IV SA/Gl 1018/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy policji w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] r. Z.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w K. z dnia [...] r. dotyczący przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] r. do czasu ukończenia postępowania karnego. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniono możliwością podjęcia przez organ czynności zmierzających do zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji. Nadto wobec treści art. 42 ust. 5 ustawy o Policji nawet w okoliczności stwierdzenia nieważności decyzji czy jej uchylenia skarżący zostanie pozbawiony prawa do uposażenia za okres przekraczający [...] miesięcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.s.a.a., gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Zgodnie z przedstawioną regulacją prawną wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest instytucją o charakterze wyjątkowym, stanowiącą odstępstwo od ogólnej reguły zgodnie, z którą wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Ciężar wykazania, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącego szkody i to o znacznych rozmiarach lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na wnioskodawcy. Wniosek w tym zakresie powinien wobec tego zawierać konkretne informacje o stanie faktycznym oraz okoliczności pozwalające na przyjęcie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i nie dokonuje oceny zasadności skargi, gdyż ustawa normująca postępowanie przed sądami administracyjnymi nie zawiera regulacji umożliwiającej zastosowanie omawianej instytucji w zależności od oceny prawdopodobieństwa wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności. Tymczasem z podniesionych w uzasadnieniu wniosku okoliczności nie wynika, by wykonanie zaskarżonej decyzji, przed rozpoznaniem skargi, spowodowało realne niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody, bądź powstania trudnych do odwrócenia skutków. Niebezpieczeństwo ich wystąpienia nie wynika również ze stanu faktycnzego i charakteru sprawy. Należy podzielić argumentację skarżącego, iż upływ [...] miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych może spowodować hipotetyczne zwolnienie go ze służby i związaną z tym faktem utratę uposażenia. Jednakże okoliczność ta nie świadczy jeszcze o tym, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie bowiem do art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007r., nr 43, poz. 277 ze zm.) uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, a Policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust.1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6 ustawy o Policji). Warto również podkreślić iż, w myśl art. 42 ust. 7 ustawy o Policji przytoczone wyżej przepisy stosuje się odpowiednio do policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 i 9, jeżeli postępowanie karne zostało zakończone prawomocnym wyrokiem uniewinniającym albo orzeczeniem o umorzeniu postępowania z powodu niepopełnienia przestępstwa albo przestępstwa skarbowego lub braku ustawowych znamion czynu zabronionego. Tym samym należy stwierdzić, iż wykonanie ewentualnego rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji ma, w przypadku jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności, skutek odwracalny. Reasumując, przedstawiona przez skarżącego argumentacja dotycząca ewentualnego zwolnienia ze służby i utraty zarobków nie jest wystarczająca do uznania, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeśli nawet skarżący zostanie zwolniony ze służby w Policji, to w razie wydania wyroku uniewinniającego go w postępowaniu karnym lub umorzenia tego postępowania będzie on mógł bez trudu powrócić do służby, zachowując jednocześnie prawo do wynagrodzenia za okres zwolnienia Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.