679, każda informacja, która powoduje lub może powodować identyfikację osoby fizycznej jest traktowana jako informacja zawierająca dane osobowe i podlega szczególnej ochronie. Dane adresowe wspólnot mieszkaniowych mogą w sposób prosty prowadzić do ujawnienia danych osobowych członków wspólnot mieszkaniowych - właścicieli lokali mieszkalnych. Z tego powodu dokonał anonimizacji kopii dokumentów, których udostępnienia domagał się wnioskodawca, a dotyczących danych adresowych wspólnot mieszkaniowych. Wyjaśnił, że anonimizacja danych adresowych wynika wprost z obowiązujących przepisów (art. 5 u.d.i.p.). Po dopuszczeniu do udziału w postępowaniu R. z siedzibą w L., uczestnik postępowania w piśmie procesowym z 16 listopada 2020r. poparł żądania i argumentację strony skarżącej, akcentując brak możliwości uzależnienia udzielenia wnioskowanej informacji od uiszczenia opłaty. Wyrokiem z 18 listopada 2020 r. III SAB/Gl 178/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Wskazał przy tym, iż wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, a żądana informacja - jak uznał to organ - miała charakter informacji publicznej. Jednakże z uwagi na jej zakres organ udostępnił wnioskowaną informację, ograniczając jej jawność poprzez zaanonimizowanie danych objętych ochroną - tj. nazwa wspólnoty, nazwa i numer ulicy w umowach o zarządzanie nieruchomością wspólną oraz nazwa wspólnoty, nazwa i numer ulicy obiektu wspólnoty i NIP, które występują w fakturach po prawej stronie dokumentu identyfikujące kontrahenta czyli daną wspólnotę mieszkaniową. Dokonując wykładni art. 1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP Sąd I instancji zauważył, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Jednakże jeżeli w treści informacji publicznej zawarte są dane umożliwiające proste ustalenie danych osobowych konkretnych osób fizycznych czy osób prawnych, to prawo do informacji publicznej w takim przypadku podlega ograniczeniu, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zdaniem WSA wymienione we wniosku żądanie udostępnienia dokumentacji dot. umów o zarządzaniu nieruchomością wspólną i administrowaniu nieruchomościami, zawartymi pomiędzy Gminą K. – MZGLiA, a zarządami wspólnot mieszkaniowych oraz faktury z tego tytułu podlegają u.d.i.p. i ten zakres postępowania organu jest bezsporny. Sporem natomiast objęta jest anonimizacja danych osobowych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w celu - jak twierdzi organ - ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorstwa, co zdaniem skarżącego jest nieuzasadnione ponieważ przepis ten nie ma zastosowania do nazw wspólnoty, nazw i numeru ulicy w umowach o zarządzanie nieruchomością wspólną oraz nazw wspólnoty, nazw i numer ulicy obiektu wspólnoty i NIP, które występują w fakturach jako identyfikujące kontrahenta czyli daną wspólnotę mieszkaniową. WSA wskazał, iż problematyka odmowy udzielenia informacji publicznej w postaci danych adresowych wspólnoty mieszkaniowej była przedmiotem rozważań m.in. w wyroku z 24 października 2013 r. II SA/Wa 1373/13 (LEX nr 1644049), w którym WSA w Warszawie stwierdził, że udostępnienie takich danych w istocie spowodowałoby ujawnienie danych osobowych osób fizycznych współtworzących wspólnotę mieszkaniową. Podzielając ten pogląd Sąd I instancji wyjaśnił, że konstrukcja prawa dostępu do informacji publicznej jako publicznego prawa podmiotowego, w praktyce oznacza, że już samo stwierdzenie, że żądana informacja ma charakter informacji publicznej implikuje obowiązek udzielania informacji każdemu podmiotowi, który się o to zwróci, to jednak takie stosowanie prawa prowadzi również do jego nadużycia. Okoliczności związane z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej powinny być zatem w każdym przypadku oceniane indywidualnie. Ocena taka powinna uwzględniać szerszy kontekst sytuacyjny, a nie tylko samo uprawnienia do uzyskania takiej informacji. Nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów. Żądanie udostępnienia informacji nie może odbywać się z naruszeniem prawa innych podmiotów i temu celowi służy m.in. anonimizacja danych, które spowodowałoby ujawnienie danych osobowych osób fizycznych współtworzących wspólnotę mieszkaniową. W ocenie WSA skoro wnioskodawca uzyskał informację, o którą wnioskował, a zastosowana przez organ anonimizacja dotyczyła jedynie danych, których ujawnienie naruszałoby prywatność poszczególnych osób fizycznych, tym samym zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. Ponadto, skoro obsługa wniosku skarżącego wymagała nakładu wykraczającego ponad normalne funkcjonowanie, to organ uprawniony był obciążyć skarżącego dodatkowymi kosztami; w tej sprawie zależało to od ilości stron. W skardze kasacyjnej od wyroku WSA zarzucono naruszenie: I. przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia, którego argumentacja nie dotyczy przedmiotu sprawy, z odwołaniem do przepisu wymagającego wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, mimo że w sprawie taka decyzja nie została wydana; 2. art. 134 § 1-2 p.p.s.a. poprzez wyjście poza granice niniejszej sprawy i orzeczenie w zakresie przesłanki ograniczającej prawo do informacji, podczas gdy przedmiotem kontroli WSA w Gliwicach była skarga na bezczynność; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15 ust. 1-2 u.d.i.