III SAB/Gl 5/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 marca 2020 r. sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Burmistrza M. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej oddala skargę. Skarżący A.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza M. (dalej; organ) w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej, o którą wystąpił wnioskiem z 26 listopada 2019r. W skardze zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997r., Nr 78, poz. 483), art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. 2016r., poz. 1764 ze zm., dalej: u.d.i.p.) poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w terminie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. stwierdzenie, że doszło do bezczynności, 2. zobowiązanie organu do wykonania wniosku, 3. zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi stanowiącej przedmiot rozpoznania w sprawie niniejszej skarżący wskazał, że 26 listopada 2019 r. wystąpił do organu z wnioskiem o informację publiczną w następującym zakresie: 1) raportów, wniosków, zawiadomień, sprawozdań, zestawień i pism sporządzonych przez komendanta straży miejskiej w M. i przekazanych Sekretarzowi Urzędu Miasta M. w I kwartale 2019 roku (w tym zakresie powołał się na swój wcześniejszy wniosek z 21 października 2019 r., na który otrzymał odpowiedź w dniu 4 listopada 2019 r.) 2) raportów, wniosków, zawiadomień, sprawozdań, zestawień i pism otrzymanych przez burmistrza M. od komendanta straży miejskiej w M. w I kwartale 2019 roku 3) korespondencji organu kierowanej do Komendanta Straży Miejskiej w M. w I kwartale 2019 roku. W dniu 10 grudnia 2019 r. organ poinformował odnośnie pkt 1 wniosku, że odpowiedź została udzielona w piśmie z dnia [...] r. znak [...]. Zgodnie z tą odpowiedzią w pierwszym kwartale 2019 r. Burmistrzowi i Radzie Miasta przekazywano za pośrednictwem Sekretarza Miasta biuletyn informacyjny straży miejskiej, który po dołączeniu materiałów z innych komórek UM i jednostek organizacyjnych Gminy następnie został umieszczony na stronie Biuletynu Informacji Publicznej, jako "Informator miesięczny Urzędu Miasta i Jednostek Organizacyjnych" . W zakresie punktów 2-3 wniosku poinformował, że zadane przez Wnioskodawcę pytania zmierzają do uzyskania informacji o wszelkiej działalności Komendanta Straży Miejskiej. W związku z powyższym Organ doszedł do wniosku, że powyższe zapytania nie mieszczą się w zakresie stosowania u.d.i.p., a to z dwóch powodów. Po pierwsze - działania Wnioskodawcy przybierają charakter kontrolny wobec konkretnego pracownika Urzędu Miasta M., nie koncentrują się wobec działań, które związane są jedynie z działalnością o charakterze publicznym. Po drugie - szeroki zakres wniosku sprawia, że nie może zostać potraktowany jako informacja publiczna. Nie zmierza do ujawnienia konkretnych informacji o walorze publicznym, a jedynie do przeanalizowania wszelkiej aktywności zarówno Organu, jak i Komendanta Straży Miejskiej w I kwartale 2019 r. oraz wyselekcjonowania informacji mających walor informacji publicznych. Jednocześnie nie wskazuje konkretnych dokumentów, konkretnych Informacji ani konkretnych postępowań, z których wnioskowana korespondencja mogłaby pochodzić, a zatem nie jest możliwa analiza, czy Wnioskodawca żąda informacji publicznej. Uzasadniając skargę skarżący uznał za błędne stanowisko Organu, jakoby udzielona została już odpowiedź na jego pytanie. Nie wnioskował bowiem o Biuletyn Informacyjny Gminy, lecz o materiały przekazane przez Komendanta, i przez niego sporządzone. Za pozbawioną podstaw autor skargi uznał także argumentację Organu, odnosząca się do pozostałych pytań wniosku. Wskazał, że ustawa reguluje podstawy do ograniczenia prawa do informacji publicznej - są to prywatność osoby fizycznej, tajemnica przedsiębiorcy, oraz tajemnice chronione na gruncie innych ustaw. Katalog ten nie przewiduje jakkolwiek rozumianego "kontrolnego charakteru wniosku" jako podstawy nieudostępnienia informacji publicznej. Ograniczenia prawa do informacji publicznej powinny wynikać wyłącznie z ustawy, ze względu na ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Przedstawione przez Organ rozumowanie stoi zatem, w ocenie skarżącego, w sprzeczności z konstytucyjnymi uregulowaniami prawa do informacji, które gwarantują, że ograniczenia konstytucyjnych praw będą wyrażone na poziomie ustaw. Co więcej, należy podkreślić, iż rolą