III SO/Gl 12/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w dniu 14 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Związku Zawodowego Pracowników Urzędu Miasta U. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta U. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935) za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym terminie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w sprawie ze skargi na bezczynność Burmistrza Miasta U. w kwestii dostępu do informacji publicznej postanawia: oddalić wniosek o wymierzenie grzywny. Skargą z 14 marca 2025 r. Związek Zawodowy Pracowników Urzędu Miasta U. (dalej określany jako wnioskodawca) zaskarżył w tutejszym Sądzie bezczynność Burmistrza Miasta U. (dalej: organ) w zakresie trzech wniosków o udostępnienie informacji publicznej złożonych 3 lutego 2025 r.. Organ przekazał Sądowi skargę 16 kwietnia 2025 r. Została ona rozdzielona i zarejestrowana pod sygnaturami III SAB/Gl 141,25, III SAB/Gl 142/25 i III SAB/Gl 143/25. Wszystkie te postępowania skończyły się wyrokami stwierdzającymi bezczynność organu wydanymi 17 czerwca 2025 r. (w sprawie III SAB/Gl 141/25), 15 lipca 2025 r. (w sprawie III SAB/Gl 142/25) i 22 lipca 2025 r. (w sprawie III SAB/Gl 143/25). Pismem z 22 kwietnia 2025 r. wnioskodawca wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego adresowaną do Rady Miasta U. skargę na działanie Burmistrza Miasta U. polegające na nieprzekazaniu w terminie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że chodzi o skargę na bezczynność organu związaną z brakiem odpowiedzi na 3 wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Pismo to zostało złożone w Urzędzie Miasta U. 29 kwietnia 2025 r. Pismem z 1 lipca 2025 r. organ przekazał je tutejszemu Sądowi. Zostało wpisane do dziennika korespondencji ogólnej Sądu pod pozycją III KO/Gl 71/25. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 9 lipca 2025 r. wezwano wnioskodawcę do sprecyzowania charakteru pisma. W odpowiedzi na to wezwanie, wnioskodawca wyjaśnił, pismem z 29 lipca 2025 r, że jego intencją było złożenie wniosku do sądu o ukaranie organu grzywną. W uzasadnieniu uznał opóźnienie organu za przejaw rażącego lekceważenia przepisów i zasad prawomocności. Podkreślił, że tego typu praktyka utrudnia wnioskodawcy wykonywanie praw i obowiązków związku zawodowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 4 sierpnia 2025 r. wniosek został rozdzielony. Pod niniejszą sygnaturą zarejestrowano wniosek w zakresie nieprzekazania skargi zarejestrowanej pod sygnaturą III SAB/Gl 143/25. Wniosek przekazano organowi celem ustosunkowania się. Pismem z 29 sierpnia 2025 r., w odpowiedzi na wniosek organ wniósł o oddalenie wniosku i odstąpienie od wymierzenia grzywny. Wyjaśnił, że w jego przekonaniu dokumenty, których wydania domagał się wnioskodawcy nie stanowiły informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej u..d.i.p.) W konsekwencji organ był przekonany, że do tych materiałów nie znajdują zastosowania przepisy u.d..i.p., w tym określony w jej art. 21 pkt 1 szczególny tryb przekazania jej do Sądu w 15-dniowym terminie. Pismo to nie było decyzją odmowną, lecz informacją o odmowie udostępnienia z uwagi na brak przesłanej stosowania reżimu u.d.i.p. W ocenie organu w sprawie wystąpiła klasyczna rozbieżność interpretacyjna a nie celowe uchylanie się obowiązków procesowych. Organ zaznaczył, że kierował się wyłącznie argumentami prawnymi a nie chęcią ograniczenia swobody związkowej. Dalej zarzucił wnioskodawcy nadużywanie przezeń prawa do informacji publicznej poprzez inicjowanie postępowań będących celem samym w sobie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2024 r., poz. 935 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ jest zobowiązany do przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W wypadku skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej termin określony w art. 54 § 2 p.p.s.a. ulega modyfikacji na mocy art. 21 pkt 1 u.d.i.p. obligującej organ do przekazania sadowi skargi w terminie 15 dni. Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się organu do wskazanego w art. 54 § 2 p.p.s.a. (a także art. 21 pkt 1 u.d.i.p.) obowiązku, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzenie organowi grzywny jest więc uzależnione od stwierdzenia dwóch warunków: uchybienia przez organ ustawowego terminu do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, bez względu na przyczyny, oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 231/14). W rozpatrywanej sprawie skarga wpłynęła do organu w dniu 14 marca 2025 r., jednak nie została ona - wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy - przekazana do sądu w terminie piętnastu dni od jej otrzymania, tj. do 31 marca 2025 r. Nastąpiło to 16 kwietnia 2025 r., tj. 16 dni później. Za spełnione należy zatem uznać przesłanki wymierzenia grzywny w oparciu o art. 55 § 1 p.p.s.a., albowiem organ nie dochował ustawowo przewidzianego terminu na dokonanie tych czynności. Wymierzenie grzywny organowi może nastąpić w każdym przypadku niewypełnienia obowiązku przekazania do sądu skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, nawet jeżeli dopełnienie tego obowiązku nastąpiło jeszcze przed rozpoznaniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Fakt przekazania przez organ skargi wraz z niezbędnymi dokumentami nie czyni orzekania w przedmiocie wymierzenia grzywny bezprzedmiotowym (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09). Jednakże zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny, na co wskazuje zwrot "sąd może orzec o wymierzeniu grzywny". W rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, wymierzenie organowi grzywny nie jest uzasadnione. Należy zwrócić uwagę, że grzywna orzeczona na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni trzy funkcje -dyscyplinującą (zobowiązanie organu do przekazania skargi wraz z aktami sprawy) -represyjną (sankcja za zwłokę w przekazaniu skargi wraz z aktami sprawy) -prewencyjną (zapobieżenie podobnym sytuacjom w przyszłości). Zwrócić należy uwagę, że wniosek został złożony już po wniesieniu skargi a jego ostateczne sprecyzowanie nastąpiło nawet po jej rozpoznaniu przez sąd pierwszej instancji, z oczywistych powodów funkcja dyscyplinująca nie znajduje zastosowania. Samo przekroczenie terminu nie było znaczne i trudno przyjąć by organ miał na celu utrudnianie działalności wnioskodawcy. Zasadny jest także wniosek, że ponownie organ nie oprze się na błędnej wykładni art. 21 pkt 1 p.p.s.a. Sąd jest świadomy, że organ przyjął niewłaściwą wykładnię art. 21 pkt 1 p.p.s.a. Akurat ta okoliczność przemawia za wymierzeniem grzywny w nieznacznej wysokości, stosownie do skali zawinienia. W tym kontekście jednak Sąd nie może jednak tracić z pola widzenia, że w istocie obowiązkowi przekazania podlegała jedna skarga dotycząca bezczynności w sprawie 3 różnych (choć zbliżonych tematycznie i złożonych w jednym dniu) wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Zatem organ obowiązek przekazania skargi naruszył w istocie raz i brak jest podstaw do mnożenia przyjętej kwoty grzywny. Z uwagi na jej niską wysokość brak jest też podstaw do jej miarkowania. Dlatego też Sąd uznał, że grzywna orzeczona w sprawie III SO/Gl 11/25, w wysokości 100 zł, w wystarczający sposób spełniła swoją funkcję represyjną i prewencyjną. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.