IV SA/Gl 1001/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, , , po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.M. na Wojewodę [...] p o s t a n a w i a odrzucić skargę 5 Pismem z dnia [...] S.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na Wojewodę [...]. W treści skargi na podstawie art. 227 K.p.a. zawarł zarzuty wobec działania organów administracji publicznej, w tym Wojewody [...] w sprawie uzyskania informacji dotyczących obowiązku alimentacyjnego skarżącego wobec D. i R.M. Skarżący domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego wobec pracowników administracji oraz podjęcia wobec nich czynności dyscyplinarnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, iż w skierowanym do Wojewody piśmie z dnia [...] S.M. zawarł zarzuty wobec działania Kierownika MOPR w Z., Prezydenta Miasta Z. oraz ZUS w Z. Pismo to zostało potraktowane jako skarga złożona w trybie działu VIII K.p.a. i przekazane do rozpatrzenia zgodnie z właściwością do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, Sąd bada przede wszystkim jej dopuszczalność, czy skarga objęta jest kognicją sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Z kolei art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., stanowi, że kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, 3. postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 4. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 6. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 7. inne akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 8. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4. Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania z zakresu administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących. W skardze skierowanej do Sądu S.M. na podstawie art. 227 K.p.a. zażądał wszczęcia postępowania administracyjnego wobec pracowników administracji winnych zaniedbania w jego sprawie oraz podjęcia wobec nich działań dyscyplinarnych. Podkreślenia wymaga, że materia objęta skargą należy do postępowania skargowego regulowanego działem VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) zatytułowanym "Skargi i wnioski". Takie skargi zgodnie z art. 228 K.p.a. składa się do organów właściwych do ich rozpatrzenia. W przypadku gdy przepisy szczególne nie określają innych organów właściwych do rozpatrywania skarg, przepis art. 229 K.p.a. wskazuje organy administracji publicznej właściwe do ich rozpatrzenia. Postępowanie skargowe stanowi rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w ramach którego realizowane jest zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) prawo składania petycji, skarg i wniosków, między innymi, do organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 63 Konstytucji). Przedmiotem skargi wniesionej w tym trybie (art. 227 i nast. K.p.a.) może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe i biurokratyczne załatwianie sprawy. Postępowanie w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. Celem tegoż postępowania jest ocena skutków działania, czy też bezczynności określonych organów, a nie wydawanie wiążących w sprawie rozstrzygnięć. Postępowanie to nie kończy się zatem władczym aktem podlegającym ocenie sądu administracyjnego z punktu widzenia legalności. Zakończenie postępowania skargowego przybiera formę zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi zawierającego informację o czynnościach organu załatwiającego skargę i ich rezultatach. Zawiadomienie nie dotyczy zatem stwierdzenia, czy też uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Zawiadomienie kończące postępowanie skargowe nie podlega więc kontroli legalności sprawowanej przez sądy, gdyż nie mieści się ono wśród aktów poddanych kognicji tego Sądu określonych w przepisach art. 3 § 2 P.p.s.a. Z powyższego wynika, że właściwymi do rozpatrzenia tego typu skarg są organy administracji publicznej, a nie sądy administracyjne. Ponadto działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, który zawiera art. 3 § 2 ustawy P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, co skutkowało jej odrzuceniem w oparciu o przepisy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. ----------------------- 3