IV SA/Gl 1010/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] G. B. zaskarżył decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt dziecka w rodzinie zastępczej. W decyzji organu I instancji zobowiązano skarżącego do zapłaty kwoty [...] zł (w terminie 21 dni od daty otrzymania decyzji) oraz [...] zł miesięcznie (do 15-go każdego miesiąca). W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na to, że jej wykonanie wywoła nieodwracalne skutki prawne, gdyż uniemożliwi skarżącemu ponoszenie wydatków na bieżące utrzymanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W tym miejscu zaznaczyć należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarówno w całości, jak i w części stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd może jednak na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołane przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Nadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uzależnione od zasadności samej skargi, a rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania podejmowane jest na wstępnym etapie postępowania, gdy brak jest podstaw do wyrokowania o zasadności skargi. Ponadto przyjdzie zauważyć, że wstrzymanie wykonania dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, przez co należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygniecie oprzeć zarówno o ocenę samego wniosku, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji, mając na uwadze powyższe rozważania, należało stwierdzić, iż skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować powstanie po jego stronie znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Sam fakt jego trudnej sytuacji majątkowej nie stanowi wystarczającej przesłanki dla uwzględnienia żądania i zastosowania instytucji procesowej wstrzymania, która ma charakter wyjątkowy. Wprawdzie skarżący uprawdopodobnił, że ze względu na osiągane dochody (k. 8 akt administracyjnych – zaświadczenie o zarobkach skarżącego) nie ma środków na spłatę całości należności objętej decyzją administracyjną, jednakże nie może to przesądzać o zasadności wniosku i kreować hipotetycznego założenia o możliwości powstania po jego stronie powstania znaczącej szkody lub niebezpieczeństwa poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sam fakt trudnej sytuacji finansowej nie może stanowić samoistnej przesłanki udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. Przede wszystkim należy zauważyć, że dochodzone od skarżącego świadczenie ma charakter pieniężny i podlega zwrotowi w sytuacji wydania korzystnego dla niego rozstrzygnięcia, co będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego. Nadto ewentualna egzekucja administracyjna nie pozbawi go środków do życia, albowiem przepisy postępowania egzekucyjnego wprowadzają kwoty wolne od egzekucji. Ostatecznie przyjdzie zauważyć, że skarżący może skorzystać z przysługującego mu prawa do zwrócenia się do organu z wnioskiem o rozłożenie wymaganej kwoty na raty lub odroczenie terminu jej płatności. W konsekwencji wobec braku realnej możliwości powstania po stronie skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd nie uwzględnił jego wniosku i orzekł jak w sentencji, stosownie do treści art. 61 § 1, 3 i 5 ustawy P.p.s.a.