IV SA/Gl 1009/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kaznowska WSA Małgorzata Walentek Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Wita po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2006 r. sprawy ze skargi U. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] nr [...]; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja w całości nie może być wykonana; 3/ nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwotę [...] ([...]) złotych tytułem nie pobranej od skarżącej opłaty sądowej; 4/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] nr[...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 2a i ust. 2b, art. 19 ust. 2 pkt 4 i art. 20 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000 r., nr 71, poz. 838 z późn. zm.), nałożył na U. P. karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł. ([...]) za przekroczenie w dniu [...] bez zezwolenia nacisku na [...] i [...] oś pojazdu [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] o nr rej. [...] który poruszał się po ulicy R. w G. w ciągu drogi krajowej nr [...], a także zobowiązał do wpłacenia tej kwoty w terminie 14 dni, po upływie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu tej decyzji wywiódł, iż stwierdzone zostało przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku na dwie osie powołanego pojazdu, co w konsekwencji skutkuje wymierzeniem łącznej kary pieniężnej. Dodał również, iż fakt ten wynika jednoznacznie z protokołu zatrzymania i kontroli powołanego pojazdu nr [...] z dnia [...] W odwołaniu od tej decyzji strona domagała się jej uchylenia i umorzenia postępowania oraz zarzuciła błędną interpretację art. 13 ust. 2 a i art. 19 ust. 1 pkt 2 i art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2000 r., Nr , poz. 1953), a także zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 – 10, art. 77 – 80 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie, co zdaniem strony, narusza art. 2 i art. 42 Konstytucji RP i czyni nałożoną karę bezpodstawną. W uzasadnieniu odwołania podniosła, że ważenie pojazdu nie zostało przeprowadzone na nawierzchni płaskiej w "zniwelowanym geodezyjnie terenie", bowiem waga spoczywała na nachylonej powierzchni, co mogło skutkować zaburzeniami jej pracy. Zdaniem strony, poddany kontroli pojazd nie był przeciążony, a umieszczony w nim ładunek został prawidłowo rozmieszczony. Powołała się również na okoliczność nie wyrażenia przez kontrolujących zgody na ponowne przeważenie pojazdu, którego żądał kierowca strony z uwagi na nagłe hamowanie przy wjeździe pojazdu na wagę oraz nie ustosunkowanie się do dodatkowych pisemnych wyjaśnień świadczących o rozbieżność pomiędzy wynikami ważenia tego samego pojazdu na legalizowanej wadze w miejscu załadunku (wytwórni kamienia) i podczas przeprowadzonej kontroli. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania strony, uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta G. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W jej uzasadnieniu opisało stan faktyczny i prawny, który miał miejsce w sprawie i wskazało, że organ pierwszej instancji nie ustosunkował się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących nieprawidłowego ważenia pojazdu i braku uprzedniego przeprowadzenia, w tym zakresie, postępowania wyjaśniającego, czym naruszył art. 7, art. 10 § 1 , art. 77 i art. 107 K.p.a. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...]nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 2a i ust. 2b, art. 19 ust. 2 pkt 4 i art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych, nałożył na U. P. karę pieniężną w łącznej kwocie [...] zł. za przejazd w dniu [...] po ulicy R. w G. w ciągu drogi krajowej nr [...] bez zezwolenia powołanym pojazdem i przekroczenie dopuszczalnych parametrów nacisku na d [...] i [...] jego oś. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że protokół ważenia pojazdu nr [...]został sporządzony na podstawie pomiaru dokonanego wagą do pomiarów dynamicznych typu VLM, która posiada zatwierdzenie typu i legalizację Urzędu Miar, a wszystkie dokumenty dotyczące wagi zostały przedstawione do wglądu kierowcy strony podczas kontroli. Nadto, pomiaru tego dokonano na wyznaczonym i odpowiednio przygotowanym stanowisku pomiarowym, które zostało pomierzone geodezyjnie. Wyjaśnił, że waga ta automatycznie odnotowuje wszelkie nieprawidłowości podczas pomiaru (np. zbyt dużą lub nierównomierną prędkość najazdu bądź nagłe przyhamowanie przed najechaniem na panel pomiarowy) i sama "uznaje" wadliwy pomiar za "nieważny", co całkowicie eliminuje możliwość popełnienia błędu przez człowieka i wyklucza wystąpienie jakiejkolwiek pomyłki. Dodatkowo po dokonaniu pomiaru sama odejmuje automatycznie 200 kg i 2% od każdej pomierzonej wartości. Akcentował również, że znaczne przeciążenie na [...] osi wynosiło [...] kN, a na [...] aż [...] kN, za które ustawodawca w załączniku do ustawy o drogach publicznych przypisał karę w wysokości [...] zł. i [...] zł. W odwołaniu od tej decyzji strona ponownie domagała się jej uchylenia i umorzenia postępowania oraz zarzuciła jej błędną interpretację art. 13 ust. 2 a, art. 19 ust. 1 pkt 2 i art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2000 r., Nr , poz. 1953) oraz zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 – 10, art. 77 – 80 i art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie, co zdaniem strony, narusza art. 2, art. 42 Konstytucji RP, jak również art. 105 § 1 , art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 K.p.a. oraz czyni nałożoną karę bezpodstawną. W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że ważenie pojazdu i pomiar parametrów został dokonany w sposób dowolny i bez podstawy prawnej, której brak jest w przepisach prawa powszechnie obowiązującego takich jak Konstytucja RP i ustawy. Jednocześnie nie można za taki przepis prawa uznać zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Miar Nr 39 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie wprowadzenia przepisów metrologicznych o wagach samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa Nr 6/2000, poz. 40) wydanego na podstawie art. 8 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (dopisek Sądu). Tym samym nie sposób przyjąć, że proces ważenia dokonany na drodze krajowej został dokonany w sposób prawidłowy wobec braku przepisów wykonawczych określających metody i warunki takiego pomiaru oraz podpisu kierowcy na protokole. Jednocześnie strona akcentowała, że ważenia dokonano na drodze krajowej, a Prezydent Miasta G. ani jego Zastępca nie byli zarządcami tej drogi, w związku z tym nie mogli wydać decyzji w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania strony, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ, powołując się na obowiązujące w tej materii przepisy prawa, a w szczególności art. 66 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. nr 58, poz. 515 z późn. zm.) oraz na protokół z przeprowadzonej w dniu [...] kontroli powołanego pojazdu, uznał, iż postępowanie administracyjne w sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami, przy zagwarantowaniu stronie pełnego i czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Ponadto organ dodał, iż sprawdzenie nacisków osi i masy pojazdu dokonano zgodnie z zaleceniami podanymi w instrukcji producenta wag, a stanowisko, na którym dokonano kontrolnego ważenia pojazdu również spełniało wszystkie wymagania określone przepisami prawa, czego dowodem był okazany kierowcy do wglądu protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów oraz świadectwa legalizacyjne wag. Organ zwrócił również uwagę na fakt, iż kierowca pojazdu był należycie poinformowany o wymaganiach związanych z dokonywaniem pomiaru i nie wniósł do niego zastrzeżeń ograniczając się tylko do stwierdzenia w protokole, że "nie został upoważniony przez szefa do podpisywania dokumentów". Zaakcentował, iż pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi oraz nie może przekraczać dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Natomiast przejazd po drodze pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary są większe od dopuszczalnych, wymaga zezwolenia właściwego zarządu drogi w oparciu o art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jego brak wiąże się z obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych w związku z § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262) i załącznikiem do ustawy o drogach publicznych (l.p. 5 - poz. 1 c i poz. 5 d), a to w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 200, poz. 1953 z późn. zm.). Odnosząc się do treści odwołania, powołał art. 19 ust. 5 ustawy o drogach publicznych w związku z § 15 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. Nr 53, poz. 563 z późn. zm.) i wskazał, że Prezydent Miasta G. miał upoważnienie ustawowe do wydania decyzji w sprawie kar za przejazd pojazdem nienormatywnym po ulicy R. w G. W skardze na powyższą decyzję skarżąca domagała się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Zarzuciła jej dowolność i niekompletność zebranego w sprawie materiału dowodowego w zakresie ustaleń strony postępowania administracyjnego i prawidłowości załadowania opisanego powyżej pojazdu [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] o nr rej. [...] Dodatkowo skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji błędną interpretację art. 9 ust. 3, art. 27 i art. 29 ustawy o miarach i art. 13 ust. 2 a i b, art. 19 ust. 1 pkt 2 i art. 20 pkt 8 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw poprzez przyjęcie, że wagi, na których dokonano pomiarów gwarantują ich prawidłowość i mogą stanowić podstawę do wymierzenia kary pieniężnej. Takie założenie