IV SA/Gl 1014/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, , , po rozpoznaniu w dniu 27 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.S. na zawiadomienie o orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji i inwalidztwa p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. orzeczeniem z dnia [...]r. nr [...] w sprawie inwalidztwa i związku inwalidztwa ze służbą uznała K.S. za całkowicie niezdolnego do służby w Policji oraz uznała, że inwalidztwo nie pozostaje w związku ze służbą. Następnie Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. w zawiadomieniu o orzeczeniu z dnia [...]r. nr [...] zaliczyła K.S. do II grupy inwalidzkiej oraz stwierdzając całkowitą niezdolności do służby wskazała, iż związek niezdolności do służby wynika tylko z jednego schorzenia tj [...]. Pismem z dnia 11 września 2014r. K.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na zawiadomienie o orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...]r. Skarżący wniósł o uchylenie wskazanego powyżej zawiadomienia W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. wniosła o jej odrzucenie albowiem orzeczenia o inwalidztwie i związku schorzenia ze służbą nie należą do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego określony został w art. 3 – 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Artykuł 3 § 2 pkt 1 - 8 powyższej ustawy wskazuje, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzję administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, akty organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). Tak zakreślony zakres kognicji sądów administracyjnych wyłącza możliwość prowadzenia postępowania w przypadku wniesienia skargi na akty lub czynności, które, zgodnie z obowiązującymi przepisami postępowania administracyjnego, nie zostały wprost poddane kontroli sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi może być tylko indywidualnie określony akt lub czynność organów administracji publicznej, mogący zostać zakwalifikowany jako jedna z form działalności administracji, o jakiej mowa w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego, bowiem obowiązkiem sądu jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. W rozpoznawanej sprawie K.S. zaskarżył zawiadomienie o orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...]r. w którym orzeczono o niezdolności skarżącego do służby w Policji, uznano związek niektórych schorzeń skarżącego ze służbą i zaliczono go do II grupy inwalidzkiej. Skarga ta nie może zostać uznana za wniesioną w jednej ze spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi albowiem jedynie orzeczenia komisji lekarskich Ministerstwa Spraw Wewnętrznych podlegają zaskarżeniu, o możliwości zaskarżenia orzeczenia i trybie złożenia skargi skarżący został pouczony. Na marginesie przyjdzie wskazać, że orzeczenia komisji lekarskich Ministerstwa Spraw Wewnętrznych można podzielić na dwie odrębne grupy. Pierwsza z nich związana jest z ustalaniem przez komisję zdolności do służby. Oceniany jest więc stan zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby w celu przyjęcia do niej, dalszego jej pełnienia czy zwolnienia ze służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby, przeniesienia funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe czy zwolnienie go ze służby. Orzeczenia te stanowią zatem podstawę do wydania przez właściwe organy decyzji administracyjnej, na mocy której osoba jest przyjmowana do służby, przeniesiona na inne stanowisko służbowe czy z niej zwalniana (por. art. 26 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 1, art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji Dz.U. z 2011r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że komisje lekarskie, działające w sprawach funkcjonariuszy czy kandydatów do służb mundurowych, są organami administracji publicznej i swe rozstrzygnięcia podejmują w formie decyzji administracyjnych, nazwanych orzeczeniami. Orzeczenia te podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 6 listopada 2000 r. sygn. akt OSA 1/00 opubl. ONSA 2001/2/47). Drugą grupę orzeczeń wydawanych przez omawiane komisje stanowią orzeczenia, które ustalają schorzenia funkcjonariusza oraz ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa dla celów odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa o Policji. Orzeczenia z tej grupy poddawane są kontroli sądów powszechnych w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach rentowych, emerytalnych czy odszkodowawczych. Orzeczenia te mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określenia świadczeń pieniężnych, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wobec powyższego należy więc stwierdzić, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Sąd odrzuca skargę.