IV SA/Gl 1002/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi H.S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 i art. 151§ 2 k.p.a. w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt. 2 litera d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uchylił decyzję Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P., działającego z upoważnienia Starosty z dnia [...] Nr [...] o uznaniu H.S. za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz decyzję tego organu z dnia [...] Nr [...] o przyznaniu H.S. zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. Jednocześnie orzekł o odmowie uznania H.S. za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz o odmowie przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. W uzasadnieniu podniósł, iż H.S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. w dniu [...] jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku Zasiłek pobrała za okres od [...] do [...]. W dniu [...] strona złożyła wniosek o wyłączenie z ewidencji bezrobotnych, informując, że stara się o objęcie ubezpieczeniem emerytalno-rentowym w KRUS, ponieważ mąż jej jest właścicielem nieruchomości rolnej o powierzchni powyżej 2 ha. Oświadczyła również, iż nie jest współwłaścicielem tej nieruchomości rolnej, ponieważ mąż uzyskał ją przed zawarciem związku małżeńskiego w drodze darowizny Przedłożyła zaświadczenie potwierdzające zawarcie związku małżeńskiego w dniu [...] oraz akt notarialny, z którego wynika, że mąż w dniu [...] nabył w drodze darowizny nieruchomość rolną o powierzchni [...] ha. W związku z uzyskaniem tych informacji organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie uznania H.S. za osobę bezrobotną od [...] oraz w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od [...]. W trakcie postępowania wyjaśniającego uzyskano informację od KRUS - Placówka Terenowa w P. (pismo znak: [...] z dnia [...]) zgodnie z którą na podstawie decyzji z dnia [...] [...] H.S. została objęta ubezpieczeniem społecznym rolników w okresach od [...] do [...] tj. od dnia rejestracji do dnia uzyskania prawa do zasiłku oraz od dnia [...] po ustaniu prawa do zasiłku do nadal. H.S. w dniu [...], po zapoznaniu się z tą informacją potwierdziła, że zapłaciła należną składkę na ubezpieczenie społeczne rolników za wymienione okresy. Jak ponadto oświadczyła, nie wykonuje żadnych prac związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego, natomiast prowadzi z mężem wspólne gospodarstwo domowe. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, osobą bezrobotną jest osoba, która nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy k.c. o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. W ocenie organu I instancji, skoro H.S. podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników, to tym samym nie spełniała warunków uznania jej za osobę bezrobotną. W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię zawartego tam przepisu. Organ I instancji nieprawidłowo uznał, że skoro podlega ubezpieczeniom emerytalnemu w KRUS, to nie spełnia warunków do uznania jej za osobę bezrobotną. Nie dostrzegł jednak tego, że została ona objęta ubezpieczeniem emerytalnym i rentowym ze względu na pracę w gospodarstwie domowym, bezpośrednio związanym z gospodarstwem gospodarstwo należącym do jej męża. Czym innym jest, jak twierdzi, praca w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z gospodarstwem rolnym, a czym innym stała praca w gospodarstwie rolnym. Skoro wykonuje ona pracę w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z gospodarstwem rolnym, to nie ma przeszkód, aby zakwalifikować jej jako osobę bezrobotną. Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. W części pierwszej uzasadnienia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz poczynione w nim ustalenia, zaś w kolejnej motywy swojego rozstrzygnięcia. Wskazał w szczególności na przepis art.2 ust.1 pkt. 2 litera d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z którego wynika, że za bezrobotnego może być uznana osoba, która jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu k.c., o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Zdaniem organu II instancji, z treści tego przepisu wynika, iż nie może uzyskać statusu bezrobotnego osoba, która z mocy prawa podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu z tytułu stałej pracy, jako współmałżonek lub domownik, w gospodarstwie rolnym o wskazanej wyżej powierzchni. W skardze z dnia [...] H.S. podnosi następujące zarzuty: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej: u.p.z.) w związku z art. 