organu administracji czyni nałożoną karę bezpodstawną w świetle art. 92 ust. 1 i 2, art. 93 i art. 241 ust. 6 Konstytucji RP i uzasadnia umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 107 § 1 K.p.a., bądź jego zawieszenie w trybie art. 100 § 1 w związku z art. 97 § 1 K.p.a. do czasu rozstrzygnięcia zgodności art. 13 ust. 2a i 2b ustawy o drogach publicznych, jak i załącznika nr 1 do tej ustawy z art. 2 i art. 42 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i przywołało argumenty jakimi kierowało się przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji. Podniosło, że protokół kontroli, wbrew twierdzeniom skarżącej, odpowiada warunkom określonym w art. 68 § 1 i 2 K.p.a., gdyż wynika z niego kto, kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach dokonał pomiaru nacisków na osie pojazdu, a wymierzona skarżącej kara jest zgodna z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem jej rozstrzygnięć. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a. W ocenie składu orzekającego analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, niemniej, wyłącznie z przyczyn proceduralnych związanych z okolicznościami istotnymi dla tej sprawy, które nie były przedmiotem rozważań organów administracji, a miały znaczenie w zakresie wymierzonej skarżącej kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy wynika, iż w dniu [...] skarżąca dokonywała przewozu bez zezwolenia po ulicy R. w G. w ciągu drogi krajowej nr [...] i przekroczyła wówczas nacisk na [...] i [...] oś pojazdu [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą [...] o nr rej. [...], co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 13 ust. 2a i ust. 2b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, zgodnie z którym za przejazd po drogach publicznych pojazdów o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających dopuszczalne wielkości, bez stosownego zezwolenia określonego odrębnymi przepisami, pobiera się karę pieniężną, której wysokość określa załącznik do tej ustawy. Zastosowanie w rozpatrywanej sprawie powołanego przepisu wynika z treści art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych ustaw, który stanowi, że do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tej ustawy, zastosowanie mają przepisy dotychczasowe. Jednocześnie na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym pojazd uczestniczący w ruchu drogowym ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie powodowało niszczenia drogi oraz nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Natomiast przejazd po drodze pojazdem, którego masa, naciski osi lub wymiary są większe od dopuszczalnych, wymaga zezwolenia właściwego zarządu drogi w oparciu o art. 61 ust. 11 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jego brak wiąże się z obowiązkiem uiszczenia kary pieniężnej, o której mowa w powołanym wcześniej art. 13 ust. 2 a ustawy o drogach publicznych. Wszystkie pojazdy poruszające się po drogach publicznych muszą zatem spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., nr 32, poz. 262), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem. W § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia określono dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy o liczbie osi większej niż cztery, który nie może przekraczać 40 ton. Jednakże zgodnie z § 57 ust. 3 rozporządzenia pojazd członowy lub zespół złożony z pojazdu silnikowego i przyczepy o dopuszczalnej masie całkowitej 42 tony zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia tj. [...] może nie spełniać wymagań, o których mowa w jego § 3 ust. 1 pkt 2 lit.b. W tym miejscu zaakcentować trzeba, iż zdaniem Sądu mimo, że zgodnie z przepisem art. 61 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (ust. 1), zaś ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (ust. 2 pkt 1), a ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego masa, naciski osi lub wymiary wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach określających warunki techniczne pojazdów, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania stosownego zezwolenia (art. 64 ust. 1 tej samej ustawy Prawo o ruchu drogowym), to organ administracji miał obowiązek dokonać jednoznacznych ustaleń, czy kontrolowany pojazd był zarejestrowany po raz pierwszy przed dniem [...] czy w związku z tym jego rzeczywista masa całkowita pojazdu była dopuszczalna, a także czy mogło to mieć jakikolwiek wpływ na stwierdzone w protokole kontroli przekroczenia nacisków na jego [...] i [...] oś. Jak również nie zbadano, czy w sprawie może mieć zastosowanie § 3 ust. 3 powołanego rozporządzenia, a to w związku z treścią jego § 3 ust. 2, która obowiązuje tylko wobec pojazdów zarejestrowanych po raz pierwszy po dniu [...] W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że należy uchylić obie decyzje organów