IV SA/Gl 1015/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A.W. pismem z dnia [...] r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] r. o uznaniu strony za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych wobec osoby uprawnionej M. H. We wskazanym piśmie skarżący wystąpił do tutejszego Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego wykonanie tej decyzji spowoduje szkodę, ponieważ sprawuje wyłączną opiekę nad chorym synem, którego dowozi na terapię do Ośrodka A w Ż. i na trasie z miejsca zamieszkania do wskazanego Ośrodka brak jest komunikacji publicznej. Wskazana okoliczność skutkować będzie koniecznością korzystania z przewoźnika prywatnego, a z uwagi na trudną sytuację materialną nie jest w stanie wydatków tych pokryć. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd nie dokonuje natomiast oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania przyjdzie stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało znaczną szkodę lub też nieodwracalne skutki. Wskazane w skardze okoliczności odnoszą się do potencjalnego wystąpienia określonych konsekwencji. Skarżący akcentuje, iż w następstwie wykonania zaskarżonej decyzji utraci prawo jazdy i możliwość dowozu syna na terapię. Zdaniem Sądu, skarżący nie wykazuje szkody powstałej w następstwie wykonania decyzji, lecz prezentuje hipotetyczne jej następstwa i akcentuje możliwość powstania szkody, przy czym wysokość tej szkody trudno uznać za szkodę o znacznych rozmiarach lub też o nieodwracalnych skutkach. Ponadto zaznaczyć należy, że poddana ocenie decyzja nie generuje jeszcze żadnych szkód, gdyż te mogą powstać dopiero po wydaniu stosownego rozstrzygnięcia przez właściwy organ administracji publicznej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wskazać należy, że we wskazanym zakresie strona dysponowała będzie uprawnieniami procesowymi pozwalającymi bronić swoich praw. W tych okolicznościach uznano, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na względzie przedstawioną argumentację, na mocy art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.