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1990r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (dalej: u.s.r.), poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku rozróżnienia przesłanek objęcia ubezpieczeniem społecznym rolników małżonka rolnika określonych w art. 5 u.s.r.; - naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 8, art. 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ w uzasadnieniu decyzji do argumentów powołanych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji Starosty [...] z dnia [...].  W wyniku naruszenia art. 2 ust. 1 pkt. 2 u.p.z. w związku z art. 5 u.s.r., polegającego na braku rozróżnienia przesłanek objęcia ubezpieczeniem społecznym rolników małżonka rolnika określonych w art. 5 u.s.r. organ uznał, ż skarżąca nie spełniła warunków do nabycia statusu osoby bezrobotnej na dzień [...]. Natomiast nigdy nie wykonywała pracy w gospodarstwie rolnym należącym do Jej męża. Pracuje w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym. Z tego też tytułu podlega rolniczemu ubezpieczeniu społecznemu. Odnośnie pierwszego zarzutu wyjaśnia, że podlega ubezpieczeniom na podstawie przepisu art. 5 in fine u.s.r., który zawiera dwie odrębne przesłanki objęcia ubezpieczeniem społecznym małżonka rolnika. Pierwszą z nich jest praca w gospodarstwie rolnika. Przesłanka ta odpowiada definicji zawartej w art. 2 ust 1 pkt. 2 ppkt d u.p.z. Druga przesłanka to praca w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z gospodarstwem rolnym. Skarżąca została objęta ubezpieczeniem społecznym na podstawie drugiej przesłanki, ze względu na pracę w gospodarstwie domowym. Zdaniem skarżącej organy orzekające w sprawie nieprawidłowo uznały, że skoro podlega ona ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowemu w KRUS, to nie spełnia wymogów uznania jej za osobę bezrobotną. Tytuł ubezpieczenia emerytalnego i rentowego stanowi jej praca w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z gospodarstwem rolnym, które to gospodarstwo należy do jej męża, a nie praca w samym gospodarstwie rolnym. Czym innym jest praca w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z gospodarstwem rolnym (która w przypadku skarżącej stanowi tytuł do rolniczego ubezpieczenia społecznego), a czym innym stała praca w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe (która wyklucza status osoby bezrobotnej). Pierwszy z wymienionych rodzajów prac obejmuje czynności związane z prowadzeniem domu, takie jak wychowanie dzieci, gotowanie, sprzątanie, robienie zakupów, itp. W jej ramach nie wykonuje się czynności dotyczących samego gospodarstwa rolnego np. prace polowe lub związane z chowem zwierząt. Podkreśla, że nie pracuje w gospodarstwie rolnym męża, gdyż nie posiada odpowiednich kompetencji ani doświadczenia w tym zakresie. Gospodarstwo stanowi własność męża (jego majątek odrębny). Mąż, wedle przyjętych ustaleń, zajmuje się gospodarstwem rolnym, a skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe. Odnośnie drugiego zarzutu skarżąca podnosi, iż decyzja wydana została z naruszeniem zasad k.p.a., a przede wszystkim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz ich kultury prawnej, a także zasady przekonywania. Organ bowiem nie ustosunkował się do zarzutów podniesionych przez nią w odwołaniu z dnia [...]. Uzasadnienie decyzji zostało w dużej mierze oparte na powtórzeniu argumentacji użytej przez organ I instancji, zaś zarzuty podniesione przez nią, w tym główny zarzut odnoszący się do art. 5 u.s.r., został zignorowany. Wskazuje na obowiązek przeprowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli, jak również wyjaśnić stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy. Organ obowiązku tego nie dopełnił. Motywy decyzji powinny być przedstawione w taki sposób, aby strona mogła w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, decydujących o sposobie załatwiania sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada tym wymogom, w