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia, którego argumentacja nie dotyczy przedmiotu sprawy; 4. art. 134 § 1-2 p.p.s.a. poprzez wyjście poza granice niniejszej sprawy i orzekanie w zakresie zasadności wyliczenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej, podczas gdy przedmiotem kontroli WSA w Gliwicach była skarga na bezczynność; II. prawa materialnego – art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i powoływanie się na nie, gdy przedmiotem skargi była bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej, a nie decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a więc ocena zasadności anonimizacji jest co najmniej przedwczesna. W konsekwencji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania i przeprowadzenie rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Miejskiego Zespołu Gospodarki Lokalowej i Administracji w K. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Uczestnik postępowania R. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach i przeprowadzenie rozprawy. Wyrokiem z dnia 2 lutego 2023r. o sygn. akt III OSK 4422/21 NSA uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA do ponownego rozpoznania. NSA wyjaśnił, że "Kluczowe dla oceny, czy organ ma obowiązek anonimizując częściowo daną informację wydać w związku z tym na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tej części, czy też anonimizacja ta nie niesie konieczności wydania takiej decyzji, gdyż nie stanowi odmowy udostępnienia informacji publicznej - jest to, czy anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, czy też pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej" (wyrok NSA z 7.06.2019 r. I OSK 3149/18, LEX nr 2682431). NSA zaznaczył, iż wnioskodawca żądając udostępnienia kopii wszystkich obowiązujących umów wraz z załącznikami i aneksami o zarządzaniu nieruchomością wspólną, zawartymi z Gminą K. - MZGLiA, które były lub są reprezentowane przez zarządy wspólnot mieszkaniowych oraz faktur związanych z tymi umowami, wyraźnie wskazał, że zanonimizowane mają zostać jedynie podpisy, imiona i nazwiska, adres zamieszkania, numery dowodów osobistych wszystkich osób tworzących zarządy wspólnot mieszkaniowych oraz numer dowodu osobistego Dyrektora MZGLiA. Żądał natomiast podania nazwy ulicy i numeru danej wspólnoty mieszkaniowej, jak również w części obejmującej zanonimizowane dane, które znajdują się we wszystkich wystawionych fakturach w polu "Nabywca" i dotyczące kontrahenta - takie jak nazwa wspólnoty mieszkaniowej, adres wspólnoty mieszkaniowej oraz nadany NIP wspólnoty mieszkaniowej (zob. pismo uzupełniające z 25 czerwca 2020 r.). W ocenie NSA wypowiedź Sądu I instancji o konieczności anonimizacji żądanych danych dotyczących wspólnot mieszkaniowych wykraczała poza granice sprawy wywołanej skargą na bezczynność organu, w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. NSA zaznaczył, iż skoro przedmiotem skargi nie była decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wydana na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a tylko w drodze takiej decyzji, w okolicznościach sprawy, można było ograniczyć dostęp do żądanej informacji publicznej, to Sąd I instancji dokonując oceny prawnej na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. wyszedł poza granice sprawy wywołanej skargą na bezczynność. W konsekwencji NSA doszedł do przekonania, iż uzasadnienie wyroku sporządzone przez Sąd I instancji nie odnosi się w dostateczny sposób do kwestii ustaleń związanych z bezczynnością organu, w tym terminów i kompletności udzielonej informacji, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż w tym zakresie zaskarżony wyrok nie poddaje się kontroli kasacyjnej. " NSA zauważył, iż w okolicznościach niniejszej sprawy chodzi o to, że dokonując oceny zachowania organu przez pryzmat art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd I instancji uznał, że organ udzielił kompletnej informacji. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brakuje ustaleń niezbędnych do oceny, czy organ pozostawał bezczynny, a jeśli tak, jakie skutki mogą się z tym wiązać. W konsekwencji NSA uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając sprawę ponownie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd orzeka w niniejszej sprawie, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2023 r., sygn. akt III OSK 442/212, na mocy którego uchylono wyrok WSA w Gliwicach z 18 listopada 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 178/20. Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA. Istotą związania wykładnią prawa wyrażoną przez sąd odwoławczy jest zapewnienie większej jednolitości orzecznictwa oraz ograniczenie ponownego zaskarżenia orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji. Przypomnieć należy, iż u podstaw występującego w niniejszej sprawie sporu legła skarga o bezczynność organu co do rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej w zakresie : 1. udostępnienia kopii wszystkich obowiązujących umów wraz z załącznikami i aneksami o zarządzaniu nieruchomością wspólną zawartymi pomiędzy Gminą K. - MZGLiA, które były lub są reprezentowane przez zarządy wspólnot mieszkaniowych; 2. udostępnienie kopii wszystkich umów posiadających numery według schematu wskazanego we wniosku; 3. udostępnienie wszystkich umów wraz z załącznikami, których przedmiotem jest administrowanie nieruchomościami; 4. udostępnienie kopii wszystkich faktur jakie zostały wystawione przez uczestnika postępowania w styczniu 2020 roku na podstawie umów wymienionych w pkt 1, 2 i 3. gdzie wnioskodawca zażądał, aby kopie umów wymienione w pkt 1-3 zostały w odpowiedni sposób zanonimizowane: podpisy, imiona i nazwiska, adres zamieszkania, numery dowodów osobistych wszystkich osób tworzących zarządy wspólnot mieszkaniowych, numer dowodu osobistego Dyrektora MZGLiA. Wnioskodawca we wniosku wyraźnie przy tym wskazał, że żąda podania nazwy ulicy i numeru danej wspólnoty mieszkaniowej co do umów, jak również żąda w części dot. zanonimizowanych danych, które znajdują się we wszystkich wystawionych fakturach w polu "Nabywca" i dotyczących kontrahenta – takich danych jak; nazwa wspólnoty mieszkaniowej, adres wspólnoty mieszkaniowej oraz nr NIP wspólnoty mieszkaniowej. Organ jako podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w odpowiedzi na pismo strony udzielił żądanej informacji wraz z pismem z dnia 18 czerwca 2020r nr [...] (vide k 12,13 część 1 akt adm.) i przesłał żądane dokumenty a to; umowy wraz z aneksami i fakturami, przy czym były one zanonimizowane w zakresie umów o zarządzanie nieruchomością wspólną co do nazwy wspólnoty, numery ulicy w umowach o zarządzanie nieruchomością wspólną i nr ulicy obiektu wspólnoty. Zaanonimizował także dane dot. wystawionych faktur co do nabywcy i kontrahenta oraz NIP wspólnoty który występuje jako identyfikujący kontrahenta czyli daną wspólnotę mieszkaniową. Dodatkowo w piśmie z dnia 6 lipca 2020r wyjaśnił, iż żądana informacja została stronie przesłana. Dodał, iż anonimizacja przesłanych dokumentów została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami i orzecznictwem (m.in. wyrok z 24.10.2013r. sygn.. akt II SA/WA 1373/13 WSA w Warszawie. Spór dotyczy anonimizacji danych osobowych w zakresie wynikającym z udostępnionych umów z aneksami zawartych przez MZGLiA zawartych ze wspólnotami mieszkaniowymi i faktur związanych z tymi umowami na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w celu - jak twierdzi organ - ochrony prywatności osoby fizycznej lub tajemnicy przedsiębiorstwa. W ocenie skarżącego pogląd ten jest nieuzasadniony ponieważ przepis ten nie ma zastosowania do nazw wspólnoty, nazw i numeru ulicy w umowach o zarządzanie nieruchomością wspólną oraz nazw wspólnoty, nazw i numer ulicy obiektu wspólnoty i NIP, które występują w fakturach jako identyfikujące kontrahenta czyli daną wspólnotę mieszkaniową, a żądane informacje niewątpliwie są informacją publiczną. Istotą sporu w sprawie jest zatem odpowiedź na pytanie, czy w zakresie dot. złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej co do danych zanonimizowanych przez organ o które wnioskodawca wprost jednoznacznie wnioskował organ pozostawał w bezczynności. W tym miejscu wskazać należy, iż z bezczynnością mamy do czynienia, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Należy podkreślić, że przepisy ppsa nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, CBOSA). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata, co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12, CBOSA). Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji, niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek , nie udzielenie pisemnie informacji, iż żądane zagadnienia nie stanowią informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu w tym zakresie organ pozostawał w stanie bezczynności. Bezczynność organu polegała na tym, iż w spornym w sprawie zakresie organ anonimizując dane z umów zawartych pomiędzy Gminą K. – MZGLiA, a zarządami wspólnot mieszkaniowych i danych z wystawionych faktur na podstawie tych umów przyjął w ten sposób, iż ma do czynienia z informacja publiczną. Jednak w takiej sytuacji, jak wskazał NSA, gdy organ uważał, iż dostęp do żądanych danych dot. dotyczących wspólnot mieszkaniowych podlegał ograniczeniu z uwagi na ochronę prywatności osób fizycznych ( art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) winien był wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Skoro tego nie uczynił powyższe oznacza, iż pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie co do którego żądanych informacji nie udzielono. W konsekwencji powyższego przekonanie skarżącego o pozostawaniu organu w bezczynności co rozpatrzenia wniosku z 28 lutego 2020 r. w spornym wyżej omówionym zakresie znajduje uzasadnione podstawy. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto o treść art. 200 i 205 p.p.s.a .