III SO/Gl 9/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 28 października 2019 r. sprawy z wniosku A.K. o wymierzenie grzywny M. D. w przedmiocie: informacji publicznej – wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: wymierzyć organowi grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto złotych). Pismem z dnia 28 lipca 2019 r. A. K. złożył wniosek o wymierzenie M. D. (dalej określanemu jako organ) prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą ,,A’’ w Z. grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) z tytułu nieprzekazania Sądowi skargi. Podniósł, że skargę na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej złożył w organie w dniu 30 stycznia 2019 r., jednakże nie została ona przekazana do Sądu w ustawowym terminie. Zdaniem skarżącego każde nieprzekazanie skargi w terminie skutkuje wymierzeniem grzywny, a jedynie okoliczności sprawy stanowią przesłankę do ustalenia wysokości grzywny. Do wniosku dołączył egzemplarz wspomnianej wyżej skargi, z którego wynika, że złożył on wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej kontroli biletów w autobusach firmy prowadzonej przez organ. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Wyjaśnił, że faktycznie prowadzi on działalność gospodarczą w zakresie usług przewozowych. Nie zakładał jednak aby był podmiotem upoważnionym do udzielania informacji publicznej, dlatego też nie odpowiedział na skierowane do niego pismo skarżącego. W dalszej części odpowiedzi udzielił informacji na temat systemu kontroli biletów w jego przedsiębiorstwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej otrzymania. Przepisy szczególne mogą przewidywać wyjątki od wskazanej zasady, ustalając inne terminy przekazywania skarg do sądu administracyjnego przez organy administracji publicznej. Takim szczególnym przepisem jest art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018r. poz. 1330 dalej u.d.i.p.). Przepis ten stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że przekazanie sądowi akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi przez organ administracji. W myśl art. 55 § 1 p.p.s.a, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna przewidziana w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny, wobec tego nawet w razie spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, sąd nie jest zobligowany do jej orzeczenia. Obowiązkiem sądu jest uwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy. Należy zauważyć w tym miejscu, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej organem może być każdy podmiot, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje publicznym majątkiem. Zatem zapytany o udzielenie informacji przedsiębiorca miał obowiązek przekazać skargę Sądowi wraz ze swoją odpowiedzią i zgromadzoną w sprawie dokumentacją. Ponieważ – na co wskazuje nadesłany przez skarżącego wydruk śledzenia przesyłek – skarga wpłynęła do organu w dniu 1 lutego 2019 r. , winien ją przekazać do Sądu najpóźniej w dniu 18 lutego 2019 r,, czego jednak nie uczynił. Nie ulega wątpliwości, że przekroczenie terminu wyniosło ponad pół roku a co więcej organ sam przyznał, że po otrzymaniu skargi zorientował się co do swojego statusu jako podmiotu publicznego. Zwłoki w przekazaniu skargi trwającej do teraz nie usprawiedliwił w ogóle. Tym samym uznać należy, że zaniedbanie miało charakter poważny i uzasadniający zastosowanie grzywny. Należy podkreślić, że do wysokości grzywny określone w art. 55 § 1 p.p.s.a. znajduje zastosowanie art. 154 § 3 p.p.s.a. ustalający jej górną granicę w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Natomiast dolna granica grzywny nie została określona. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy za adekwatną do stopnia przewinienia organu uznano kwotę 100 złotych. Z tych względów, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 64 § 3 oraz art. 154 § 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł, jak w sentencji postanowienia.