IV SA/Gl 1004/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2016 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzekło o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie z odwołania M. W. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] o odmowie przyznania stronie zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie kosztów zakupu leków. Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 3 i art. 137 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zmianami). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że M. W. w ustawowym terminie złożył odwołanie, a następnie w piśmie z dnia 21 sierpnia 2015 r. cofnął odwołanie. Organ podniósł, że zgodnie z art. 137 k.p.a., strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem orzeczenia przez organ odwoławczy. Podkreślił, że zasadą jest uwzględnienie żądania strony w takiej sytuacji i dodał, że odmowa uwzględnienia cofnięcia odwołania ma miejsce jedynie wtedy, gdy cofnięcie to prowadzi do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. Następnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z wymienionych przesłanek negatywnych. W podsumowaniu organ podniósł, że z uwagi na to, iż strona skutecznie cofnęła odwołanie, stwierdził, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe i wobec tego wydał decyzję o umorzeniu tego postępowania. W skardze wniesionej przez stronę postępowania administracyjnego – M. W., nie zostały podniesione żadne zarzuty. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego – podtrzymując skargę wskazała, że skarżący nie uchyla się od oświadczenia o cofnięciu odwołania, natomiast kwestionuje formę załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przy wydaniu decyzji nie doszło bowiem do naruszenia przepisów postępowania, które miały zastosowanie w sprawie. Podkreślenia wymaga, że w skardze wniesionej przez stronę postępowania administracyjnego – M. W., nie zostały podniesione żadne zarzuty, a na rozprawie pełnomocnik skarżącego – podtrzymując skargę wskazała, że skarżący nie uchyla się od oświadczenia o cofnięciu odwołania, natomiast kwestionuje formę załatwienia sprawy. Ponieść zatem należało, że zgodnie z art. 137 k.p.a. strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni cofnięcia odwołania, jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny. W przedmiotowej sprawie skarżący cofnął wniesione odwołanie. W takiej sytuacji organ II instancji nie przeprowadza ponownie postępowania administracyjnego, jak dzieje się to w razie rozpoznania odwołania, lecz jedynie bada dopuszczalność cofnięcia odwołania analizując, czy cofnięcie to nie doprowadzi do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji naruszającej prawo lub interes społeczny. W niniejszej sprawie organ odwoławczy takie badanie przeprowadził, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skutkiem tego badania była ocena, że cofnięcie odwołania jest dopuszczalne i Sąd tę ocenę uznaje za prawidłową. Dodać również należało, że bezpodstawny był zgłoszony na rozprawie zarzut dotyczący nieprawidłowej formy załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem ze wskazanym wśród podstaw prawnych zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., umarzając postępowanie odwoławcze, organ odwoławczy wydaje decyzję, a nie postanowienie. Biorąc powyższe pod uwagę, należało skargę wniesioną w niniejszej sprawie oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.