III SO/Gl 9/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku "A" sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w J. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] r. A sp. z o.o. w J. (od [...] r. Sąd Rejonowy w G. Wydział XII Gospodarczy postanowieniem w sprawie o sygn. akt [...] ogłosił upadłość Spółki i wyznaczył syndyka masy upadłości) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie: podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała, że organ w ramach swojej działalności uniemożliwia jej dochodzenie praw w drodze postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem w toku jej działania uniemożliwia spółce funkcjonowanie w ogóle. Taki stan może doprowadzić do jej upadłości. Strona skarżąca podkreśliła, że czynności organu dokonywane są z pokrzywdzeniem innych wierzycieli spółki, bowiem zajęcie wierzytelności zawyżonej o kwotę o kwotę [...] zł powoduje zmniejszenie jej wypłacalności wobec kontrahentów właśnie o tą kwotę. W przypadku jeżeli organ będzie kontynuował swoje czynności trudne do odwrócenia skutki wystąpią nie tylko u spółki, która nie może prowadzić swojej działalności, ale także u jej kontrahentów. Samowola egzekucyjna organu stała się przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne. Odwrócenie skutków działania egzekucyjnego organu podatkowego byłoby niezwykle trudne o ile też nie byłoby niemożliwe. Dodatkowo strona skarżąca wskazała, że działania organu podatkowego nie spowodowałyby wyłącznie szkody u podatnika, ale także uniemożliwiłyby mu spłatę długów wobec swoich przewoźników świadczących usługi na rzecz podatnika. Wniosek ten nie zawierał dowodów na poparcie argumentacji mającej przemawiać za zasadnością wstrzymania wykonania tego postanowienia. Strona również nie przedstawiła żadnych dokumentów, które mogłyby potwierdzić jej argumenty. Za pismem z 30 listopada 2016 r. strona skarżąca nadesłała postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego oraz zawiadomienia o wstrzymaniu realizacji zajęcia wierzytelności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy przy tym mieć na uwadze, że skoro ustawa przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia tej stronie ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w powołanym przepisie przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Zgodnie natomiast z art. 263 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo Upadłościowe (Dz. U. z 2016 r., poz. 2171 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie upa dochodzenie wierzytelności, której odmówiono uznania, jest możliwe dopiero po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, jednakże powinna ona mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosowanymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania danego aktu lub czynności (por. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). W niniejszej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania zostały objęte decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynika z akt sprawy o sygn. III SA/Gl 1397/16, wierzytelność wynikająca z wskazanych powyżej decyzji nie została ujęta na liście wierzytelności z uwagi na zawisłość tej sprawy przed tut. Sądem. Z tego względu uznać należy, że po prawomocnym zakończeniu tego postępowania będzie możliwość ujęcia tej wierzytelności na liście. Z uwagi na treść 263 upa przyjąć należy, że w sytuacji gdy odmówiono uznania wierzytelności wynikającej z zaskarżonej do tut. Sądu decyzji, dochodzenie tej wierzytelności będzie możliwe dopiero po umorzeniu lub zakończeniu postępowania upadłościowego prowadzonego przeciwko stronie skarżącej. Uznać więc trzeba, że w obecnej sytuacji prowadzenie postępowania egzekucyjnego przeciwko B sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w J. z tytułu wierzytelności wynikających z zaskarżonej decyzji nie jest możliwe z uwagi na toczące się postępowanie upadłościowe. Zatem decyzja nie zostanie wykonana. Z tego względu uznano, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] winien być oddalony. Na marginesie należy dodać, że strona skarżąca nie wskazała żadnych dowodów uzasadniających udzielenie jej tymczasowej ochrony ani okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w przedstawionym materiale dowodowym. Podkreślić ponownie trzeba, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami. Wobec powyższego, mając na uwadze wszystkie podniesione już okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. oraz 263 upa, postanowił jak w sentencji.