szczególności z tej racji, że nie zawiera analizy stanu prawnego w kontekście norm prawa materialnego, które zostały podniesione przez skarżącą i mogłyby mieć w sprawie istotne znaczenie (art. 5 u.s.r.). Dla uzasadnienia tego zarzutu przywołuje m.in. stanowiska wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 17 marca 2009r. (sygn. akt II SA/Ol 54/09) oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w wyroku z dnia 23 września 2008r. (sygn. akt: II SA/Bd 535/08): Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W odniesieniu do decyzji, bo tego rodzaju rozstrzygnięcie jest przedmiotem skargi w niniejszej sprawie, Sąd może ją uchylić lub stwierdzić jej nieważność wyłącznie w przypadkach określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. – tj. gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy lub gdy wystąpią przyczyny nieważności wskazane w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], którą organ ten uchylił decyzję Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w P., działającego z upoważnienia Starosty z dnia [...] nr [...] o uznaniu H.S. za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz decyzję tego organu z dnia [...] nr [...] o przyznaniu H.S. zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. Jednocześnie decyzją tą Starosta [...] odmówił uznania H.S. za osobę bezrobotną od dnia [...] oraz odmówił przyznania jej zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...]. Zaskarżona decyzja została podjęta w wyniku wznowienia postępowania, ze względu na przesłankę określoną w art. 145§1 pkt. 5 k.p.a., na podstawie art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. w związku z art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. z 2008 r., Dz. U. Nr 69, poz. 415 z późn. zm., dalej: ustawa). Przepis art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy określa definicje bezrobotnego przyjmując, iż oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o ile spełnia wymogi wskazane w punktach a – l. W szczególności, zgodnie z art. 2 ust.1 pkt. 2 lit. d ustawy, za bezrobotnego może być uznana osoba, która nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Zgodnie z art. 145 §1 pkt. 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, najkrócej rzecz ujmując, sprowadza się do tego, że skarżąca została zarejestrowana w dniu [...] jako bezrobotna z prawem do zasiłku. Zasiłek pobierała w okresie od [...] do dnia [...]. Pismem z dnia [...] organ I instancji uzyskał informację od Placówki Terenowej KRUS w P., iż H.S. na podstawie decyzji z dnia [...] została objęta ubezpieczeniem społecznym rolników w okresach: 1/ od [...] do [...] tj. ustania zatrudnienia do dnia uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 2/ od [...] tj. po ustaniu prawa do zasiłku, do nadal. Skarżąca ustaleń tych nie kwestionuje, natomiast jak podnosi w skardze, fakt iż w dniu rejestracji jako bezrobotna podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników nie oznacza, jak przyjął to organ I instancji, a w ślad za nim i organ odwoławczy, niespełnienia wymogu określonego w art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy, warunkującego uznanie jej za osobę bezrobotną. Argumenty podnoszone przez nią sprowadzają się do następującego stanowiska. Przepis art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy przewiduje, iż bezrobotną jest jedynie taka osoba, która nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe. Skoro skarżąca podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników, jednakowoż nie z tytułu stałej pracy w gospodarstwie rolnym swego męża, ale z tytułu stałej pracy jako współmałżonek w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym prowadzonym przez męża, to tym samym nie można przyjąć, iż objęta jest hipotezą art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. d ustawy Na uzasadnienie swojego stanowiska przywołuje przepis art. 5 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (t.j. Dz.U. z 2008 r., Nr 50, poz. 291 ze zm., dalej: u.s.r.), który stanowi, iż przepisy ustawy dotyczące ubezpieczenia rolnika i świadczeń przysługujących rolnikowi stosuje się także do małżonka rolnika, chyba że ten małżonek nie pracuje w gospodarstwie rolnika ani w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym. Wywodzi