III SAB/Gl 464/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1) stwierdza bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa, 2) umarza postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku, 3) oddala skargę w pozostałym zakresie. Pismem z 29 grudnia 2023 r. A. G. (dalej: Strona, Skarżący) – złożył skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. (dalej: organ, Prokurator) w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Z ustalonej chronologii wydarzeń wynika, że pismem z 17 lipca 2020 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej "udip"), Skarżący – wystąpił do organu – o udzielenie informacji o imiennie wskazanym w tym piśmie prokuratorze. Zażądane dane to: 1. Ukończona uczelnia, rok ukończenia, ocena; 2. Przebieg aplikacji, patron; 3. przebieg pracy zawodowej; 4. Ilość spraw jako asesor; 5. Ilość złożonych samodzielnie aktów oskarżenia; 6. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem skazującym; 7. Ilość zakończonych spraw z wyrokiem uniewinniającym lub umorzonych; 8. Ilość zakończonych spraw ze zmianą kwalifikacji prawnej; 9. Ilość umorzonych spraw przez prokuratora; 10. Ilość skarg na prokuratora; 11. Ilość postępowań dyscyplinarnych; 12. Prokurator nadrzędny; 13. Stan cywilny/wspólnota majątkowa, dzieci; 14. Oświadczenia majątkowe; 15. Uzyskane premie: kwota, powód, termin; 16. Średni czas postępowania przygotowawczego w referacie tego prokuratora; 17. Ocena pracy w porównaniu do pozostałych prokuratorów tut. Prokuratury; 18. Ilość postępowań obecnie nadzorowanych, a realizowanych poza B. Pismem z 11 września 2020 r. organ wezwał Stronę do doprecyzowania zakresu informacji i jej treści z uwagi na ich niejednoznaczność i nieprecyzyjność oraz do wskazania okoliczności świadczących o istotności uzyskania żądanych danych dla interesu publicznego. Wezwanie to pozostało bez reakcji Strony. Pismem z 23 października 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. W odpowiedzi z 21 grudnia 2020 r. organ wniósł o jej nieuwzględnienie poprzez jej odrzucenie lub oddalenie skargi. Natomiast WSA w Gliwicach wyrokiem z 4 sierpnia 2021r. sygn. akt III SAB 253/20 oddalił skargę stwierdzając, że nie doszło do bezczynności. Od powyższego wyroku skarżący wywiódł skargę, a NSA wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt III OSK 819/22 uchylił tenże wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach. Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23, stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Decyzją z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt [...], organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 17 lipca 2020 r. Na skutek złożonego odwołania decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. Prokurator Okręgowy w K. uchylił w całości w.w. decyzję i przekazał sprawę organowi do ponownego rozpoznania. Pismem z 29 grudnia 2023 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w której zarzucił naruszenie u.d.i.p., a to: art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 3, art. 6 ust. 1 pkt 2 d, art. 6 ust. 1 pkt 3 f, art. 6 ust. 1 pkt 4 a, art. 6 ust. 1 pkt 4 c, art. 6 ust. 1 pkt 5 d, art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 2. W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa i na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. zasądzenie na jego rzecz od kierownika organu kwoty 38 077 zł. W odpowiedzi na skargę z 29 grudnia 2023 r. organ wniósł o jej odrzucenie ponieważ zdaniem organu sprawa została już prawomocnie osądzona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23. Organ wskazał, że sprawa została rozstrzygnięta ww. wyrokiem w którym Sąd stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Następnie decyzją z dnia 25 stycznia 2024 r. organ odmówił: w punkcie pierwszym – udostępnienia informacji publicznej w zakresie: ilości zakończonych spraw prokuratora D. G. z wyrokami skazującymi, ilości zakończonych spraw prokuratora D. G. z wyrokiem uniewinniającym lub umorzonych, ilości zakończonych spraw prokuratora D. G. ze zmianą kwalifikacji prawnej, albowiem wskazane informacje mają charakter informacji przetworzonej a wnioskujący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego uzasadniającego dostęp do przetworzonej informacji publicznej; w punkcie drugim – udostępnienia informacji publicznej w zakresie stanu cywilnego prokuratora D. G., wspólnoty majątkowej, dzieci, albowiem informacje te dotyczą sfery życia prywatnego i nie mają związku z pełnieniem funkcji publicznej, w tym z warunkami powierzenia i wykonywania funkcji. Ponadto dnia 25 stycznia 2024 r. organ udzielił informacji publicznej skarżącemu z pozostałym zakresie. Wyrokiem z dnia 30 lipca 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 320/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Natomiast NSA wyrokiem z 10 października 2025 r., o sygn. akt III OSK 624/25 uchylił w/w wyrok stwierdzając, że za podstawową wadę uzasadnienia wyroku Sądu I instancji należało uznać bezkrytyczne powtórzenie argumentacji organu. Sąd I instancji nie wyjaśnił powodów dla, których argumentację organu uważa za trafną w obowiązującym stanie prawnym i faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że skład orzekający działa w warunkach związania powyższym wyrokiem NSA z 10 października 2025 r. o sygn. akt III OSK 624/25. Zgodnie z art. 170 Ppsa orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Kwestię związania oceną prawną NSA zasadniczo reguluje art. 190 Ppsa, zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy i może ona dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej a nie innej decyzji. Natomiast w tej konkretnej sprawie NSA jedynie stwierdził, że wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwia kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych). Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna. Orzekając w powyższych uwarunkowaniach tut. Sąd stwierdził przede wszystkim, że na wstępie należy jednoznacznie określić zakres i etap aktualnie badanej sprawy, której chronologiczny przebieg zdarzeń opisano na wstępie. Pismem z 17 lipca 2020 r. Skarżący wystąpił do organu o udzielenie informacji o danych, ujętych w 18 punktach, dotyczących imiennie wskazanego prokuratora. Jednak żądanie to nie zostało zrealizowane, co potwierdzają kolejne, w/w wyroki NSA. Wskazać należy, że WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23, stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Następnie decyzją z 26 września 2023 r., sygn. akt [...], organ odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 17 lipca 2020 r., jednak orzeczenie to zostało uchylone decyzją z dnia 9 listopada 2023 r. przez Prokuratora Okręgowego w K., a sprawa przekazana do I instancji do ponownego rozpoznania. Wobec braku reakcji organu – przedmiotowym w niniejszej sprawie pismem z 29 grudnia 2023 r. - Skarżący wniósł do WSA skargę na bezczynność organu. I ten etap – pomiędzy w/w decyzją z 9 listopada 2023r. a datą wniesienia skargi powyższym pismem – jest aktualnie przedmiotem rozważań tut. Sądu. Tym samym chybione jest stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę z 29 grudnia 2023 r., że sprawa została już prawomocnie osądzona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23 skoro wyrok zapadł przed wydaniem obu w/w decyzji, które były zresztą następstwem tegoż wyroku. Bez wpływu na ocenę obecnie zarzucanej bezczynności pozostaje także fakt wydania 25 stycznia 2024 r. przez organ decyzji odmawiającej w części udostępnienia żądanych informacji oraz pismo z 25 stycznia 2024 r. udzielające informacji publicznej Skarżącemu z pozostałym zakresie. Okoliczności te bowiem zaistniały po dacie wniesienia skargi tj. po 29 grudnia 2023 r. Przechodząc do merytorycznego analizowania stawianych zarzutów przede wszystkim należy wskazać, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Natomiast w świetle regulacji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując procedowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem więc celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Badając w tych granicach zasadność skargi – wyrażonej w piśmie z 29 grudnia 2023 r. - wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., że do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. Skoro więc ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy to o zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle art. 1 ust. 1 oraz art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do działalności podmiotów wymienionych w art. 4 u.d.i.p.; w zakresie wykonywania przez nie zadań i gospodarowania mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność w/w podmiotów w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Przedmiotem informacji publicznej jest więc informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonej przez nie działalności. Zatem mając powyższe rozważania na względzie organ winnien był odpowiednio zakwalifikować żądania wniosku i stosownie je załatwić. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1. czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2. pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3. pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4. pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5. decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji; 6. decyzji odmawiając udostępnienia żądanej informacji gdy stwierdzi, że stanowi ona informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 1 u.d.i.p. i że nie może być udostępniona bez wykazania przesłanki specjalnego znaczenia jej udostępnienia dla interesu publicznego. Tym samym w przypadku spraw dotyczących dostępu do informacji publicznej organ administracji pozostaje w bezczynności wówczas, gdy nie udostępnił zainteresowanemu podmiotowi żądanej przez niego informacji publicznej stosownie do przepisów u.d.i.p., nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. odpowiedzi należy udzielić bez zbędnej zwłoki, jednakże nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Termin ten może być przedłużony, co przewiduje art. 13 ust. 2 ustawy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 u.d.i.p. zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m. in. podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Bez wątpienia więc organ – Prokurator Rejonowy - jest podmiotem publicznym, zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nie budzi również wątpliwości, że wnioskowane informacje w zakresie trybu i przedmiotu działalności, kompetencji, sposobu załatwiania spraw – z mocy art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – stanowią informację publiczną. Zatem wniosek Skarżącego z 17 lipca 2020 r. powinien zostać rozpoznany przez organ w odpowiedni, w/w sposób, czego nie dopełniono w ustawowo zakreślonym terminie. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 września 2023 r. sygn. akt III SAB/Gl 181/23, stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa i zobowiązał organ do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym wyrokiem. Wprawdzie organ decyzją z 26 września 2023 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej, jednak 9 listopada 2023 r. Prokurator Okręgowy w K. uchylił w całości tę decyzję i przekazał sprawę organowi do ponownego rozpoznania. Natomiast od w/w daty do dnia skargi organ nie podjął żadnych działań, a Skarżący pismem z 29 grudnia 2023r. zwalcza właśnie bezczynność organu w tym konkretnym okresie w załatwieniu swojego wniosku, na który nie otrzymał w tej dacie żadnej pisemnej odpowiedzi. W tym stanie rzeczy, skoro wniosek dotyczył w przeważającej części informacji publicznej, organ winnien był go załatwić według zasad określonych w ustawie o dostępie, czego bezspornie od listopada 2023 r. do dnia wniesienia skargi nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w orzekł jak wyroku. Jednocześnie w ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu wniosku Skarżącego nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13; wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Natomiast w tej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odmienna od Skarżacej ocena statusu żadanej informacji nie wypełnia warunku istotnego naruszenia prawa. Natomiast ze względu na wydanie 25 stycznia 2024r. decyzji odmawiającej udzielenia w części wnioskowanej informacji i w pozostałym zakresie udzielenie jej pismem z 25 stycznia 2024r. - w konsekwencji więc należało umorzyć postępowanie co do żądanego w skardze zobowiązania Spółki do załatwienia wniosku. Mając powyższe względy na uwadze z mocy art. 149 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji. Natomiast wobec braku podstaw do stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalono kargę wpozostałym zakresie tj. w części żadania zasądzenia od organu kwoty 38. 077 zł. O kosztach postępowania Sąd nie orzekł wobec zwolnienia Skarżącego z obowiązku ich ponoszenia. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. ----------------------- 9