III SAB/Gl 8/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na przewlekłość postępowania Zarządu Województwa [...] w przedmiocie przewlekłego prowadzenia postępowania w kwestii realizacji projektu w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki postanawia: odrzucić skargę. A.D. wniósł do tutejszego Sądu skargę na przewlekłość postępowania, stosowanie zasad niemających umocowania w aktach prawnych oraz praktyk niedozwolonych, dowolność interpretacji wewnętrznych przepisów mających charakter normatywny oraz naruszanie zasad współżycia społecznego przez Powiatowy Urząd Pracy w C. w związku z ubieganiem się o przyznanie wsparcia finansowego na rozwój przedsiębiorczości w ramach realizacji Projektu "Biznesmem – Bizneswomem" Priorytetu VI Rynek pracy otwarty dla wszystkich Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność skargi. Organ stwierdził, że w jego ocenie skarga wniesiona przez A.D. nie stanowi ani skargi na bezczynność (przewlekłość postępowania) o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., ani też środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z regulacji tej wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na przewlekłe postępowanie w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a zawartych w art. 3 § 2 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy należy zaznaczyć, że pismo A.D. z dnia [...] r., określone przez niego, jako skarga na przewlekłość postępowania nie stanowi w istocie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, które jest unormowane w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Niniejsza sprawa nie należy do kategorii spraw indywidualnych rozpatrywanych przez organy administracji publicznej, a tym samym nie należy ona do kategorii spraw, które kończą się wydaniem określonego aktu administracyjnego (określonego w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 i 4a P.p.s.a.), jak również dokonaniem czynności materialno – technicznej (art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.). Tymczasem warunkiem wstępnym zakwalifikowania sprawy, jako sprawy w przedmiocie przewlekłości postępowania organu administracji publicznej, jest określenie formy i sposobu zakończenia prowadzenia tej sprawy – a więc zakwalifikowania jej do jednego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Skarżący przystąpił w charakterze uczestnika do projektu "Biznesmen – Bizneswoman", współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego. Projekt ten realizowany jest na podstawie umowy o dofinansowanie Projektu, zawartej między Beneficjentem (którym jest Miasto C. – Powiatowy Urząd Pracy w C.), a Instytucją Pośredniczącą II stopnia (Instytucją Wdrażającą) – Samorządem Województwa [...] – Wojewódzkim Urzędem Pracy w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (PO KL), Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia. W przedmiotowej sprawie, przystąpienie przez skarżącego do projektu, może się zakończyć jedynie przyznaniem, bądź odmową przyznania środków finansowych na rozwój przedsiębiorczości na zasadach określonych w dokumentacji konkursowej (regulaminu, wytycznych). Samo przyznanie środków finansowania następuje jedynie w formie umowy mającej charakter cywilnoprawny. Wynika z tego, że zakończenie tej sprawy nie następuje w formie władczej (władczego działania, rozstrzygania) z zakresu administracji publicznej – a więc nie może stanowić i nie stanowi żadnego z przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a. Wynika z tego, że przyznanie określonego wsparcia finansowego w drodze konkursowej na zasadach określonych regulaminem określonego programu operacyjnego (w tym programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Działanie 6.2 Wsparcie oraz promocja przedsiębiorczości i samozatrudnienia) nie stanowi w istocie indywidualnej sprawy (sprawy administracyjnej), rozpoznawanej przez organ administracji publicznej. Należy również podkreślić, na co zwrócił zresztą uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że ustawodawca nie dopuścił możliwości uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a P.p.s.a., bez jednoczesnego zobowiązania organu do podjęcia określonych w tym przepisie czynności (tak w postanowieniu NSA z dnia 7 września 2011 r., II GSK 1217/11 – w zakresie interpretacji przepisu art. 149 P.p.s.a.). Czynności do podjęcia których organ ma być zobowiązany przez sąd, to wydanie w określonym terminie określonego aktu administracyjnego, pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, bądź dokonania czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (czynności materialno – technicznej). Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 3 § 3 P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Na tej podstawie, kontroli sądów administracyjnych poddany został tryb oceny projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. w Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 z późniejszymi zmianami). Zgodnie z powyższą regulacją, wnioskodawcy, w przypadku negatywnej oceny jego projektu, przysługuje środek odwoławczy w postaci protestu, wnoszonego do właściwej instytucji zarządzającej. Instytucja ta informuje na piśmie wnioskodawcę o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Dopiero po wyczerpaniu postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją, wnioskodawca może wnieść skargę do właściwego miejscowo wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie, takie postępowanie się jednak nie toczyło i A.D. nie miał podstaw do tego, aby wnieść do tutejszego Sądu skargi w takim trybie. Skargę w takim trybie może wnieść jedynie osoba ubiegająca siłę o dofinansowanie z programu operacyjnego (czyli wnioskodawca – podczas, gdy skarżący jest uczestnikiem programu) i tylko w przypadku negatywnej oceny jego projektu. Skarżący jest uczestnikiem projektu (osobą fizyczną, zakwalifikowaną do projektu) realizowanego przez beneficjenta, którym jest Miasto C.– Powiatowy Urząd Pracy w C.. Beneficjent realizuje wskazany projekt na podstawie umowy o dofinansowanie z Samorządem Województwa [...] – Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.. Uczestnik projektu ma określone obowiązki zawarte w dokumentacji konkursowej (regulamin, wytyczne). Poprzez pryzmat spełnienia tych obowiązków ustala się zasadność zawarcia umowy, a więc dokonania czynności cywilnoprawnej. W ocenie beneficjenta, skarżący nie dopełnił warunków określonych w dokumentacji programowej i projektowej, podczas gdy właśnie dopełnienie tych warunków determinuje możliwość zawarcia tej umowy. W takiej sytuacji brak jest jednak podstaw do tego, aby zobowiązać organ do zawarcia takiej umowy. Wynika z tego, że skarga wniesiona do tutejszego Sądu przez A.D. nie stanowi środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W efekcie, skarga wniesiona przez uczestnika projektu jest skargą niedopuszczalną z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Sąd odrzucił skargę z uwagi na jej niedopuszczalność.