III SAB/Gl 40/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie: wyrejestrowania pojazdu z ewidencji postanawia: odrzucić skargę. A. B. (dalej jako "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu z ewidencji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi w związku z niewyczerpaniem środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi jest poprzedzone każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."). W świetle art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jest uzależniona od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Zatem prawidłowe wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Wskazuje na to w szczególności użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. zwrot "skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść (...) po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu" – co należy rozumieć jako samoistny warunek dopuszczalności skargi, który trzeba spełnić, aby prawnie dopuszczalne stało się wniesienie takiego środka ochrony sądowej. Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Ze skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy przekazanych przez Prezydenta Miasta nie wynika, aby złożenie skargi w tej sprawie było poprzedzone ponagleniem, a które według art. 52 § 2 p.p.s.a. jest obligatoryjne. Wobec niewniesienia ponaglenia nie zostały w sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, co czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji Sąd postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.