administracji, w celu ponownego przeprowadzenia stosownych rozważań i ewentualnych korekt w obliczeniach rachunkowych oraz na tej podstawie wymierzyć stosowną kary pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym, która będzie odpowiadać wysokościom kar ustalonym przez ustawodawcę. Stwierdzone powyżej uchybienia proceduralne zwalniają Sąd z obowiązku szczegółowego ustosunkowania się do wywodów zaskarżonej decyzji oraz do zarzutów skargi, nie mniej jednak zwrócić należy uwagę na konieczność wnikliwego zbadania niewyjaśnionych w sprawie okoliczności. Sąd uznał za nieuzasadnione argumenty użyte przez skarżącą, w zakresie braku podstaw do wydania decyzji przez Prezydenta Miasta G., które zostały w sposób prawidłowy wyjaśnione przez organ odwoławczy. Zajęte przez ten organ stanowisko uzasadnia treść art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. Nr 91, poz. 578 z późn. zm.) w związku z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 sierpnia 1998 r. w sprawie utworzenia powiatów (Dz. U. Nr 103, poz. 652 – część XII, poz. 5), albowiem miasto G. jako miasto na prawach powiatu i reprezentujący je Prezydent Miasta G. jest na podstawie art. 131 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) i art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – zarządcą wszystkich dróg publicznych w powiecie g., za wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Należy się również zgodzić ze stanowiskiem tego organu, że za stan techniczny pojazdu i sposób jego załadowania w pełni odpowiada przewoźnik lub właściciel pojazdu, którego w toku kontroli reprezentuje kierowca. Odnośnie pozostałych zarzutów, dotyczących sposobu przeprowadzenia kontroli oraz legalności przyrządów pomiarowych zastosowanych przez funkcjonariuszy organu kontrolnego, należy - zdaniem Sądu - w pełni przychylić się do stanowiska wyrażonego przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę i podnieść, że kontrola pojazdu została przeprowadzona zgodnie z właściwymi przepisami, zaś stanowisko, na którym dokonano kontrolnego ważenia pojazdu, wbrew twierdzeniom skarżącej, posiadało utwardzoną i równą nawierzchnię, czego dowodem był aktualny w dacie kontroli protokół z pomiarów pochylenia terenu na stanowisku do ważenia pojazdów. Zdaniem Sądu, podstawowe znaczenie w tym zakresie ma fakt, iż zarówno świadectwa legalizacji przyrządów pomiarowych, jak i protokół pomiaru pochyłości terenu na stanowisku do ważenia pojazdów zostały okazane kierowcy, który nie wniósł do nich żadnych zastrzeżeń. Zatem wbrew zarzutom skargi, ważenie zostało - zdaniem Sądu - przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa oraz przy użyciu dopuszczonych do użytku urządzeń pomiarowych, posiadających stosowne atesty, a otrzymane wyniki ważenia zostały podane po uwzględnieniu tolerancji 200 kg + 2% dla każdej osi. Sąd również podkreśla, że każdy podmiot zajmujący się przewozem ładunku po drogach publicznych powinien z należytą starannością, bardzo dokładnie, sprawdzać nie tylko sam proces załadunku towaru na pojazd, ale również wybierać drogę swego przejazdu w taki sposób, aby nie naruszyć jakichkolwiek norm prawa drogowego oraz przepisów dotyczących warunków technicznych pojazdu. Właściciel samochodu ciężarowego, który powierza dokonanie przewozu ładunku, zgodnie z obowiązującym prawem w pełni ponosi odpowiedzialność za działanie zatrudnianego przez siebie kierowcy. Zdaniem Sądu, nakazy stosownego postępowania muszą być bezwzględnie przestrzegane przez użytkowników dróg publicznych, niezależnie od odległości, którą przejeżdżają oni daną drogą pojazdem nienormatywnym, jak również bez względu na rodzaj towaru, który przewożą, czy też bez względu na inne uwarunkowania np. temperaturę. W tym stanie rzeczy, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta G. naruszają - zdaniem Sądu, zarówno przepisów prawa materialnego wskazane w art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych oraz w powołanym rozporządzeniu, jak również przepisy art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. i to w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji przytoczonych wywodów, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji poczyni stosowne ustalenia faktyczne i prawne z uwzględnieniem powyższych rozważań i zastosuje odpowiednie przepisy prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji oraz w związku z art. 152 ustawy p.p.s.a. w punkcie 2 sentencji Sąd, orzekł o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia. Jednocześnie, w oparciu o art. 223 § 2 w związku z art. 200 i 209 ustawy p.p.s.a. w punkcie 3 sentencji nakazano ściągnąć tytułem nieuiszczonego wpisu kwotę [...] zł., a o wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącej orzeczono w punkcie 4 sentencji, na podstawie art. 209 ustawy p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).