politycznego prawa, jakim jest prawo do informacji publicznej, jest właśnie kontrola władzy przez obywateli, i taki jest cel transparentności jako jednej z zasad demokratycznego państwa prawa. Skarżący wskazał także, iż od 10 października 2019 r. do końca listopada złożył zaledwie trzy wnioski o informację publiczną. Nie jest to liczba, która uzasadniałaby powoływanie się przez organ na ryzyko całkowitego paraliżu funkcjonowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko, iż podtrzymuje swoje stanowisko w sprawie, iż wniosek nie zmierza do uzyskania informacji o charakterze publicznym, a uzyskania wszelkich informacji o działalności danej osoby, niezależnie od tego czy ma ona charakter publiczny czy też nie. Ponadto wskazał, iż sformułowanie zapytania w sposób jaki robi to Skarżący nie mieści się w pojęciu wniosku o informację publiczną. Wniosek nie zmierza do ujawnienia konkretnych informacji o walorze publicznym, a jedynie do przeanalizowania wszelkiej aktywności zarówno Organu, jak i Komendanta Straży Miejskiej w I kwartale 2019 r. oraz wyselekcjonowania informacji mających walor informacji publicznych. Jednocześnie nie wskazuje konkretnych dokumentów, konkretnych informacji ani konkretnych postępowań, z których wnioskowana korespondencja mogłaby pochodzić, a zatem nie jest możliwa analiza, czy Wnioskodawca żąda informacji publicznej. Pismem z 13 lutego 2020 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi, a ponadto zaznaczył, że w razie wątpliwości co do zakresu wniosku organ mógł go wezwać o jego doprecyzowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Ponadto w świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 26 listopada 2019 r. Organ w ustawowym terminie, pismem z 10 grudnia 2019 r. poinformował skarżącego, że odnośnie pkt 1) informacji już oddzielił odsyłając do Biuletynu Informacyjnego Gminy, natomiast co do pytań objętych punktami 2) i 3) uznał, iż nie stanowią one informacji publicznej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zajęte przez organ. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Poza tym należy wskazać, że Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.p. Przepis ten przewiduje m.in., iż do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są m.in. organy władzy publicznej, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego publicznych. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który jest w jej posiadaniu. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, czyli każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 u.d.i.p). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać: 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi Informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej; 4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym; 5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji. Należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej i reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W sprawie niniejszej wniosek strony skarżącej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jednak żądane informacje w zakresie udostępnienia we wniosku jak słusznie stwierdził to organ nie mają charakteru informacji publicznej. Żądane przez skarżącego informacje obejmowały w pkt 1 raporty, wnioski, zawiadomienia, sprawozdań, zestawień i pism sporządzonych przez komendanta straży miejskiej w M. i przekazanych Sekretarzowi Urzędu Miasta M. w I kwartale 2019 roku. W tym zakresie odpowiedź organu odsyłająca do danych zawartych w Biuletynie Informacji Publicznej może być uznana za wystarczającą. Należy zauważyć, w tym miejscu, że formą udostępnienia informacji publicznej jest jej ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej zgodnie z art. 7 ust.1 pkt 1 u.d.i.p. co oznacza, że zbędne jest ponowne udostępnianie tych samych dokumentów w formie informacji udostępnianych na wniosek. Natomiast w pkt 2 i 3 wniosek dotyczył raportów, wniosków, zawiadomień, sprawozdań, zestawień i pism otrzymanych przez burmistrza M. od komendanta straży miejskiej w M. w I kwartale 2019 roku oraz korespondencji organu kierowanej do Komendanta Straży Miejskiej w M. w I kwartale 2019 roku. W tym zakresie organ uznał, że nie stanowią one informacji publicznej z uwagi na szeroki zakres wniosku, zmierzający do kontroli działalności Straży Miejskiej w M. w I kwartale 2019 r. Dokonując wykładni art. 1 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP należy wskazać, że za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 powołanej ustawy. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Zdaniem Sądu wymienione w pkt 2) i 3) wniosku informacje zawarte w prowadzonej przez organ i Straż Miejską wewnętrznej korespondencji - służącej celom informacyjnym, nie stanowią informacji publicznej. Należy wskazać, w tym miejscu, że straż gminna (miejska) jest wewnętrzną jednostką organizacyjną gminy, na co wskazuje art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o strażach gminnych (tj Dz. U. z 2019 r. poz. 1795). Samo gromadzenie przez organ różnych informacji nie jest informacją publiczną. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku o sygn. akt I OSK 3255/15, stwierdził, że "Gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie-zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym i technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. Tymczasem w Konstytucji odróżnia się kategorię "działalności organów" od kwestii "wewnętrznej organizacji ich prac." W cytowanym wyroku NSA stwierdził także, że "prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów." Pogląd ten Sąd orzekający w całości podziela i przyjmuje za własny na gruncie rozpoznawanej sprawy. Prawo do informacji dotyczy bowiem spraw publicznych rozumianych jako przejaw takiej działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, jaka ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych, co nie może być utożsamiane z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. W piśmiennictwie podnosi się, że ustawa o dostępie do informacji publicznej "daje prawo do uzyskania informacji o sprawach publicznych, nie przyznaje jednak uprawnienia do otrzymania każdej informacji będącej w posiadaniu adresata wniosku. Konsekwencją przyjęcia takiego poglądu jest też uznanie, że część dokumentów służących jedynie potrzebom podmiotu zobowiązanego, pomimo że związana jest z jego działalnością, nie jest informacją publiczną i nie podlega ujawnieniu (dokumenty wewnętrzne)" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, komentarz do art. 1, teza 2, teza 4). Z powyższego wynika, że informacje o charakterze wewnętrznym bądź technicznym nie stanowią informacji publicznej. Nie ma takiego waloru m.in. wewnętrzna korespondencja urzędowa o charakterze roboczym, odnosząca się jedynie do spraw organizacyjnych i porządkowych i nie umieszczona w aktach sprawy (wyrok NSA z 15 lipca 2010 r., I OSK 707/10). Należy zwrócić uwagę też, że zgodnie z tezą wyroku NSA z 14 września 2012 r., wydanego w sprawie o sygnaturze akt I OSK 1203/12 korespondencja osoby wykonującej zadania publiczne, z jej współpracownikami nie jest informacja publiczną, nawet jeżeli w jakieś części dotyczy wykonywanych przez tę osobę zadań publicznych. Korespondencja taka nie ma jakiegokolwiek waloru oficjalności, a nawet jeżeli zawiera propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy publicznej, to mieści się w zakresie swobody niezbędnej dla podjęcia prawidłowej decyzji po rozważaniu wszystkich racji przemawiających za różnorodnymi możliwościami jej załatwienia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania jej w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy ustawy obejmuje bowiem dostęp tylko do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji tak WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 19/16), co skład orzekający w sprawie podziela w całości. Z uwagi na powyższe, organ zasadnie przyjął, że żądane w pkt 1) i 2) wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej, a zatem nie podlegają udostępnieniu zgodnie z wnioskiem. Uwzględnienie wniosku skarżącego doprowadziłoby do sytuacji, w której dysponowałby on pełna wiedzą na temat działalności Straży Miejskiej w M. i jej relacji z władzami miasta, również w zakresie wykraczającym poza dane objęte zakresem u.d.i.p. Konsekwencją stwierdzenia, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. W sprawie niniejszej organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem 14 - dniowego terminu ustawowego, określonego w art. u.d.i.p. Z uwagi na powyższe, podniesione w skardze zarzuty pozostawania organu w bezczynności oraz naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. okazały się niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art.151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.