III SAB/Gl 50/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 18 lutego 2008 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie bezczynności organu w kwestii podatku akcyzowego postanawia zwrócić skarżącej cały uiszczony wpis sądowy w kwocie [...] ([...]) zł. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła skargę z dnia [...] r. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w K. w zakresie nie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym dotyczącym decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] r., którą organ ten określił podatnikowi zobowiązanie w podatku akcyzowym za [...] [...] r. Wpis sądowy w kwocie [...] zł strona uiściła dnia [...] r. Skarga została przesłana bezpośrednio do Sądu. Pismem z dnia [...] r. Sąd przekazał ją organowi odwoławczemu. W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej odrzucenie. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił skargę z powodu nie wyczerpania toku postępowania administracyjnego. Od tego orzeczenia strony nie złożyły skargi kasacyjnej, dlatego dnia [...] r. stało się ono prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) (zwanej dalej P.p.s.a.) sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis między innymi od pisma odrzuconego, jeżeli odrzucenie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi – organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, a także odpisu środka odwoławczego albo skargi o wznowienie postępowania innym stronom. Powyższy przepis należy interpretować w świetle art. 54 § 1 i 2 P.p.s.a., ponieważ w obecnym stanie prawnym strona winna składać skargę za pośrednictwem organu, a nie bezpośrednio do sądu, tak jak było pod rządami dawnej ustawy o NSA. Tylko w sytuacji, której dotyczy art. 98 przepisów wprowadzających, można było wprowadzić ograniczenie co do wysokości zwracanego wpisu od skargi odrzuconej lub cofniętej po jej wysłaniu organowi. W konsekwencji należy zgodzić się z takim stanowiskiem, że postanowienia wydawane w związku z odrzuceniem lub cofnięciem skargi skierowanej do sądu od razu za pośrednictwem organu powinny zawierać z urzędu orzeczenie o zwrocie całego wpisu (zob. M. Niezgódka-Medek, komentarz do art. 232 P.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II.). Pogląd ten będzie miał zastosowanie również w sytuacji, gdy strona wbrew obowiązującym przepisom przesłała skargę bezpośrednio do sądu zamiast do organu, któremu zarzuca się bezczynność, gdyż jeśli stronie działającej zgodnie z prawem, składającej skargę do organu właściwego, należy zwrócić uiszczony wpis sądowy, to również stronie nie działającej zgodnie z art. 54 § 1 P.p.s.a. Brak podstaw do przyjęcia odmiennego stanowiska. Samo naruszenie ostatnio powołanego przepisu nie może uzasadniać utraty uprawnienia do zwrotu wpisu. Nie wydaje się, aby ustawodawca chciał wyłączyć z hipotezy przepisu art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. taki przypadek. Przemawia za tym również zasada równości, ponieważ nie można doszukać się uzasadnienia dla rozróżnienia innych skutków przy różnych działaniach strony na gruncie art. 54 § 1 P.p.s.a. Ponadto w wyniku błędnego przesłania skargi bezpośrednio do sądu zamiast za pośrednictwem organu, sąd przesyła do organu wszelkie nadesłane pisma i dokumenty, a nie tylko odpis skargi, jak stanowi art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Tym samym w takiej sytuacji brak podstaw do nie dokonania zwrotu uiszczonego wpisu sądowego. Wobec tego, że w przedmiotowej sprawie Sąd prawomocnym postanowieniem odrzucił skargę, należy orzec o zwrocie kwoty [...] zł stanowiącej cały uiszczony wpis sądowy.