III SAB/Gl 420/25
PostanowienieWSA w Gliwicach2026-01-13
Skład orzekający: Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.)
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest dopuszczalna, jeśli organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji przed wniesieniem skargi do sądu?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej jest niedopuszczalna, jeśli organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji przed wniesieniem skargi do sądu. W momencie wniesienia skargi organ nie pozostawał bowiem w bezczynności, a kwestia zgodności wydanej decyzji z prawem pozostaje poza zakresem kontroli skargi na bezczynność.Stan faktyczny
Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ administracji wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji, która została doręczona skarżącemu. Następnie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, domagając się stwierdzenia bezczynności, zobowiązania do udostępnienia informacji oraz innych żądań. Organ administracji wniósł o odrzucenie skargi, wskazując na wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji przed wniesieniem skargi.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A.G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę.
Przedmiotem skargi A. G. (dalej: skarżący) jest bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] (dalej: organ administracji) w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Pismem z 19 sierpnia 2025 r. skarżący wystąpił do organu administracji z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej na temat prokuratora J. S., w okresie od rozpoczęcia pracy w Prokuraturze Rejonowej [...] do dnia udzielenia odpowiedzi na wniosek, w postaci.
- zanonimizowanych skarg i udzielonych odpowiedzi,
- kopii ocen przełożonych,
- wszystkich dokumentów związanych z delegowaniem,
- zestawienia z P. z każdego roku pracy tj.: ilości spraw przydzielonych, ilości odmów wszczęcia, ilości umorzeń, ilości skierowanych aktów oskarżeń, wyroków.
2. Decyzją z 1 września 2025 r., działając na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 ustawy stawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.), organ administracji odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji. Rozstrzygnięcie wraz z pouczeniem o możliwości wniesienia odwołania zostało przesłane skarżącemu ePUAP-em 1 września 2025 r. W związku z tym, że dokument nie został odebrany przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego Urzędowego Poświadczenia Doręczenia, jako termin doręczenia został wskazany dzień 15 września 2025 r.
3. Pismem z 16 września 2025 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się stwierdzenia bezczynności organu w zakresie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto zażądał przyznania od organu sumy pieniężnej w wysokości 38 077 zł, zobowiązania organu do udostępnienia wnioskowanej informacji oraz powiadomienia Ministra Sprawiedliwości i Prokuratora Generalnego W. Z. o możliwości popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 kk w zw. z art. 271 § 1 kk w zw. z art. 23 u.d.i.p. w zw. z art. 11 § 2 kk.
4. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że pomimo stosownego pouczenia, skarżący nie skorzystał z przysługującego mu prawa wniesienia odwołania od decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu.
Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a. Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W niniejszej sprawie skarżący pismem z 16 września 2025 r. wniósł skargę na bezczynność organu w zakresie realizacji jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 19 sierpnia 2025 r. Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych sprawy, jak i z odpowiedzi organu na skargę wynika, że organ w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. 1 września 2025 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie udostępnienia informacji oraz żądanych dokumentów w zakresie objętym przedmiotowym wnioskiem. Powyższa decyzja, co potwierdza Urzędowe Poświadczenie Doręczenia, została skarżącemu doręczona 15 września 2025 r., a zatem przed wniesieniem skargi do tutejszego Sądu. Oznacza to, że w dacie wniesienia skargi (tj. 16 września 2025 r.) stan bezczynność już ustał, gdyż organ sprawę załatwił, tzn. wydał decyzję. Natomiast kwestia, czy sposób załatwienia sprawy jest zgodny z prawem pozostaje poza granicami sprawy, która dotyczyła jedynie bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego.
Podkreślić należy, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu tej uchwały NSA zaznaczył, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny.
Wskazał, że przewidziany w art. 53 § 2b p.p.s.a., termin do wniesienia skargi na bezczynność określony jako "w każdym czasie", "musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności "oprotestowanego" wniesionym ponagleniem aż do załatwienia sprawy, której bezczynność dotyczy (por. P. Dobosz, Milczenie i bezczynność w prawie administracyjnym, Kraków 2011, str. 326)."
W konkluzji NSA stwierdził, że skarga na bezczynność organu ma zmierzać do usunięcia stanu bezczynności, zatem skargę wniesioną już po wydaniu przez organ decyzji należy uznać za niedopuszczalną, bowiem w chwili wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności. Pogląd ten Sąd w pełni podziela.
Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 18.07.2026. · Źródło