stąd wniosek, że podleganie ubezpieczeniu społecznemu rolników może być oparte o dwa różne tytuły: pierwszy – małżonka rolnika pracującego w gospodarstwie rolnym; drugie – małżonka rolnika pracującego w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym. Swoje ubezpieczenie wywodzi z drugiego tytułu, bowiem, jak twierdzi, gospodarstwo rolne prowadzi samodzielnie jej mąż, ona natomiast zajmuje się jedynie gospodarstwem domowym. Przyjdzie zauważyć, że ubezpieczenie społeczne rolników obejmuje, na zasadach określonych w ustawie, rolników i pracujących z nimi domowników (art. 1 ust. 1 u.s.r.). W jego strukturze wyodrębnia się ubezpieczenie wypadkowe, chorobowe i macierzyńskie oraz ubezpieczenie emerytalno-rentowe (art. 1 ust. 1 u.s.r.). Ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu podlega z mocy ustaw rolnik, którego gospodarstwo obejmuje obszar użytków rolnych powyżej 1 ha przeliczeniowego lub dział specjalny oraz domownik rolnika (art. 16 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.s.r.). Jak zauważono wyżej, przepisy ustawy dotyczące ubezpieczenia rolnika i świadczeń przysługujących rolnikowi stosuje się także do małżonka rolnika, chyba że ten małżonek nie pracuje w gospodarstwie rolnika ani w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym (art. 5 u.s.r.). Konkludując, małżonka rolnika , o ile nie podlega wyłączeniu określonemu w art. 5 u.s.r. in fine (nie pracuje w gospodarstwie rolnika ani w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym) podlega pełnemu ubezpieczeniu, w tym ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu. Analiza przepisu art. 5 u.s.r. prowadzi jednak do odmiennych wniosków, aniżeli uważa to skarżąca. Jego celem jest objęcie ubezpieczeniem społecznym małżonka rolnika, chyba że nie jest on w ogóle związany w z gospodarstwem rolnika poprzez pracę w nim, albo też pracę w gospodarstwie domowym bezpośrednio z nim związanym. Skoro zatem skarżąca została objęta ubezpieczeniem społecznym rolników, to oznacza, iż żadna z tych przyczyn wyłączających ubezpieczenie nie zachodziła. Daje to zatem podstawę do przyjęcia teza, iż skarżąca pracuje w "gospodarstwie rolnika" bądź też w "gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym". W przepisie art. 2 ust. 1 pkt.2 lit. d ustawy mowa jest o osobie "podlegającej ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek w gospodarstwie rolnym". W ocenie Sądu sytuacja, w której skarżąca podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników, w tym ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu, z tej racji, że nie została spod niego wyłączona ze względu to, że (rozumując a contrario) pracuje w gospodarstwie rolnika bądź też w gospodarstwie domowym bezpośrednio związanym z tym gospodarstwem rolnym, odpowiada hipotezie przepisu art. 2 ust. 1 pkt.2 lit. d ustawy. Podlega bowiem ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek w gospodarstwie rolnym. W kontekście poczynionych wyżej ustaleń nie znajdują uzasadnienia zarzuty podnoszone w skardze. Wobec powyższego, skoro w dacie wydania decyzji ([...]) o uznaniu skarżącej za osobę bezrobotną nie spełniała ona jednego z wymogów koniecznych do nadania takiego statusu, a okoliczność ta wyszła na jaw później ([...]), to zachodziła podstawa do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt. 5 k.p.a. Stanowi on bowiem , iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Podobnie rzecz się ma z decyzją przyznającą zasiłek dla osoby bezrobotnej ([...]), której podstawą wydania był status osoby bezrobotnej. W wyniku wznowienia postępowania, po uchyleniu ostatecznych decyzji wskazanych wyżej, Starosta [...] był zobligowany orzec merytorycznie w obu sprawach, a więc w kwestii statusu osoby bezrobotnej oraz w sprawie zasiłku dla skarżącej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, iż rozstrzygnięcie stanowiące jej przedmiot nie narusza obowiązującego prawa. Wydanie decyzji poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Zważywszy wszystkie przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że zaskarżony akt nie narusza prawa w stopniu mogącym uzasadniać jego uchylenie i dlatego działając na podstawie art. 132 oraz w oparciu o art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku .