III SAB/Gl 565/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o zwrot kosztów dojazdu dzieci niepełnosprawnych do szkoły postanawia: odrzucić skargę. G. Z. (dalej jako "skarżący") pismem z 25 listopada 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o zwrot kosztów dojazdu dzieci niepełnosprawnych do szkoły. Wniosek o zwrot kosztów dojazdu dotyczył K. M. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy przedmiot skargi podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej powoływanej jako p.p.s.a., zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne ma charakter ograniczony, gdyż objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie. Zgodnie z art. 3 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że w niniejszej sprawie zaskarżona jest bezczynność Wójta Gminy N. w przedmiocie wydania decyzji w sprawie wniosku o zwrot kosztów dojazdu dzieci niepełnosprawnych do szkoły. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że organ nie wypełnił obowiązku jakim jest załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji. Organ w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał, że nie pozostawał w bezczynności a brak wypłaty zwrotu kosztów wynikał wyłącznie z braku podpisanej umowy cywilnoprawnej, stanowiącej wymóg ustawowy. Z linii orzeczniczej sądów administracyjnych wynika, że czynność organu w przedmiocie zwrotu kosztów przejazdu dziecka i opiekuna w sytuacji, gdy dziecko jest dowożone przez tego opiekuna do np. przedszkola (oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, itd.) - jako określana w umowie cywilnoprawnej - nie podlega właściwości sądu administracyjnego, lecz sądu powszechnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 października 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 890/20). Powyższe stanowisko Sąd w obecnym składzie w całości podziela. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że skarga na bezczynność organu w rozpoznaniu powyższej skargi pozostaje poza granicami właściwości sądu administracyjnego. Nie może zmienić tego stanowiska okoliczność, że sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu administracji. Sprawa objęta skargą pozostaje zatem poza kognicją sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę należało uznać za niedopuszczalną i odrzucić, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.