IV SA/Gl 1005/12

Dnia 25 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2013 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2011 roku, sygn. akt IV SA/Gl 290/11 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt IV SA/Gl 290/11 oddalił skargę R.J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego. Pismem nadanym [...] R.J. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej powyższym wyrokiem. Ze względu na nie precyzyjną treść skargi, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 5 listopada 2012 roku wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania poprzez: wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie, wskazanie okoliczności świadczących o zachowaniu terminu do wniesienia skargi oraz sprecyzowanie, czy żąda on uchylenia, czy też zmiany zaskarżonego orzeczenia, jak również nadesłanie odpisu skargi o wznowienie postępowania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tej skargi. W odpowiedzi na wezwanie skarżący pismem z dnia [...] wskazał jako podstawę wznowienia kilka numerów artykułów kodeksu: cywilnego, karnego, postępowania cywilnego, postępowania administracyjnego oraz art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ponadto zażądał zmiany orzeczenia oraz oświadczył, że jego zdaniem zachował termin do wniesienia skargi zgodnie z "art. 407, art. 408 k.p.c. i art. 118 k.c." oraz nadesłał odpowiednią ilość odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale niniejszym można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Ponadto art. 280 § 1 i § 2 P.p.s.a. mówi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Natomiast na żądanie sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalność wznowienia. Równocześnie art. 271 P.p.s.a. wskazuje, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia (pkt 1); jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe (pkt 2). Poza tym można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a.). Można żądać wznowienia postępowania także w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272 § 3 P.p.s.a.). Jak również zgodnie z treścią art. 273 § 1 oraz § 2 i § 3 P.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym (pkt 1); bądź orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (pkt 2). Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Ostatecznie można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Biorąc pod uwagę wyżej wymienione przepisy oraz uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych należy zauważyć, iż jeśli z samej treści skargi o wznowieniu postępowania wynika, że podnoszona podstawa wznowienia nie zachodzi, to taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (wyrok NSA z 26 października 2007 r. sygn. akt II FSK 1201/06). Natomiast brak ustawowej podstawy wznowienia stanowi obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu (postanowienie NSA z 3 czerwca 2004 r. sygn. akt OW 87/04). W niniejszej sprawie skarżący ani w skardze o wznowienie postępowania nadanej [...], ani w odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] nie wskazał ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowego. W powyższej skardze R.J. stwierdził jedynie, iż "wyrok z dnia 22 listopada 2011 roku, sygn. akt IV SA/Gl 290/11 został wydany bez żadnych dowodów na okoliczność, że skarżący jako osoba niepełnosprawna o stopniu umiarkowanym miał ofertę pracy i ją odrzucił", natomiast w piśmie z dnia [...] wskazał jako podstawę wznowienia "naruszenie art. 6 k.c. oraz art. 272 k.k. co stanowi art. 415 k.c. i art. 417 k.c. gdyż art. 16 k.p.a., dział II k.p.a. art. 145 – 163 k.p.a. oraz art. 235 k.p.a. i art. 236 k.p.a. i inne przepisy prawne, które są Sądowi znane z mocy art. 213 i 227 i 228 k.p.c. oraz art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności". W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.