III SAB/Gl 678/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Y. Z. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemca w celu świadczenia pracy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 21 sierpnia 2024r. obywatelka Ukrainy Y. Z. reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w rozpoznaniu jej go wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy zarzucając mu naruszenie art. art. 8, 12, 35 § 1, 36 § 1 i 37 § 1 Kpa. W skardze wniosła o: 1. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu w terminie 14 dni od otrzymania akt sprawy; 2. dokonanie kontroli bezczynności Wojewody, 3. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ppsa, 5. zasądzenie odszkodowania z tytułu nierozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, 6. zasadzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w 2022r. złożyła wniosek o udzielenie jej zezwolenia na pobyt czasowy. 1 września 2023r. uzupełniła braki formalne, a 26 czerwca 2024r. złożyła ponaglenie. Zarzuciła, że mimo tego, Wojewoda nie wydał żadnego aktu administracyjnego, a do dnia sporządzenia skargi (21 sierpnia 2024r.) wniosek nie został rozpoznany, co wskazuje na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Potwierdził fakt złożenia wniosku i ponaglenia. Stwierdził jednak, że braki formalne wniosku nie zostały uzupełnione. Cudzoziemka została bowiem wezwana 1 września 2023r. do złożenia w ciągu 14 dni od otrzymania wezwania załącznika nr 1 wypełnionego i podpisanego przez osobę reprezentującą firmę pracodawcy. Organ pouczył ją także, że nieuzupełnienie braku będzie skutkować pozostawieniem wniosku bez rozpatrzenia w trybie art. 62 § 2 Kpa. Załącznik nr 1 został co prawda do organu złożony, nie zawierał jednak podpisu osoby reprezentującej pracodawcę. Z uwagi na powyższe, pismem z 18 lipca 2024r. wniosek został pozostawiony bez rozpoznania, o czym organ poinformował skarżącą przesyłką poleconą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na odrzucenie. Z akt sprawy wynika, że skarga na bezczynność datowana na 21 sierpnia 2024r. wpłynęła a do Wojewody 26 sierpnia 2024r. Natomiast pismem z 18 lipca 2024r. strona została zawiadomiona o pozostawieniu jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zgodnie z wezwaniem organu. Z powyższego wynika, że w dacie wniesienia skargi stan bezczynność już ustał, gdyż organ sprawę załatwił. Natomiast w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020r. o sygn. akt II OPS 5/19 NSA stwierdził, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." Faktem jest, że z uwagi na stan faktyczny sprawy nie została w niej wydana decyzja administracyjna, to jednak również w tym przypadku postępowanie w sprawie zostało zakończone. Zdaniem Sądu orzekającego, uprawniony jest zatem pogląd, że uchwała ta znajduje zastosowanie także w sytuacji, gdy postępowania administracyjne zakończyło się w inny sposób, niż przez wydanie decyzji, o ile tylko nastąpiło to przed wniesieniem skargi na bezczynność. Podobnie bowiem, jak w przypadku wydania decyzji, w dniu wniesienia skargi stan bezczynności już ustał, a z taką właśnie sytuacją NSA wiąże skutek w postaci niedopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność, której celem jest wszak wymuszenie na organie działania, które także w przypadku pozostawienia wniosku bez rozpoznania nie może już nastąpić. Natomiast kwestia, czy sposób załatwienia sprawy jest zgodny z prawem pozostaje poza granicami sprawy, która dotyczyła jedynie bezczynności w załatwieniu wniosku. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.